شاید در جهانی دگر.
1.26K subscribers
235 photos
24 videos
1 file
553 links
شاید یه جهان دیگه واسه اینکه این جهان زندگی نکردیم وجود داشته باشه.

https://t.me/the404bot?start=22d6ba3a87
Download Telegram
در هر صورت، امشب از اون شباییه که میترسم چشم‌هام رو ببندم و‌ صبح که بازشون میکنم خبر نبودنت بهم رسیده باشه. میدونم اونقدر شجاعی که این‌کار رو کنی و میدونم که تا چه حد می‌تونی‌ خودخواه باشی که باز هم اینکار رو کنی. نمی‌تونم تورو‌ نگه دارم و جز خودت هم کسی نمی‌تونه، حتی مادرت. حق داری که بخوای نباشی و تو صاحب این ازادی‌ای که این تصمیم رو بگیری. اما نباید یادت بره که تو هنوز هیچی رو شروع نکردی. حقیقتا تمام سگدوهایی که میزنی پیش مقدمه‌ای بیش نیست و هنوز خیلی جاها قراره زمین بخوری، خیلی جاها زانوهای پر از زخمت رو نمیتونی حتی بلند کنی و هیچ کسی هم نیست که پانسمانش کنه یا یه چسب زخم ناقابل بهش بزنه، اما میدونم که خودت هستی. بیست و دو سال رو اومدی، باز هم قراره بگا بری و حتی نمیدونی ته این داستان خوشه، غم‌انگیزه یا آزاد ولی کاش بتونی باز هم راه بیای. نظرم اینه که از یک جایی به بعد اتفاق‌های بدی نمیوفته فقط احساساتی که از اون اتفاق‌های بد سرچشمه میگیره استمرار پیدا میکنن و خب حداقل این یه امتیاز مثبته که قرار نیست چیزی از این بدتر شه فقط وضعیت بد موجود به صورت مستمری ادامه داره. نمی‌خوام حرف‌های امیدوار کننده بزنم، نه تو خوشت میاد نه من میخوام گولت بزنم ولی ای کاش آدم ساده‌لوحی بودی که بی هیچ‌ مقاومتی گوش میدادی و زندگی واست گل و‌ بلبل میشد. حتی نمیدونم‌ چطوری باید برات بنویسم و چی بنویسم تا بفهمی که چقدر نمیدونم که باید چطوری همراهیت کنم. متاسفم که تنهایی داری این وضع رو تحمل‌ میکنی و متاسف‌ترم که قراره اکثر مواقع در همچین مواقعی همینقدر احساس تنهایی کنی و این در واقع فقط خودتی که حس می‌کنی. فقط خودتی که حس می‌کنی و واقعا فقط خودتی که حس می‌کنی.
دارم به این فکر می‌کنم که نمی‌خوام بمیری چون احساس می‌کنم که واقعا بعد از تو بخشی از من میمیره. اما مهم‌تره از همه اینه که‌ کل وجود تو از بین میره. وجودی که هیچ آرامشی نصیبش نشده و خیلی حیف میشه‌ که با بدترین چیزهایی که تجربه کرده پا به نیستی بذاره. نمی‌تونم‌ نگه‌دارنده‌ات باشم و این بیشتر از هرچیزی داره غمگینم می‌کنه. امیدوارم بدونی که گاهی راهی برای تغییر هست. وقتی می‌گم گاهی یعنی واقعا ممکنه جر بخوریم و چیزی رو نتونیم تغییر بدیم ولی خب راستیتش هنوز کل راه‌های موجود رو امتحان نکردی و نکردیم. تو حق داری غمگین و ناامید باشی اما اجازه بده ته این داستان تا وقتی تهش نرسیده همینجوری نامشخص بمونه و برای خودت هیچ پایانی تعیین نکن. نمیدونم‌. احتمالا از نظرت و بر اساس شناختی که ازت دارم تو ذهنت داری میگی نگین سودانی باز داره کسشر میبافه ولی اجازه بده ته‌مایه‌های زورمو بزنم. توام اگر دلت خواست ته‌مایه‌های زورتو‌ بزن.

