#عملیات_کربلای_یک/#قسمت _سوم

فردا صبح خط رو تحویل گردان دیگه دادیم و آماده برگشتن به عقبه شدیم.همین که اومدیم سوار کامیونها بشیم بارون خمپاره به سمتمون باریدن گرفت .نفهمیدم چه جوری از کامیون بالا رفتم .اگر هزاربارتو وضعیت عادی مسابقه هم میذاشتن نمیتونستم به این سرعت حرکت کنم و از جایی بالا برم.خیلی وضعیت وحشتناکی پیش اومده بود ،بلاخره کامیونها راه افتادن و با سرعت خیره کننده ای نیروها رو از زیر آتیش نجات دادن . وقتی رسیدیم به عقبه تو چادرها ولو شدیم و بعد از استراحت مختصری ظهر نماز خوندیم و ناهار خوردیم .عصر که شد با بچه ها راه افتادیم که بریم رودخونه .هوا خیلی گرم بود و حمام هم که نبود .بعد از عملیاتی که یه دونه شهید و مجروح هم نداده بودیم این رود خونه رفتن خیلی مزه داشت.قسمتی که از کنار چادرها رد میشد عمیق نبود و نمیشد شنا کرد به خاطر همین باید مسافت به نسبت زیادی رو طی میکردیم تا به جای عمیق و قابل شنا کردن برسیم.آب تمیز و خنکی داشت ولی اصلا به زلالی و سردی آب رودخونه دز نبود .چله تابستون تو گرمای بالای 50 درجه دزفول هم بیشتر از چند دقیقه نمیتونستیم تو رود دز بمونیم.آب دز به قدری صاف و زلال بود که میشد از اون‌ نوشید .کف رودخونه سنگی بود و از شفافیت آب تمام کف رود معلوم بود.
اون روز تو رودخونه دوتا اتفاق هیجان انگیز افتاد. یکی از بچه های گروهان هجرت که شاید از ما هم کم سن و سالتر بود در عملیات قبلی به علت جراحت ، چشمش تخلیه شده بود و چشم مصنوعی داشت ، موقع شنا کردن تو رودخونه ، آب چشم مصنوعیش رو برد و بچه ها هر چه تلاش کردن نتونستن چشمشو پیدا کنن ،دیگه نمیتونست تو منطقه بمونه و همون موقع فرستادنش تهران . اتفاق دیگه این بود ؛ یکی از بچه ها که شنا بلد نبود در قسمت عمیق رودخونه زیر پاش خالی شد ، اولش همه فکر کردیم چیزی نیست و یه قدم میره عقب درست میشه ولی رفته رفته میرفت زیر آب ، دو نفر به کمکش رفتن . هنوز قضیه از دید ماها خیلی جدی نشده بود و فکر میکردیم که اون دوتا الان راحت نجاتش میدن و همه چی تموم میشه.من روی یه تخته سنگ وسط رودخونه نشسته بودم و میخندیدم. اما دیدم به جای اینکه اونا غریق رو نجات بدن ،غریق بود که اونا رو با خودش میبرد زیر آب و کاری از دست اونا بر نمی اومد.چون طوری بهشون چسبیده بود که قادر به جدا کردن خودشون نبودن.یواش یواش خنده ازلبهام رفت وجاش رو اضطراب و هیجان گرفت.ثانیه ها به سرعت میگذشت که احساس کردم داد و فریاد هم کارساز نیست.حالا جریان آب هر سه اونهارو که دائم میرفتن زیر آب و می اومدن بالا به من که رو تخته سنگ بودم نزدیک کرده بود.دیگه نه وقت فکر بود و نه وقت حرف.بدون اینکه به بعدش فکر کنم از روی تخته سنگ شیرجه زدمو غریق رو پرتش کردم طرف دیگه.حالا سه نفری که ازش جدا شده بودیم سریع و بدون اینکه بذاریم مارو بگیره گرفتیم و کشوندیمش سمت تخته سنگ.دیگه دست آویزی داشت و خودش رو چسبوند به سنگ و تونست نفسی بکشه.خیلی ترسیده بود .ناراحت و عصبانی هم شده بود.بعد از تازه شدن نفسش کمکش کردیم و از آب آوردیمش بیرون و قضیه به خیر و سلامتی گذشت. وقتی برگشتیم تو چادرها نزدیک غروب بود که گفتن آماده باشید ممکنه باز هم به گردان برای رفتن به خط نیاز باشه ...
#ادامه_دارد
#گردان_انصار
#گروهان_شهادت
#رودخانه_گاوی
@hamidraz

