فکر می‌کنم بخش عظیمی از رها کردن، پذیرش باشه. اینه بپذیری یک موضوعی تمام شده، اینکه بپذیری که نباید به ای‌کاش‌ها و اگر‌ها فکر کنی چون دیگه مسئله به شیوه‌ای که تو می‌خوای بازسازی نمیشه، اینکه بپذیری به قضایا به شکل دیگه‌ای نگاه کنی تا بهت آسیب وارد نشه. مهم نیست اون شکلی که نگاه می‌کنی واقع‌بینانه‌ست یا نه، مهم اینه به طور موقتی به پذیرش تو کمک می‌کنه و بعد از پذیرش؟قطعا رها کردن میاد.
هر بار که تصمیم گرفتم که از این حصاری که برای خودم ساختم بیرون بیام و تعاملات انسانیم رو قوی‌تر و گسترده‌تر کنم چنان باسنی از من پاره شد که تا سال‌ها نتونستم غار تنهاییم رو رها کنم.
من در روابطم آدم سیاست و دودوتا چارتا نبودم و نیستم.
اگر از کسی بدم بیاد توانایی لبخند زدن بهش رو از دست میدم و اگر هم از کسی خوشم بیاد بخشی از قلبم رو به اون می‌بخشم. هیچوقت هم درک نکردم که آدم‌ها چطوری می‌تونن در کوچک‌ترین تعاملات و ارتباطات اجتماعیشون دروغ بگن، تظاهر کنن، صدتا نقشه بچینن تا همه‌چیز به نفع خودشون پیش بره.
حالا میدونید جالب چیه؟ اینکه دنیا همیشه به نفع این آدما پیش می‌ره. آدم‌هایی با شخصیت نمایشی که بسته به موقعیت‌های متفاوت، ماسک‌های متفاوت میزنن.
اگر از کسی بدم بیاد توانایی لبخند زدن بهش رو از دست میدم و اگر هم از کسی خوشم بیاد بخشی از قلبم رو به اون می‌بخشم. هیچوقت هم درک نکردم که آدم‌ها چطوری می‌تونن در کوچک‌ترین تعاملات و ارتباطات اجتماعیشون دروغ بگن، تظاهر کنن، صدتا نقشه بچینن تا همه‌چیز به نفع خودشون پیش بره.
حالا میدونید جالب چیه؟ اینکه دنیا همیشه به نفع این آدما پیش می‌ره. آدم‌هایی با شخصیت نمایشی که بسته به موقعیت‌های متفاوت، ماسک‌های متفاوت میزنن.
شاید در جهانی دگر.
من در روابطم آدم سیاست و دودوتا چارتا نبودم و نیستم. اگر از کسی بدم بیاد توانایی لبخند زدن بهش رو از دست میدم و اگر هم از کسی خوشم بیاد بخشی از قلبم رو به اون می‌بخشم. هیچوقت هم درک نکردم که آدم‌ها چطوری می‌تونن در کوچک‌ترین تعاملات و ارتباطات اجتماعیشون…
اما خب، بحث بحث پذیرشه. باید بپذیرم که زندگی به قول مقداد همش بازی و نمایشه. قاعدتا بازیگرا هم موفق میشن.
Forwarded from سوگند
خبر خوب اینه که همه چیز موقتیه.
متاسفانه خبر بد هم همینه!
متاسفانه خبر بد هم همینه!
خیلی حرف برای زدن دارم. خیلی جیغ و فریاد دارم. خیلی خشم دارم. خیلی خستگی دارم.
کاش میشد یکیو بزنم بزنم بزنم، فحش بدم، سرش جیغ بکشم، بعد بشینم گریه کنم، بعد بغلش کنم، بعد بغلش کنم و در اخر فقط بخوابم. روحم خسته‌ست. خیلی خسته
به طرز عجیبی هیچی تو زندگیم درست پیش نمیره. انگار همه‌چیز از کنترلم خارج شده و نمی‌تونم چیزی رو حل کنم.
کاش گاهی وقت‌ها کسی بود که میگفت: این تو و این هم شونه‌های من. سرت رو بذار اینجا و آروم صحبت کن.
شاید در جهانی دگر.
به طرز عجیبی هیچی تو زندگیم درست پیش نمیره. انگار همه‌چیز از کنترلم خارج شده و نمی‌تونم چیزی رو حل کنم.
اشکالی نداره. همیشه هر چند مدت یکبار اینطوری میشه که انگاری نمی‌دونی کجایی و چی می‌خوای و باید چکار کنی. بعدش همه‌چیز بهتر میشه. نه اینکه تو یاد بگیری مشکلات رو کنترل کنی یا حلشون کنیا، نه راستش. اما خب یاد میگیری ظرفیتت رو در برابرشون بالا ببری یا شخصیتت رو خیلی مقاوم‌تر کنی.