Новы год зусім блізка!🎄

Хачу падзяліцца з вамі, даражэнькія, буклетам ПА-БЕЛАРУСКУ☝️, з якім будзе прасцей падвесці вынікі і абраць арыентыры на наступны год.

Кніжная мафія!🤓

Некаторы час таму прагучала навіна: з Варшаўскага ўніверсітэта былі скрадзены кнігі🥷
Прачытаць пра гэта можна тут

Што цікавага ва ўсёй гэтай гісторыі (а выглядае яна вельмі дэтэктыўна, ух!):
1. Хлопец і дзяўчына, якія падазраюцца ў крадзежы, пры рэгістрацыі ў бібліятэцы прад’явілі пашпарты скандынаўскай краіны. Хутчэй за ўсё яны падробленыя🥹. Кажуць, што гэта былі грамадзяне Грузіі.
2. Кралі выключна кнігі рускай літаратуры 19 стагоддзя. Кнігі, якія выдадзеныя пры жыцці саміх аўтараў.
3. Як іх кралі! Бралі ў бібліятэцы кнігу, выдзіралі вокладку і замест арыгінальнага тэксту ўстаўлялі падробленыя старонкі. Прычым на вельмі падобнай паперы, з усімі штампамі. На першы погляд цяжка адрозніць ад арыгінала
4. Скралі каля 75 кніг
5. Скрадзеныя тры томікі Пушкіна, выдадзеныя пры жыцці аўтара, знайшлі на аукцыёне ў Маскве (😂🤣). Без вокладкі😂🤣
6. Па кошце яны на трэцім месцы па самых дарагіх кніг, якія былі прададзеныя ў Расеі; На першам месцы - Велімір Хлебнікаў (выдадзеная пры жыцці ў адным экзэмпляры з аўтографам аўтара)
7. Крадзеж кніг у Варшаўскім універсітэце — не адзіны выпадак. Калі пачалі расследаваць справу, аказалася, што падобныя выпадкі адбыліся і ў іншых краінахах па ўсім свеце

А што думаеце вы наконт гэтай справы?

✨Загадка ад Рыгора Барадуліна:

Ідуць лесам
Равуць басам
Нясуць драўляны піражок з мясам

Што гэта?😄

Сказала сваёй сяброўцы, што пераехала. Жыву сама самісенька. Упершыню за 27 гадоў (усё ячшэ не магу паверыць у гэта. Простыя радасці 🙄)

Сябровачка мне скінула пост на кнігу, якую сама яна нядаўна прачытала. І напісала мне так: "Кніга, якую табе варта пачытаць". Напэўна, праз тое, што я адна.

Але я вам не раю.

"Жанчына-ляўша" Пэтэра Хандке.
Кніга тыпу павінна быць вельмі пранікнёнай. Там жанчына сыходзіць ад свайго мужа і намагаецца выбудаваць сваё жыццё, пазнаёміцца, так сказаць, з сабой.
Але.
Пасля кожнага дыялогу ў мяне было толькі адно пытанне: што я толькі што прачытала?
Так людзі ў жыцці не размаўляюць. Вось, напрыклад, як галоўная гераіня кінула свайго мужыка. Яна яму сказала: "Ты ўсё роўна ад мяне сыйдзеш". І ён, такі разумнік, адразу зразумеў, што гэта яна яго кідае! Але для больш чалавечага, нашага, зразумелага, аўтар усё ж зрабіў устаўку: муж потым крыху пабіў сваю жонку (гэта іронія, калі што).
Вельмі незразумелыя паводзіны герояў, усё скамкана і засунута ў 166 электронных старонак. Паводзіны герояў дзіўныя, дыялогі крывыя і пафасныя.

А аўтар, між іншым, атрымаў Нобель у 2019 па літаратуры. Божачкі! На гэта яшчэ ёсць экранізацыя!

Я ўвесь час думала, думала, думала пра самоту. Мне было жудасна крыўдна, што ў той кнізе самота была такая агідная і няшчасная, калі я атрымлівала задавальненне быць адной. І гэта аднабокасць вельмі раздражняла.

Саму кнігу пакіну ў каментарах. Можа нехта любіць мазахізм.

"Ад успамінаў я аж заплакала і таму купіла сабе торт🍴" (с) ХТО?

Я ўжо некалі тут пісала пра "Дзяўчынку са штучнага шоўку" (напісаны як дзённік⌨️) Ірмгард Койн. Але тады, у той час, мая сяброўка толькі перакладала. І цяпер я прачытала яго за тыдзень пад песеньку, калі ездзіла на працу.