بچه های #گروهان_شهادت بعد از مرحله اول عملیات #کربلای_یک
@hamidraz

#عملیات_کربلای_یک / #قسمت_چهارم
روز بعد دوباره گردان برای رفتن به خط اماده شد ، طبق معمول هر گردانی بعد از شب عملیات پدافند کوتاهی می کرد و بعد از تحویل خط به نیروی دیگه به عقب بر میگشت ، اما به علت اینکه در شب اول هیچ شهید و مجروحی نداشتیم ماموریت مجدد به گردان داده شد . پاسی از شب گذشته بود که کل نیروها سوار تانکهای * بی ام پی شدن و به سمت خط راه افتادیم.
*( نفربر زرهی مخصوص حمل نیرو )
یک سری از نیروها داخل بی ام پی بودن و بقیه روی تانک نشسته بودیم تانکها با سرعت زیاد و پشت سر هم در حرکت بودن که فرمان توقف داده شد. فرمانده ها متوجه شدند که قسمتی از مسیر رو اشتباه رفتیم. باید دور می زدیم و بخشی از راه رفته رو برمی گشتیم .در این عقب جلو کردن و دور زدن فاصله تانکها از هم کم شد و در منطقه ای، ناخواسته تجمع کردن. گرد و خاک زیادی به پا شد . با اینکه هوا تاریک بود اما همین چند دقیقه کوتاه برای دیدبانهای عراقی کافی بود تا به خمپاره انداز ها ، گرای اونجا رو بدن . در حالیکه تانکها هنوز نتونسته بودن دور بزنن آتش بارهای عراق منطقه رو زیر آتیش سنگین قرار داد . همه مجبور شدن از تانکها پیاده بشن تا پشت خاکریز مجاور پناه بگیرن . هنوز روی تانک بودم که خمپاره ای درست کنار تانک منفجر شد . انفجار خمپاره برق از سرم پروند و لحظه ای بعد صدای مهیبش پرده ای برای گوشم باقی نگذاشت . با سرعت از تانک پریدم پایین و همراه بقیه تو دل خاکریز پناه گرفتم ، اضطراب و هیجان از یک طرف ،درد و سوزش از طرف دیگه اذیتم میکرد ،
داد و فریادها و خبرهای بدی که از شهادت و مجروح شدن بچه ها به گوش میرسید اوضاع رو بدتر میکرد ، در حالی که درد و سوزش تو قفسه سینه احساس میکردم بی سیم رو از پشتم باز کردم و تکیه دادم به خاکریز و ...
#ادامه_دارد
#گردان_انصار
#گروهان_شهادت
#مهران
@hamidraz