-برای تو/ نگ
کاملا کلیشه‌ای، اما کاملا درست.
نمیدونم چرا هر چیزی برای من باید یک فرمولی داشته باشه یا از قاعده‌ی خاصی پیروی کنه. مثلا اگر بهم میگن "باید بپذیری!" من میگم خب میدونم، اما مراحلش چیه؟ چه چیز‌هایی باید طی بشه تا این پذیرفتن اتفاق بیوفته؟
انگار که حالا خیلی همه‌‌چیز با قاعده پیش میره، از احساسات هم انتظار نظم دارم.
Dark Paradise
Lana Del Ray
-Every time I close my eyes
It's like a dark paradise
No one compares to you
I'm scared that you
won't be waiting
on the other side...

T.me/HellodearDarkness .. 🦋
آرمان گفت:
تو ساکن نیستی، تو فقط مسیرت با بقیه فرق می‌کنه.
آدم از همین غم‌ها بوجود میاد،
با همین غم‌ها هم از بین میره.
تا که یک روز، روشنی بیاید.

T.me/HellodearDarkness .. 🦋
دلم لاس‌های عمیق و بی‌انتها می‌خواد. از اینا که وسطش یه لمس هم همدیگرو میکنید صرفا جهت خالی نبودن عریضه:))))))
آدم انگاری هرچقدر‌ سنش بالاتر میره با اینکه دغدغه‌هاش جدی‌تر میشن، اما خجالت میکشه بیانشون کنه. در نهایت اضطراب و رنجش رو در قالبِ یک سری از دغدغه‌های ساده بازگو می‌کنه و همه هم میگن: اَه. کیرم تو دغدغه‌هات.
من اصلا مشکلی ندارم که کسی برای زندگیش اصولی معین کنه و بخواد بر اساس اون اصول پیش بره چون حقیقتا گه‌خوریش به من نیومده، اما کافیه همون فرد فکر کنه که میتونه منو تحت سلطه‌ی اون اصول در بیاره، اونجاس که کونش میذارم.
ما از دیکتاتوری می‌نالیم ولی به درون‌ خودمون که‌ نگاه می‌کنیم‌ متوجه میشیم که واقعا و عملا یک دیکتاتور درون داریم.
انگار که همه باید با سبک ما حال کنن. انگار که همه باید به سبک ما لباس بپوشن، حرف بزنن، فیلم ببینن، کتاب بخونن، تفریح کنن، شکست بخورن و ...
نمیدونم چندساله که مُردی و دیگه پیش ما نیستی. اما طبق روال هر سالگردت، خواستم ازت معذرت‌خواهی کنم.
میدونی بدترین بخش مرگ ادم‌ها چیه؟ اینکه همه چیز راکد میشه. هیچ خاطره‌ای دیگه ساخته نمیشه و همش میشه خاطره گفتن‌هایی که هممون هزاران بار شنیدیمش و برای همه تکراریه. اما بازم میگیم چون این تنها راه برای تخلیه هیجاناتمونه.
از وقتی تو رفتی خیلی اتفاقا افتاده. من خیلی بزرگ و خانم شدم، پسرت خیلی آقا شده و دیگه لوس و نازنازی نیست. از وقتی تو رفتی مدام در حال کار کردنه و حتی وقت غذا خوردنم نداره. مامان خیلی شکسته و پیر شده و حرفی از نبودتون نمیزنه‌. فکر میکنم هنوز داره انکار میکنه که دیگه تو نیستی که بعد از سرکار مستقیم بیای اینجا و چای بخوری و بعد بری پیش زندایی.
آرمان بهم گفت اگر اینجا بودش باهاش حرف میزدم. اما من حرفی ندارم. خودتم میدونی که چقدر شرمندتم و چقدر تا آخر عمر شرمندت میمونم. من حرف نمیزدم. من بغلت میکردم. آخه مگه میشه حرف زد؟ مگه میشه این حجم از رنج، غم، حسرت، عقده، عشق و تنهایی رو ریخت توی کلمات و بیانشون کرد؟ نه. من بغلت میکردم. تن به تن. که بوی عطرت رو نفس بکشم. میدونی چقدر دنبال عطرت بودم؟؟ تو خیابون یکی بوی تورو میداد. مثل دیوونه‌ها دنبالش راه افتاده بودم که عطرشو بپرسم ولی روم نشد.
تو الان زیر خروار‌ها خاک خوابیدی. پایین قبرتم زنداییه. با بدنی که تیکه‌اش کردن که اهدا کنن. منم اینجام. زیر خروارها دلتنگی. با بدنی که تیکه تیکه‌ شده از نبودنِ شما.