А ў нас тут 18-гадовая дзяўчынка Дорыс, якая марыць ззяць, як зорачка ў небе⭐️. Але на дварэ Нямеччына 30-ых, беднасць і ўсе яе наступствы. "І людзі абыходзяцца з табой кепска і вельмі танна, калі ты даш ім заўважыць, што справы твае дрэнныя"

Гэтая дзяўчына можа дазволіць сабе флірт, секс, усё што заўгодна без пачуццяў, але: "я гляджу на мужчын і думаю, што іх так шмат, і мусіць быць адзін для мяне, які выдыхае з сябе ўвесь Берлін і дыхае ім на мяне" (ну гэта ж так прыгожа😌)

І яго асноўнае правіла: мужчынам можна, а жанчынам няможна. Мне вось толькі цікава, як могуць мужчыны скарыстацца сваім “можна” без жанчын? Ідыёт.

І ў чым яна не права???☔️

Дорыс здаецца, што жыццё -- гэта кіно, і паводзіць сябе адпаведна, але мае зусім іншы рэальны досвед, які робіць Дорыс звычайнай. Для мяне наогул тэма беднасці вельмі балючая, а там прам вось шмат апісанняў беднаты так, быццам гэта норм, калі табе няма чым пакарміць дзіцёнка, і я шмат разоў стрымлівала слёзы.

“Я бачыла –мужчыну з плакатам на шыі: “Вазьмуся за любую працу” – і “любую” падкрэслена тры разы чырвоным – і злосныя вусны, куточкі якіх ўсё больш і больш апускаліся ўніз – адна жанчына дала яму дзесяць пфенігаў, яны былі жоўтыя, ён упусціў іх і яны пакаціліся па бруку, які ззяў ад рэкламы кінатэатраў і кавярняў"

І канешне Берлін, у які закаханая гераіня. Пра які так прыгожа Дорыс піша:
Берлін апусціўся на мяне як падшываная коўдра з зыркімі кветкамі

І мужчыны, мужчыны, мужчыны.

У жакей-бары я пазнаёмілася з Чырвоным Месяцам – яго жонка на ў адпачынку, бо зараз цяжкія часы і марскія курорты ў красавіку таннейшыя чым у ліпні.


І ўвогуле мужчына мусіць ад пачатку ведаць, падабаецца яму жанчына ці не. Што за бязглуздзіца. Спачатку яны гавораць кучу кампліментаў і ажно са скуры вылузваюцца – а ты раптам кажаш: я каштан! – а ён тады разявае свой рот: ах, так ты каштан – фе, а я і не ведаў. Пры тым, што ты такая ж самая, як і да гэтага, але адно слова быццам бы змяніла цябе.

Вельмі прыгожы твор!

Дзякуючы гульне Нэнсі Дру даведалася сёння неверагоднае!🤪
Наогул серыя гэтых дэтэктыўных гульняў я абажала яшчэ ў падлеткавым узросце👨‍💻, і вось пару гадоў таму выйшла новая частка расследавання ў горадзе Сэйлем (так-так, таго самага вядомага сваімі строгімі пурытанскімі поглядамі).

Так вось як жа Нэнсі Дру "Поўнач у Сэйлеме" звязана з літаратурай? Ой божачкі!😺
У гульне вельмі добра апісваецца гісторыя горада і праслаўленая на ўвесь свет жорсткасць людзей, якія аб'явілі паляванне на вядзьмарак.
У гульне расказывалася, што адным з нашчадкаў суддзі, які падпісваў жудасныя прысуды, быў Натаніэль Готарн!!!!!!🤩
І гэта абсалютная праўда (я ў вікіпедыі прачытала)!!!! Але яму было вельмі сорамна за сваіх продкаў.😕

І тут яшчэ адна супер мілая лінія.🥰 Мой былы муж жудасна любіў "Мобі Дзіка" Мелвілла. Так вось Мелвілл прысвяціў гэтую кнігу Готарну (тыпу Готарн супер-пупер пупс).
❤️

Пісала я тут пра Аляхновіча і яго "У капцюрох ГПУ".
А цяпер гэтую кнігу можна паслухаць! Я шчэ раз скажу: раю ўсім! Супер-супер-супер кніга🤓
Вось спасылачка
https://kamunikat.net/u-kaptsyurokh-gpu-alyakhnovich-frantsishak?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR27S4TjwpcEnX8jvGXnYa6i7KcERtsBESy1QOPw20wbk6nly230UGOa1zM_aem_AUz6iiLH3n57JNaX8ZAlToNHpZby7w664D-Sp8VIXKUp2cNklnBBYzWBMtolhPcu8o9F-45f3PmB4CcR9JB0AbDq

ЧАСТКА 1

Якая ж прыгожая можа быць літаратура!🐱
І зараз я кажу пра "Хазарскі слоўнік" Міларда Павіча. Пра гэту кнігу я напішу яшчэ шмат чаго, ей богу. Бо яна ну проста адно з самых незвычайных, што я чытала💃

Пачынаецца кніга з хрэстаматыйнага прыёма постмадэрнізму🍷: я не я і кніга не мая. Аўтар цікава і захапляльна, бездакорна прыдумаў гісторыю ўзнікнення кнігі. Быццам бы ў 17 стагоддзі зноў узнікла цікавасць да хазар. І нейкі Даўбманнус напісаў «Lexicon Cosri».