بی سیم چی های گردان انصار در یکی از مراحل #عملیات_کربلای_یک
@hamidraz

#عملیات_کربلای_یک / #قسمت_پنجم
تکیه دادم به خاکریز ...
هر چه نگاه کردم اثری از خون روی بدنم ندیدم ، آمبولانس اومده بود تا مجروحها رو عقب ببره ، بچه ها به من گفتن پاشو تو هم برو .گفتم آخه اصلا هیچ خونی نیومده.اگر برم عقب بعد ببینن هیچی نیست خیلی بد میشه ولی از طرفی کاملا سوزش و نفس تنگی رو احساس میکردم هنوز نمی دونستم چه اتفاقی افتاده . مردد بودم که برم یا نه . ذهنم درگیر بود که فرمان پیشروی داده شد و قرار شد از اونجا بقیه راه رو پیاده بریم . بیسیم رو از پشتم باز کردم و دادم به امیر و تو ستون راه افتادم . یواش یواش سوزش کم شد و نفسهام حالت عادی گرفت . درراستای خاکریزی که در کنارجاده خاکی بود مسافت زیادی رو به سمت جلو رفتیم . شکر خدا باز هم خبری از عراقیها نبود و بدون هیچ درگیری به نقطه الحاق رسیدیم . قبل از روشن شدن هوا در مکان از قبل تعیین شده پشت خاکریز مستقر شدیم . اخرای راه نزدیک خاکریز که رسیده بودیم چند نفری به شوخی میگفتن ماشالا به گردان انصار ، بازم عراقی ها فرار کردن و بدون درگیری کارتونو انجام دادید . صبح که هوا روشن شد چهره های خاکی همدیگر رو که دیدیم یاد دیشب و شهادت بچه ها افتادیم.از بچه های مخابرات حجت حیدری شهید شده بود . حجت قبل از اومدن حمید کربلایی مسئول واحد مخابرات بود. بسیار شوخ طبع و کار بلد ، باصفا و مهربون بود.تو همون مدت کوتاه در دل همه جا باز کرده بود و حالا با نبودش طبیعی بود که همه پکر باشیم. دوتا از بچه ها هم مجروح شده بودن ولی ازشون خبری نداشتیم و نگرانشون بودیم . بعد از مدتی تازه یاد سینه خودم افتادم .با دقت نگاه کردم، دیدم فقط یک خراش کوچیک رو سینم افتاده. بعد حسابی که لباس رو وارسی کردم متوجه شدم یه ترکش از آستین چپم رد شده بود ،جلوی لباس رو در سه جا سوراخ کرده بود و بعد از اصابت به سینه، ازآستین راستم بیرون اومده بود . درکل پنج جای لباس را پاره کرده بود . به هر حال به خیر گذشته بود . در دومین شب، پیاپی گردان به اهداف مورد نظر به طور کامل رسیده بود و اگر اشتباه رفتن تانکهای بی ام پی پیش نمی اومد چند شهید و مجروح را نیز نداشتیم . ترسی که تو دل دشمن افتاده بود باعث عدم مقاومت اونا شده بود . لحظه به لحظه به گرمای هوا افزوده می شد و بچه ها در دشت زیر افتاب سوزان پشت خاکریز در سنگرهایی که ساختن مستقر شدن . خط هنوز آروم بود اما باید آماده، منتظر پاتک احتمالی عراقی ها می بودیم. بچه های واحد مهندسی لشگر از آروم بودن خط استفاده کردن و سریع یک خاکریز کمی جلوتر زدند تا خط استحکام بیشتری پیدا کنه . همراه تعدادی از بچه ها به خاکریز جلویی رفتیم .....
#ادامه_دارد
#گردان_انصار
#شهید_حجت_حیدری
@hamidraz

بی سیم چی های گردان انصار
نفر اول از چپ ردیف جلو شهید #علیرضا_فقیه_میرزایی
نفر اول از چپ ردیف وسط شهید #حجت_حیدری
@hamidraz

