အရင်လူတွေ ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေက
အခုထိ ရင်ထဲတိတ်သွားမနေသေးလို့—

မင်းက တစ်ချက်လေး မတော်တဆလုပ်မိရင်တောင်
သူတို့လိုပဲ ပြန်ဖြစ်မယ်ထင်ပြီး
ကျွန်မရင်က ထိတ်လန့်သွားတတ်တယ်—

မင်းကို မယုံမရတာမဟုတ်—
အတိတ်က ခြေရာတွေက
အမြဲ သတိပေးနေတယ်~~~~

ဆောင်းရာသီရဲ့ ညလေအေး
တိတ်ဆိတ်စွာ တိုက်လာချိန်
မင်းရင်ခွင်ပဲ ငါ့ကို
နွေးစေမယ့်နေရာထင်တယ်

အပြင်‌လေက အေးသွားလေတယ်
ငါ့ရင်ထဲကတော့ မင်းရင်ခွင်
နွေးနွေးလေးထဲဝင်ချင်တဲ့
ဆန္ဒလေးထပ်ထပ်ပေါ်လာနေတယ်

မင်းအကြောင်းစဉ်းစားရင်
မင်းပျော်စရာသံက
ငါ့ရင်ထဲက မထွက်ဘူး။
မင်းကိုကြိုက်လို့ မသိစေချင်ပေမဲ့
ပြောချင်လည်း မပြောနိုင်ဘူး—
မင်းအပြုံးတစ်ချက်နဲ့ပဲ
ငါ့ရဲ့နေ့တစ်နေ့လုံး ပြီးဆုံးသွားနိုင်တဲ့ လူက
မင်းပဲမို့လား….

မင်းစကားတွေ နည်းလာသလို
နွေးထွေး‌မှုတွေပျောက်သွားတာ
ငါဘာမှမပြောနိုင်ဘူး

တစ်ခါတစ်လေ မင်းကအရင်လိုပုံစံ
မတွေ့တော့ရင် ငါတိတ်တိတ်လေး
မှတ်မိလာတယ် အရင်ကနာကျင်မှုတွေကို
မင်းလည်းမချစ်တော့ဘူးထင်တယ်။

"အွန်း" လို့ပြန်လာတဲ့အသံက
စဉ်းစားချိန်တောင် မချပေးသလို
စိတ်နာစရာ မနာအောင်
လေးနက်မှုလည်းမပြန်ဘူး။

တကယ်ဂရုစိုက်တဲ့လူကို
နာမည်ခေါ်ပြီး အသဲနဲ့ပြန်မယ်ဆိုတာ
ငါသိပြီးသားမို့…

အခု “အွန်း” တစ်လုံးကပဲ
ငါ့ကို—
မင်းအတွက် အရေးမပါတဲ့လူ
ဖြစ်လာတာကို ပြထားလိမ့်မယ်။

ကိုယ့်စေတနာကို
လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆက်ကပ်ခဲ့တာပါ
ဒါပေမဲ့
မင်းအတွက် အရေးမပါတဲ့အခါ
ပြန်ရလာတာက တိတ်ဆိတ်ခြင်းပဲ။
မပြောရင် မနာသလိုပဲ
တကယ်နာနေတာက
ငိုချင်နေပေမဲ့
အသံမထွက်အောင်
ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်တိတ်တိတ်
ဖိထားပြီး ငိုနေရတဲ့အချိန်ပါ။

ချစ်တဲ့လူရှေ့မှာပဲ
ကလေးဆန်လို့ရတယ်
ထင်ခဲ့တာပါ
ဒါပေမဲ့
အဲ့ဒီချစ်တဲ့လူကပဲ
“ကလေးမဆန်နဲ့” လို့
ပြောလာတဲ့အခါ—

ငါ မေးချင်မိတယ်
ဒါဆို
ငါ့ရဲ့ အပြုံးလေးတွေ
ဘယ်သူ့ရှေ့မှာ
သွားကလေးဆန်ပြရမလဲ…?

