تو برای من عشق بودی
من برای تو عشق نبودم؟!

همراه با اردیبهشت گذشت

ما گفتیم گذشت،اما قصد گذشتن نداره
موندگاره،ابدی و تا انتها

تا چه جایی؟تا چه حدی؟
کسی این را هم نمیداند
اگر میدانستم راحت تر بودم،اگر میدانستیم آسوده تر بودیم

نمیدانم تا چه زمانی صبوری ادامه دارد

ندانستن را ترجیح دادیم در هرچیز و اینجا هم گفتند ترجیح این است

اگر عاشق شم،تمام وقت با این آهنگ عاشقی میکنم

ما که رفتیم
تو بمان و حسرت
تو بمان و غمِ گین و حس نامربوط بودن وجودت

خواستم،حتی کمتر از چیزی که بود
اما آن هم نشد؛
دیگر توقع درست شدن که زیادیست

میگفت که هنوزم زوده یعنی؟
دیر نشده برای زندگی،برای نتیجه صبرام!
گفتم نه.انگار تا زمان پایان زوده

بردنم.نه خود فهمیدم نه دیگری
تلاش برد،عشق برد،اُمید برد و من با خستگی، پریشانی و نااُمیدی برگشتم

بخوابیم.
بیدار که شدیم شاید اون نوری که منتظرشیم راه گم کردشو پیداکنه

نوری که منتظرش بودیم نبود
نورِ خستگی بود

تا که ما آرام شویم و همه چیز دوباره آشوب شود،ما پیدا کنیم راه و همه چیز دوباره هزارتو شود،ما پس بزنیم غم‌رو و غم بیشتر شود،ما بخوابیم و خستگی بیشتر شود

گفتیم،خندیدیم و گذراندیم
گفتیم بعد از آن بهتر میشود،سختی‌ها نرم تر میشود،
اما عقل هم قلب شده بود.گول زننده و خوش باور!

وقتی شایع می‌خونه «یه‌جا یهو برمی‌خوره بهت!» یاد کدوم حرف می‌افتی، از کی؟ یاد کدوم نگاه؟ کدوم پوزخند؟ کدوم شوخی؟ کدوم پیچونده‌شدن؟ یاد کدوم بغض و کدوم اخم‌ می‌افتی؟ کدوم اشک‌ها رو یادت میاد که ریختن توی گوش‌هات وقتی سرت روی بالشت بود و خیره بودی به سقف؟ یاد انتظار کشیدن برای جواب کدوم پیام و کدوم تماس می‌افتی؟ یاد کدوم هدیه می‌افتی که بی‌ارزش بود؟ کجا طعنه زدن به جیبت؟ کجا بود که بهت گفتن، نشون دادن، خوروندن که تو کمی. که بیشترین تلاشت هم کمه؟
اونجا، همون‌جا، همون‌جا باید برمی‌خورد بهت. خورد؟

مدت‌هاست که ندیدمت،
انگار که عمرم گذشت و چشمانم تو را در خودش حل نکرده.اشکانم میریزد

پیدا و آمدنی هم نشد
من خودم را گم‌میکنم