#عملیات_کربلای_یک / #قسمت_ششم
چندتا تانک جهت دفاع زرهی درپشت خاکریز و در بین نیروهای گردان مستقر شدند.آفتاب تیرماه در وسط بیابونی که هیچ سایه و سر پناهی نداشت امان همه را بریده بود و نفسها به سختی خود را بالا میکشیدند.آب هم کم بود و به معنای واقعی باید صرفه جویی میکردیم.ادامه اون وضعیت ممکن بود باعث گرمازدگی بشه و با کم شدن آب بدن توان بچه ها رو به ضعف می رفت . شانسی که آورده بودیم عراقیها هنوز با ما کاری نداشتن . فکری کردیم و با چفیه و اسلحه سایه بونی درست کردیم به اندازه ای که سرمون تو سایه قرار بگیره.تو سینه کش خاکریز دراز کشیدیم ، تا بتونیم کمی استراحت کنیم.ولی شدت آفتاب تن رو میسوزوند و خیلی نمیشد در اون حالت موند ومجبور بودیم دائم جا به جا بشیم.در حالیکه تو این وضعیت هی با گرما و سایه کلنجار میرفتیم معجزه ای رخ داد و ناگهان قوطی های یخ و بسیار خنک کمپوت توسط بچه های تدارکات بین همه تقسیم شد.همه کمپوتها گیلاس بود که در مواقع عادی اگرهم کمپوت میدادن از گیلاس خبری نبود.واقعاً در اون موقعیت این اتفاق چیزی شبیه معجزه بود و بدنهای بی توان رو نیرویی دوباره داد. بعد از خوردن کمپوت شروع کردم به فکر کردن که جایی برای استراحت درست کنم و تا خط آروم هست کمی بخوابم.چند شب بود که درست حسابی نخوابیده بودیم و پیاده رویهای طولانی هم مزید بر علت خستگی بود.ناگهان فکری به نظرم رسید و بدون فکر کردن به عواقبش سریع عملیش کردم و از فرط خستگی لحظاتی بعد در زیر سایه تانک خشایار به خواب عمیقی فرو رفتم ( تانک خشایار قابلیت حرکت در دومنطقه آب وخشکی را داره ).اندازه 4 نفر در اون موقع ظهر جای سایه داشت که من و سه نفر دیگه پناه گرفتیم.بعد از مدتی که نمیدونم چقدر طول کشید با صدای رعب آورضدهوایی روی تانک از خواب بیدار شدیم.هواپیماهای عراقی اومده بودن بالا سر نیروها و داشتن خط رو بمبارون میکردن.به روی خودمون نیاوردیم و از سر تنبلی باز هم خوابیدیم و از جامون تکون نخوردیم . اما شلیکهای بی امان بالای تانک قطع نمیشد . با این همه شلیک جای تانک لو رفته بود و هر لحظه ممکن بود تانک رو بزنن ....
#ادامه_دارد
#گردان_انصار
#گروهان_شهادت
@hamidraz

خواب کامل زیر تانک خشایار
#عملیات_کربلای_یک
#hamidraz

دست نوشته فرمانده دلاور گروهان شهادت
#سعید_امیری_مقدم در مورد خوابی که یک شب قبل از شهادت دیده بود
@hamidraz

#سعید_امیری_مقدم فرمانده گروهان شهادت
#گردان_انصار_الرسول
شهادت 25دی 1366
@hamidraz