“စိတ်ပူတယ်” ဆိုတာက
သက်သာလား… ဆေးသောက်ပြီးပြီလား
မေးပြီးတော့ မပြီးဘူး။

အသံလေးတစ်ခု
ဘေးမှာရှိပေးတာ
ဒါမှမဟုတ်ရင်
လက်တစ်ဖက် ကိုင်ထားပေးတာ
အဲ့ဒါတွေပါမှ
စိတ်ပူတယ်ဆိုတဲ့စကားက
အဓိပ္ပါယ်ရလာတာပါ။

တစ်ခါတစ်လေ
ငိုနေရတဲ့အချိန်ကိုတောင်
မမြင်စေချင်လောက်အောင်
ငါကို ဘာမှမမေးဘဲ
ပျော်အောင် လုပ်ပေးတတ်တဲ့သူရှိတယ်။

သူ့ကြောင့်ပဲ မျက်ရည်တွေက
အကြောင်းမရှိဘဲ နောက်ပြန်သွားခဲ့တာ။

နှစ်ဟောင်းမှာ
ဒဏ်ရာတွေကို စာမျက်နှာဟောင်းထဲမှာပဲ
ပိတ်ထားလိုက်တယ်။

မပျောက်သေးပေမဲ့
နောက်ထပ် သယ်မသွားချင်တော့လို့ပါ။

နှစ်သစ်ကိုတော့
နာကျင်မှုမဟုတ်ဘဲ
ပျော်ရွှင်ခြင်းနဲ့ ဖြတ်သန်းမယ်။

ဒီလိုလုပ်တာ မကြိုက်ဘူး
ဒီလိုပြောတာ မကြိုက်ဘူးလို့
ငါ သေချာပြောထားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့
နောက်တစ်ခါ
အဲ့ဒီအရာတွေ ပြန်ဖြစ်လာတဲ့အခါ
နာတာက ငါပဲ ဖြစ်နေတတ်တယ်။

ငါ့စိတ်ကို ကာကွယ်‌နေတဲ့အချိန်မှာ
“အရာသေးသေးလေးကို အကြီးလုပ်တယ်” လို့
အပြစ်တင်ခံရတာက
ပိုနာစရာပါ။

ဒီနေ့
စိတ်က ဘာကိုမှ မညည်းဘူး
ဒါပေမဲ့
ပေါ့မနေဘူး။

ဝမ်းနည်းရမယ့်အကြောင်းကို
ရှာမတွေ့ပေမဲ့
ရင်ထဲက တစ်ခုခု
တိတ်တိတ်လေး လျော့ကျနေတာတော့
သိတယ်။

အကြောင်းမသိတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို
ဒီလိုပဲ ခဏ
အနားယူခွင့်ပေးလိုက်ရင်
ကောင်းမလားလို့ပဲ
စဉ်းစားမိတယ်။

အရေးမပါဘူးလို့
သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ
ငါ နားလည်သွားတယ်—

ငါ ငိုနေရင်တောင်
မင်းအတွက်တော့
ဂရုစိုက်စရာတစ်ခု
မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို။

နေမကောင်းတဲ့နေ့တွေမှာ
ခန္ဓာကိုယ်ထက်
စိတ်က ပိုအားငယ်တတ်တယ်။

ဂရုစိုက်မှု နည်းနည်းလေးတောင်
မခံရတဲ့အခါ
ဘာကြောင့်ဘဲဖြစ်ဖြစ်
ဝမ်းနည်းမိသွားတတ်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ
game တစ်ခါလောက် ဆော့လိုက်ရင်
စိတ်ညစ်မှုတွေ
ခဏလောက်တော့
ဘေးဖယ်ထားလို့ရတယ်။

အနိုင်မရလည်း
အဖော်လိုက်ပေးတဲ့အရာက
game ပဲ ဖြစ်နေတတ်တယ်။