Потым гэту кнігу знішчылі інквізітары. Застаўся толькі адзін экзэмпляр, які Даўбаннус стварыў з атрутнай паперы. Усе, хто чытаў кнігу, паміралі на 9 старонцы, на якой былі такія словы: Verbum caro factum est - слова стала мясам. 🪄

У гэты экзэмпляр Даўбманнус ушыў пясочны гадзіннік, гук перасыпаючага пяску можна было пачуць у поўнай цішы. Калі пясок пераставаў сыпацца, трэба было пераварочваць кнігу. І чытаць яе ў адваротным парадку. І тыды таемны сэнс кнігі станавіўся ясным.

Кніга складаецца з трох частак: з хрысціянскай, ісламскай і яўрэйскай крыніцы (як гэта выглядае, я дадам фотаздымкам).

Я толькі пачала чытаць. Таму наперадзе мяне чакае шмат складанасцяў, бо кніга пабудавана як гіпертэкст са шматлікімі адсылкамі. Плюс добрае веданне геаграфіі Сербіі і яе краін-суседак вітаецца. 😕

Хазарскі слоўнік - гэта спраўды слоўнік. То бок і чытаць яго можна нелінейна. З любой літары, любой старонкі, можна злева направа ці наадварот. І на мой погляд, гэта сапраўды ўнікальная з'ява.

Ну а 2 частка пра гэты твор, спадзяюся, выйдзе як мага хутчэй 🥰

"

На нашем судне, отец мой, команда копошится как муравьи, я вымыла его сегодня утром своими волосами, и они ползают по чистым мачтам и тащат в свой муравейник зеленые паруса, как будто это сладкие листья винограда; рулевой пытается выдрать корму и взвалить ее себе на плечи, как добычу, которой будет питаться целую неделю; те, что слабее всех, тянут соленые веревки и исчезают с ними в утробе нашего плавучего дома. Только у тебя, отец мой, нет права на такой голод. В этом пожирании скорости, тебе, мое сердце, единственный отец мой, принадлежит самая быстрая часть. Ты питаешься разодранным на куски ветром"

Вітаю, дарагія сябры!🙂
Па традыцыі я прынесла вам pdf, у якім можна па-беларуску падвесці вынікі і вызначыць для сябе прыярытэты на наступны👍.

А я крышачку раскажу пра свае пад галасы суседзяў з Індыіі, з песняй з калонак Tarkan - dudu.
Пачну з таго, што чытала я ў гэтым годзе не так шмат. Апошні час гэта былі проста апавяданні Агаты Крысці, якія чытала перад сном пад коўдрай. Для мяне гэта тая самая камфортная літаратура.

У цэлым год быў добрым. Горш за 2022, здаецца, быць нічога не можа. 8 месяцаў я жыла сама-самісенька, рыгала ад прывезенай сяброўкай з Беларусі старкі🙂, набыла ровар, на якім пракаталася ўсё лета, звольнілася з працы і паступіла ва ўніверсітэт у Лодзі.
Усё яшчэ намагаюся разумець свае пачуцці і межы. Усё яшчэ змагаюся з няўпэўненасцю ў сабе🥹 .

Я вельмі ўдзячна таму, што было са мной у гэтым годзе. З цеплынёй і любоўю перагортваю старонку на 2025. ❤️

3 студзеня, а я дачытала першую кнігу ў гэтым годзе! Ну яна як бы зусім невясёлая🥹


Можа быць вы ўжо чулі пра міні-серыял "Вострыя прадметы"? Так вось ён зняты па кнізе. І я б сказала, вельмі добрай.

Сядзелі мы неяк у кавярні з Янінай і абмяркоўвалі не самыя прыемныя рэчы на свеце. Я расказвала пра сорам, які адчувала, калі людзі звярталі ўвагу на мае парэзы.

Так я даведалася ад Яніны пра гэтую кнігу.

Галоўная гераіня Камілла вяртаецца ў свой маленькі горад, каб напісаць артыкул пра забойства маленькіх дзяўчынак, якіх задушылі, а пасля выдралі ўсе зубы. Хто ж мог здзейсніць такое жудаснае злачынства?

Так вось разам з захапляльнай дэтэктыўнай гісторыяй мы атрымліваем і драму.

Для мяне гэта гісторыя яшчэ больш блізкая. Я цудоўна разумею, што такое адчуваць сябе лішнім у сям'і, баяцца быць нязручнай, бачыць, як да тваёй сястры дакранаюцца з любоўю, а ты недзе збоку. Ну і я ведаю, як хочацца, каб нехта цябе любіў. Як не хочацца быць зладзейкай, бо ў дзяцінстве ты была нязручным дзіцёнкам, які не прыбіраў свае цацкі.

Вострыя прадметы таму, што менавіта імі Камілла выразала на сваёй скуры словы.

Адназначна раю, карацей.

Яшчэ раз прабачце за сумны водгук😘