#عملیات_کربلای_یک / #قسمت_هفتم
از عراقی ها خبری نبود . برای نیروهای اونها هم سخت بود که در اون گرمای شدید پیشروی کنن . نزدیکیهای غروب که آفتاب از رو سرمون رفته بوده و کمی هوا قابل تحمل تر شده بود لباسهای نظامی رو در آوردیم و با سرعت شروع کردیم به پرکردن گونی های خاک و ساخت سنگر . شب رو تو خط موندیم و بچه ها به نوبت پاس دادند . صبح قبل از روشن شدن هوا خط رو تحویل دادیم و برگشتیم به مقر رودخونه گاوی. برگشت از خط مسافت زیادی رو پیاده اومدیم .فیاضی که با پای مصنوعی اومده بود عملیات هر چند دقیقه اویزون یکی از بچه ها میشد ، واقعاً کار سخت و طاقت فرسایی بود .ماها که سالم بودیم کم میاوردیم ولی او با پایی که خون می اومد خودش رو میکشید و با بقیه همراه می شد . هنوز اذان صبح نشده بود که تو چادرها بودیم.گفتم یه چرت میشه زد تا نماز صبح.ولی متاسفانه یه چرت شد یک خواب چند ساعته و نماز صبحم قضا شد.وقتی از خواب بلند شدم اونقدر از دست خودم شاکی بودم که نمیدونستم چیکار باید بکنم.به خودم میگفتم هیچ جا نمازت قضا نشد حالا اینجا باید اینطور بشه.درست وسط عملیات.درست جایی که فکر میکنی خیلی به خدا نزدیک شدی.درست جایی که مرگ رو در نزدیکیت دیدی . واقعاً نهیبی بود که حواسم رو جمع کنم و فکر نکنم خبریه و کسی شدم . بعد از دوشب عملیات و چند روز تو خط موندن همه منتظر رفتن به عقب و مرخصی تهران بودن.علی رضا** بعد از مجروحیت سرش علی رغم توصیه دکتر برای رفتن به بیمارستان دوباره برگشته بود پیش ما و با سر باند پیچ شده از دور هم شناخته میشد . خبر دادن که همه گردان تو محوطه جلوی چادرها جمع بشن تا شمخانی (فرمانده نیرو زمینی سپاه)برای گردان صحبت کنه.همه فکر میکردیم برای تقدیر و تشکر به خاطر دو بار عملیات گردان میخواد باهامون حرف بزنه.ولی بعد از تشکرو تعارفهای اولیه گفت که ما نیاز به نیرو داریم و شما میتونید باز هم کمک رسان باشید. بعد از رفتن ایشون ، از طرف فرماندهی گردان اعلام شد که قراره ما باز هم اونجا بمونیم تا وقتی که اعلام کنن بریم خط .....
#ادامه_دارد
#گردان_انصار
** #شهید_علیرضا_فقیه_میرزایی
#شمخانی
@hamidraz

#شهید_علیرضا_فقیه_میرزایی
گردان انصار
کربلای یک
قلاویزان
@hamidraz

#عملیات_کربلای_یک / #قسمت_هشتم
فردا ظهر برای بار سوم راهی خط شدیم . همه بچه ها فکر می کردن برای پدافندی میریم خط . ولی ما که پشت بی سیم بودیم فهمیدیم قراره عملیات بشه . انقدر فوری گردان رو خواسته بودن که فرصت توجیه عملیات برای نیروها نبود . با سرعت به نزدیکیهای خط رسیدیم. از وانتها پیاده شدیم . بقیه راه رو تا نقطه رهایی باید پیاده می رفتیم . شلیک گهگاه خمپاره ها به تدریج افزوده می شد . به ستون یک و با فاصله و به سرعت تو جاده خاکی به سمت جلو می رفتیم . کنار جاده جنازه های عراقی ها ریخته بود . که بعضا با لباس زیر بودند. و نشون می داد در عملیات شب گذشته غافلگیر شده بودند . به نقطه رهایی که رسیدیم گروهانها از هم جدا شدند . و در یک توجیه کوتاه همه متوجه شدند که وارد عملیات میشیم . اونجا فیاضی رو دیدم که سایش پای مصنوعیش باعث زخم و خونریزی پاش شده بود . فرماندهی گردان بهش گفته بود همونجا پیش اونا بمونه . ولی با اشک و التماس میخواست جلوتر بیاد . بهش گفتم اینجا هم خط مقدم و درگیریه . خود فرمانده گردان اینجاست . پیششون بمون . بالاجبار ازش جدا شدیم و پشت خاکریز تو سنگر فرماندهی موند. از اونجا به بعد دسته ها نیز تقسیم شدند و نسبت به ماموریتشون توجیه شدند . یک بار برای اولین و آخرین بار در مدت حضورم در جبهه وبر خلاف همیشه وسط روز روشن مجبور به عملیات شدیم. عملیات شب گذشته به تمام اهدافش نرسیده بود و ناتموم مونده بود . اگر عملیات انجام نمی شد پاتک عراق باعث عقب نشینی نیروها و باز پس دادن همه مناطق آزاد شده می شد.قرار بود کار بوسیله گردان ما تموم بشه و باقی مونده ارتفاعات مشرف به شهر مهران ( قلعه اویزان معروف به قلاویزان ) رو آزاد کنیم .هر دسته مأمور آزادسازی یکی ازتپه ماهورها شد(تپه ماهورها، تپه هایی بودند به نسبت کوتاه و به تعداد زیاد که در کنار هم قرار داشتند). به علت پیچ در پیچ بودن معابر داخل تپه ها و آتش دشمن که با تسلط از روی ارتفاع بچه ها را مورد هدف قرارمی داد در مدت زمان کوتاهی همراه دو کمکم و فرمانده گروهان از کل نیروها جدا شدیم و برای یافتن بچه ها به سرعت به سمت جلو حرکت کردیم. در میانه راه ناگهان پنج عراقی ...
#ادامه_دارد
#گردان_انصار
#گروهان_شهادت
#شهید_محمد_باقر_فیاضی
#ارتفاعات_قلاویزان
@hamidraz

