HATEF

داشتم قدم می‌زدم، و سیگارها روی لب‌هایم رژه می‌رفتند ..‌ مانند خودم که این خیابان‌های کوفتی تهران را گز می‌کنم....
فکر کردم، که چرا اخیرا، کارهای خوب هنری ما، غمگینند. هر چقدر هم کمدی باشند، باز غمگینند. یاد حرفی افتادم که مانی گفت. گفت هرچقدر هم تلاش کنی پادکست شاد بسازی، باز غمگینه. ابتدا گمان کردم بخاطر جغرافیاست....
اما بعد که فکر کردم، دیدم از نظر من، کارهای خارج از این جغرافیا هم برایم غمگینند!
دلم گرفت. و رسیدم به این که دریافت ما، پرده غم به خود گرفته است. ما در کشوری زندگی می‌کنیم که شیر را در آن ۲۰۰ هزارتومان می‌خریم و پفک را ۱۰۰ هزار تومان! هوای آلوده، غذای آلوده، خشکسالی، تحریم، قطعی اینترنت، فشارهای مختلف اقتصادی، فروپاشی فرهنگی، فیلترینگ. همه چی نابود شده است. هیچ خوشی نداریم. خانواده‌ها یا در آستانه فروپاشی اند و یا فروپاشیده‌اند. زن و شوهر ها از زندگی کنار هم لذت نمی‌برند چون دائما مشغول حل چالشها هستند. همش درگیر حل مشکلند. وقت نمیکنند که برای هم وقتی بگذارند. خوشی و خنده نابود شده. قدیم به ساده‌ترین چیزها می‌خندیدیم و اکنون اثر هنری باید آکنده از فساد و فحشا و شوخی‌های مستهجن باشد تا شاید خنده هیستریک فیکی که زود محو می‌شود را بگیرد. همه چیز انگار مرده، همه در هم میلولیم و زورمان به خودمان می‌رسد. در جایی که سایه جنگ رویش است و همه چیز معلق است. ۶ سال شد که عاشقم و نمی‌توانم ازدواج کنم! نه من!!! که خیل عظیمی از ما پیرپسرها در حسرت ازدواج ماندیم. در برطرف کردن نیازهای شخصی خودمان ماندیم. چه برسد زندگی مشترک! همه چیز سیاه و کبود و مرده است. همه چیز چرک است و رد خون دارد. بوی خون و کثافت همه جا هست! و برای هر کسی که حرف بزند، مجازات سنگین... روح و روانمان مملو از خشم فروخورده، افسردگی و مشکلات جدی و حال بد است. روحمان مسموم شده است و در حال خفه شدنیم. یخچالها مانند جیب‌ها خالی. بیکاری و فساد، جرات بیرون رفتن نداریم و هر آن در انتظار چاقویی که زیر گلویمان بیاید و بگوید هرچی داری رد کن بیاد، در توهم امنیتی پوشالی زندگی می‌کنیم. دانشجویش هر روز اشک است، دانش آموزش هر روز اشک. همه می‌دانند که آینده‌ای ندارند. شادی خیلی وقت است که مرده و همه جای جهان، آسمان یک رنگ است.... در به دری و دلتنگی و غربت است. انصافا در خانه هم در به دری و غربت است....
به قول آقا یاسر که گفت پدر که به ما داد فقط اخماشو، بچه‌های دوستشو بغل کرد با شوق، به ما که می‌رسید کمربند وا شد!!
در این فضای تاریک که بوی تعفن و مرگ و خون میدهد و بادش هم جهنمی است، درد ورودی است. ما با خنده‌دار ترین جوک‌ها هم غم میگیریم و با شاد ترین آهنگ‌ها، جای رقص، اشک میریزیم! اگر هنرمند باشیم، فقط غم داریم و خروجی مان غم و درد و اشک است و اگر گیرنده‌ایم، فقط غم و سیاهی میبینیم. حایی که رنگها هم تاریک و بی روح و معنی شده است.
پس اشکال ما نبودیم.....ما تا جایی که می‌شد نجابت به خرج دادیم، سکوت کردیم، تحمل کردیم، دست تو جیبمان کردند، تحقیرمان کردند، دلمان را شکستند و حقمان را خوردند و بخشیدیم و نگاه کردیم. سرمان را پایین انداختیم... سر آخر این شد...
غم داریم .. غم ..‌ قد جهان... اینجا فقط غم است و غم و دست‌های ما بسته..‌ بقول جناب سعدی که فرمود سنگ را بستند و سگ را باز ‌.... سگ سیاه افسردگی....
و تنها دعای من، که خدایا، یا رحمی به ما کن، یا حداقل نگذار سر پایین بمیریم. اینطور بمیریم....
@hatefblog

به امید روزهای خوبی که شاید خواهیم ساخت .....

😢2

25 views14:55