بهش گفتم شاید باورت نشه، شاید که هیچی، قطعا باورت نمیشه. اگر یکم شجاعتر بودم و بابت اینکه خانوادهام باید کلی هزینهی کفن و دفنم رو بدن نگران نبودم ممکن بود مثل همیشه بوست کنم، بگم دوستت دارم، رسیدی خونه حتما بهم پیام بده و بعد دوساعت دیگه خودم رو بکشم.
به آرمان گفتم اون اوایل فکر میکردم اگر خودم رو بکشم کار خیلیا لنگ میمونه. بعدش فهمیدم نه بابا بعد از مرگ منم به اشتباهاتشون ادامه میدن، سیگار و قهوه و مشروبشون به راهه، از دلتنگی و غصه هم نمیمیرن. اینجا بود که که فهمیدم بعد از مرگت هیچکس به اندازهی خودت عقب نمیوفته. هیچکس از ارزوهاش دست نمیکشه و هیچکس هم جز خودت نیست و نابود نمیشه
برده و بندهی انسانهام. متاسفانه حتی پای دار هم که باشم و یکی ازم کمک بخواد یه با اجازه میگم و میرم کمک میکنم و بعد به ادامهی مردنم میرسم
به خودت میای و میبینی چه آرزوهایی که بخاطر جبر نیست و نابود نشدن. چه دستهایی رو که بخاطر جبر نگرفتی، چه لبهایی رو نبوسیدی، چه طبیعتهایی رو زندگی نکردی، چه هوایی رو نفس نکشیدی، چه غذایی رو نخوردی و چه لباسهای زیبایی رو نپوشیدی.
یک روزی دست خودم رو میگیرم و میرم یه جایی که نتونم حتی ادرسش رو به کسی بدم.
متاسفانه ادم در پوچترین حالت هم میخواد سکس متوالی داشته باشه. مثلا من خودم الان دوست دارم یه غمگینی باشم که تازه سکس کرده، نه یه غمگینی که در اوجِ حشریت نشسته گوشهی اتاقش گریه میکنه
آدمهایی که تا میای فراموششون کتی زود متوجه میشن و دوباره میان تو زندگیت یه "سکسک" میکنن و میرن، کلهام رو کیری میکنند.
دلم بارش ریز بارون و بوسیدن ریز لبات رو میخواد.
در کل بارش ریز بارون بهونهست، دلم ریزریز بوسه زدن روی لباتو میخواد عزیزم.
در کل بارش ریز بارون بهونهست، دلم ریزریز بوسه زدن روی لباتو میخواد عزیزم.
هر لحظه که بیشتر به زندگیم نگاه میکنم بیشتر دوست دارم خودم رو نیست و نابود کنم.
دلم یک فضای رنگرنگی و گلوبلبل از زندگی رو میخواد. گاهی وقتها افسوس میخورم که زیادی واقعنگر و غرق در سیاهیهام.
دما چهل و هفت درجه است و من دقیقا در همین گرما روی سرامیکهای باغ دراز کشیدهام. خورشید، انگشت میانیاش را به وضعیتم نشان میدهد و با قدرت بیشتری میتابد. بدنم کرخت و بیجان است و شدت اشکهایم به قدریست که حتی خورشید هم توانایی خشک کردنش را ندارد. میخواستم خودم را بکشم. اما فقط مسخرهترین ایندهنگریها بعد مرگم به ذهنم میرسید. مثلا اینکه من انقدر چاقم که قطعا امبولانس نمیتوانست مرا بر روی برانکارد بگذارد. یا مردم نمیتوانستند تابوت چوبی مرا حمل کنند. یا اینکه اول باید تمام عکسهایم با سیگار را در گوشیام پاک کنم چون اگر کسی از اعضای خانواده مرا دوباره با سیگار ببینید ته دلش میگوید: آخیش. اگر زنده میماند آبرویمان را میبرد. میخواستم بلند شوم و بروم یک جایی. مثلا خانهی فلانی. اما توانش را نداشتم. باید کلی سوال و جواب میشدم. بعد یادم آمد اصلا فلانی اینجا نیست. فهمیدم اصلا نمیشود پیش کسی هم رفت، چون کسی نیست. بعد دوباره لش کردم و قرمزی آفتاب را در پشت پلکهایم به جان خریدم و آرزو میکردم ای کاش کسی را نداشتم. دیگر شیر گاز را هم باز نمیکردم و فقط تیغ را روی رگم میکشیدم چون حقیقتا فرایند باز کردن شیر گاز و خوابروی و منتظر مرگ ماندن هم شدیدا طاقتفرسا و طولانیست و میترسیدم وسطش پشیمان شوم. دوباره ناراحت شدم. خاک بر سرم. خایههای فلانی را میبوسم هرچند در قبر است اما حداقل تخم خودکشی را داشت. حداقل خودزنی کنم چون احساس میکنم باید به یک روشی اعتراضم را به زنده ماندن و خودکشی نکردنم نشان دهم. پس سرم را بیست بار بر سرامیکها کوبیدم. دردم گرفت اما فایدهای نداشت. چون هنوز زنده بودم، هنوز تنها بودم، هنوز آدمهای اضافی تنهایم نذاشته بودن و هنوز از داخل خانه صدای جیغ و کتککاری میآمد.
Fereshteye Marg
Hadi Pakzad
-بیا آروم منو از گودال بالای این پیکر بکش بیرون ببر بالا ببر جایی که هیچچیزی نمیمونه برای حتی یک لحظه ببر. جایی به دنیایی که هرچیزی یه تصویره یه رویا یا...
T.me/HellodearDarkness .. 🦋
T.me/HellodearDarkness .. 🦋
چشم باز میکنی کسشررررره تا زمانی که چشم میبندی. انشالله چشم بستنِ ابدی