بی سیم چی ها در کنار فرمانده گروهان شهادت
#گردان_انصار_الرسول
@hamidraz

#عملیات_کربلای_یک / #قسمت_نهم / تا مرز اسارت
در میانه راه ناگهان پنج عراقی بدون اینکه ما متوجهشون شده باشیم از یه سنگر اومدن بیرون .دستاشونو بالا گرفته بودن. و از ترس میلرزیدن . برای تسلیم شدن به سمت ما اومدن. ترس زیاد، به اونها اجازه شلیک به سمت ما رو نداده بود. ما چهار نفربودیم و فقط دو تا کلاشینکف داشتیم. به دستور فرمانده قرار شد یکی از کمکهای من پنج اسیر عراقی را به عقب ببره.حالا شده بودیم سه نفر، با یک اسلحه و یک بیسیم.مسافت زیادی که پیشروی کردیم، دیدیم از پشت و جلو به سمتمون تیراندازی می شه. فهمیدیم که زیادی جلو اومدیم و بین نیروهای خودی و عراقی گیر کردیم. رو به عقب و داخل کانال حرکت کردیم که از تیررس گلوله ها در امان باشیم. پس از طی مسافتی از روی تپه و کانالی که قرار داشتیم حدود بیست نفر رو دیدیم که تو یه میدون گاهی تجمع کردن. آفتاب شدید بود و مستقیم به صورتمون می خورد.ازاون فاصله تشخیص دادم که کلاهخود سرشونه . به فرمانده گروهان گفتم: آقا سید اینا عراقی هستن. امیر گفت: نه، بچه های لشگر سید الشهدا هستن که به دستور فرمانده لشگر شان مؤظف به گذاشتن کلاه شدن (نیروهای ما معمولا کمتر از کلاه استفاده می کردند). حرف او نو پذیرفتیم و با کمی احتیاط از بالای کانال به سمتشون سرازیر شدیم.داخل کفی جاده که شدیم، دیدیم برامون دست تکون می دن.شکمون به یقین تبدیل شد که خودی هستند و با سرعت بیشتری به سمتشون رفتیم. من چند قدم جلوتر رفتم. حدود20تا30 متری شون که رسیدم، تازه چشمهام به جمال دوستان روشن شد که همه سراپا پلنگی پوش هستند و از خواب غفلت بیدار شدم و داد زدم: آقا سید اینها عراقی ان.....
#ادامه_دارد
#گردان_انصار
#گروهان_شهادت
#ارتفاغات_قلاویزان
@hamidraz

