Inson uchun eng qo‘rqinchli jazolardan biri bu jazolanayotganini o‘zi sezmay qolishidir. Chunki ba’zi jazolar azob bilan emas, ne’matning olib qo‘yilishi bilan kelgan bo‘ladi…

Har bir musulmon kishi namozni ilk boshlagan paytlarini eslasa kerak. O‘sha paytdagi hayajon, sakinat, xushu… Sajdaga ilk bor bosh qo‘yilganda qalbda paydo bo‘lgan o‘sha ta’riflab bo‘lmaydigan yoqimli hislar… Alloh huzurida turish ulkan ne’matdek his qilingan, namoz vaqti intiqlik bilan kutilgan kunlar…
Ammo vaqt o‘tib, nimadir bo‘ldi-yu, namozlarni o‘z vaqtida ado etish ayrimlarimiz uchun nafslariga og‘ir kela boshladi. Bir paytlar intiqib kutilgan namozlar kechiktirildi, ba’zilari hatto qoldirildi. Avval bir mahal namozning qazo qilinishi ko'ngilni g'ijil qilgan bo‘lsa, keyinchalik bir necha kunlarning namozsiz o‘tishi ham hech qanday bezovtalik tug‘dirmay qo‘ydi... Va ayrimlar sezmayaptiki, ular faqat namozni tashlab qo‘yayotgani yo‘q. Ular sajdaga bo‘lgan ehtiyojidan ham ayrilib boryapti… Vaholanki, namozning tark qilinishi bu Alloh huzurida turish ne’matidan mahrum bo‘lishdir. Uning oqibati esa shunchalar og‘irki... Qur’onda Jahannam ahlidan “Sizlarni Saqarga (Jahannamga) nima kiritdi?” deb so‘ralganda, ularning ilk javoblaridan biri shunday bo‘ladi:

مَا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ ۝ قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ

«‘Sizlarni Saqarga nima kiritdi?’ Ular: ‘Biz namoz o‘qiydiganlardan emas edik’, dedilar.»
(Mudassir, 42–43)

Allohning jazosi har doim ham inson kutgandek kelmaydi. Mol-dunyosidan ayrilmaydi, sog‘ligi yomonlashmaydi, hayoti ham ag‘dar-to‘ntar bo‘lib ketmaydi. Aksincha, unga gunoh bilan yashash osonlashib boradi. Namozni tark etish ham ana shunday inson o'zi sezmay qoladigan og'ir jazolardan biridir!
Lekin hali yurak urib turgan ekan, tavba eshiklari ochiq:

قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا

«Ayting: “Ey o‘z jonlariga haddan oshib zulm qilgan bandalarim! Allohning rahmatidan noumid bo‘lmanglar. Albatta, Alloh barcha gunohlarni mag‘firat qiladi”». (Zumar, 53)

va kimlardir haligacha siz uchun tahajjudda duolar qiladi...

«спасибо, не надо»
вначале ты чего-то ждёшь... очень долго. веришь, надеешься, проверяешь, может оно уже случилось или скоро случится. ну там, по обстоятельствам, смотря чего ждёшь... а потом приходит чувство «спасибо, не надо». спокойное, ровное, без надрыва, понимание того, что даже если это сейчас случится, ты уже не сможешь принять и порадоваться этому, как когда ждал. поэтому, спасибо, не надо. вот теперь... вот так... после всего этого - не надо. нет, я не капризная. не манипулирую. не набиваю цену. просто - нет.

+ on my wishlist:
being there with you one day, amiin

Hozirgi kitoblarning muqovasiga siz ham e’tibor beryapsizmi?
Bilmadim, balki menga shunday tuyulgandir, lekin oldingidek kitoblarning muqovasi o‘ziga tortmayotgandek…
Ilgari kitob do‘koniga kirganimda, hali ichini ochmasdan turib ham biror kitobga ko‘zim tushib qolardi va muqovasini uzoqroq tomosha qilardim. Ranglari, rasmi, yozuvi… nimadir o‘sha kitobni boshqalaridan ajratib turardi. Go‘yo muqovasining o‘zida ham kitobning qandaydir ruhi bo‘lardi. Hozir esa ko‘p kitoblarning muqovasi bir-biriga o‘xshab ketadi. Ayniqsa, sun’iy intellektda tayyorlangan rasmlar ko‘payib ketganidan beri. Chiroyli, albatta, lekin baribir o‘sha sun’iylik, unda qandaydir alohida mehnat yo‘qligi, o‘sha "ruh" yetishmayotgani sezilib turadida.
Avvallari bir kitobning dizayni ustida kimdir ancha vaqt o‘tirgandek tuyulardi. Kitobning o‘zidan kelib chiqib rang, shrift, syujetni ifodalovchi obrazlar gavdalantirilardi. Hozirchi?..
"Muqovasini nima qilasan, kitobning o‘zi yaxshi yozilgan bo‘lsa bo‘ldi", dersiz. To‘g‘ri, asosiysi, albatta, kitobning ichidagilari, lekin o'sha asarga nisbatan muhabbat qo'yilishida kitob muqovasining ham o'rni bor. Uni qo‘lga olamiz, o'zimiz bilan olib yuramiz, ba’zan bir necha kun, ba’zan oylar davomida o'qiymiz. Keyin esa kitob tugaydi va oradan vaqt o‘tib, o‘sha kitobning muqovasiga ko‘zimiz tushsa, yana o‘sha asar ichida yurgandek bo‘lamiz. Qahramonlari, voqealari, o‘sha paytdagi kayfiyatimiz, kitobni o‘qib o‘tirgan kunlarimiz… Mehr paydo bo'ladi o'sha kitobga nisbatan.
Xullas, kitob muqovasi shaxsan men uchun shunchaki oddiy "kitob usti" emasda... Hozir ham chiroyli muqovali kitoblar juda ko‘p, lekin negadir kitob nomini eshitganimizda ko'z oldimizga keladigan o'sha "legenda" kitob muqovalaridan deyarli yo'q...

postlarini o'qib, beixtiyor «amiyn» deb qo'yasiz)