از اینکه شادیم رو به خوشی‌های کوچیک گره بزنم، خسته‌ام.

غم خیلی سنگینه عزیزان. مخصوصا غم تنهایی و غم سوگ. اینکه بقیه انتظار دارن بعد یه مدت کمتر دردت بگیره خیلی سنگینه. کوچیک‌ترین چیزها هم باعث میشه یاد عزیز بیوفتی و در شرایط نرمال هم حالت خوب نیست.

دیگه احساس اون بچه یتیم بی‌پناه رو ندارم.
واقعا یه بچه یتیمِ بی‌پناهم.

گاهی وقت‌ها یادم میره هرکسی با شرایط من تا سالها میتونه غمگین باشه. یطور غیرمنطقی‌ همش میخوام شاد باشم یا بابت اینکه عزادار و افسرده‌م شرم‌زده‌ام‌.

نمیتونم بار این زندگی رو به دوش بکشم.

نیاز به مراقبت دارم، همونطور که از بقیه و هرکسی مراقبت می‌کنم.

خیلی غم دارم. میرم تو غار.

واقعا از خودم خسته‌م.

آدم وقتی از خودش خوشش نیاد، مدام احساس میکنه مورد ارزیابی منفی قرار میگیره و تموم چشم‌های جهان خیره به اون زندگی میکنن. راه که میره احساس میکنه بقیه مدام در حال آنالیز کردنشن، وقتی میخنده مدام فکر میکنه بقیه الان در مورد این خنده‌اش چه فکری میکنن، نفس که‌ میکشه نگرانه که نکنه دیگران اون رو لایق زندگی ندونن.
و رنجی عمیق‌تر از این نیست که خودت هم خودت رو لایق شادی و زندگی ندونی.

مهم نیست که چقدر عشق دریافت کنی، اگر از خودت متنفر باشی هیچ عشقی نمیتونه به سیاهیِ تنفرت نور ببخشه.

خیلی سخته که برای افراد توضیح بدی چرا حالت خوب نیست، البته اگر انقدر واسشون مهم باشی که توضیحت رو بخوان‌.

به زور خودت رو تو قصه کسی نَچپون.

هرکسی یه قصه‌ای داره و منم فقط غُصه.

درمانگر باید به گونه‌ای بیمار را با تعارضات دشوار زندگی خود رو به رو سازد، که بیمار مجبور نباشد ابتدا از عزت نفس خود در برابر درمانگر دفاع کند.

هوا خیلی خوبه؛ کاش عاشقم شده بودی و می‌تونستیم بریم هات‌چاکلت بخوریم.

×vira×

@sut_tw

‌‌‌گل دادن و گل گرفتن کاریزماتیک‌ترین حرکتیه که هیچ وقت تکراری نمی‌شه.

انهدونیا هیچوقت اینو ازم نگرفته بود. الان گرفته. هرچقدر که قبلا عاشق گل و هدیه گرفتن بودم الان احساس میکنم همشون تصنعی هستند.

ما فقط فرزندان والدین‌مان نیستیم، بلکه وارث اضطراب‌های ناتمام آن‌هاییم.
ترس‌هایی که گفتنی نبودند،درون ما ادامه پیدا می‌کنند.