گردان #انصار_الرسول
گروهان #شهادت
@hamidraz

#عملیات_کربلای_یک / #قسمت_دهم / فرار از اسارت
وقتی به نزدیکیشون رسیدم تازه فهمیدم لباس پلنگی هستن . داد زدم آقا سید اینا عراقی هستن . سید لحظه اول هول شد و داد زد سلم نفسک (تسلیم شید ) . تو اون لحظه مرگ بار از اینکه سید با یه اسلحه بدون حفاظ و سنگر تو فاصله چند متری به بیست نفر مسلح می گفت تسلیم بشید خندم گرفته بود . از اینجا به بعد دیگه همه اتفاقات ثانیه ای پیش اومد . در حال داد زدن رو به عقب می چرخیدم که دیدم نفر وسطی که برای ما خیلی دست تکان می داد، تیربارشو برداشت . بقیه هم اسلحه ها رو گرفتن سمت ما . با تمام سرعت شروع کردم به دویدن . رگبار تیرها مثل بارون می بارید . همه تیرها روی زمین و کنار پامون می خورد. از بی سیم و تعداد نفرات ما متوجه شده بودند که یک فرمانده با بیسیم چی هاش در برابرشون هستن . و در صدد اسیر کردن ما بودند . به همین دلیل برای مجروح کردن به سمت پاهامون شلیک می کردن . چند بار تصمیم گرفتم از روی جاده بپرم روی شونه جاده که در سطح پایین تری بود اما همه جا پر از مین بود . تیرها خاک و سنگها رو میزد اما هنوز پاهای ما توان دویدن داشتیم . خودمو رسوندم پشت یه تپه . نفس زنون رو زمین پهن شدم . برگشتم ، دیدم همه عراقی ها سرجاشون نشستن و از ترسشون از همونجا شلیک می کنند. یکی دیگه از بچه های گروهانو پشت تپه دیدم که وقتی صحنه فرار ما رو دیده بود سمت عراقی ها تیراندازی کرده بود . در واقع ما بین تیراندازی اون و عراقیها خودمونو رسونده بودیم پشت تپه . سید و امیر هم با فاصله کمی از من رسیدن اونجا . دیگه از تیررس عراقیها دور بودیم . یه کم نفس تازه کردیم . ولی به شدت مضطرب شده بودم. از اونجا به بعد دائم حالت تهوع داشتم. خودمونو به کانالی رسوندیم و به سرعت رو به عقب حرکت کردیم. پس از طی مسافت زیادی صداهایی به گوشمون رسید. این بار با احتیاط زیاد به خاکریز نزدیک شدیم ....
#ادامه_دارد
#گردان_انصار
#گروهان_شهادت
#ارتفاعات_قلاویزان
@hamidraz

بی سیم چی و نیروها داخل کانال
عملیات کربلای یک
گردان انصار
@hamidraz

#عملیات_کربلای_یک / #قسمت_یازدهم/ #نماز_نجات
این بار با احتیاط زیاد خودمونو به خاکریز رسوندیم. صداها کلام آشنای فارسی بود. باز با احتیاط سر را از خاکریز بالا آوردیم و دیدیم همه گردان پشت اون خاکریز جمع شدن . به بچه ها پیوستیم. حاج امینی معاون گردان جلو اومد و سراسیمه گفت سید کجایی ؟ سید منو که کنارش بودم مخاطب قرار داد : حمید بهشون بگو چی شده بود . بابا داشتیم اسیر می شدیم . منم انقد حالم بد بود نای حرف زدن نداشتم . فقط حرفای سید رو تایید کردم . تو راه برگشت پیکر پاک شعبانی یکی از بچه های قدیمی گروهان و یک نفر دیگه رو تو کانال دیده بودم . گفتم که اونا شهید شدن و اگر نمیتونیم پیشروی کنیم لااقل بریم شهدا رو بیاریم عقب . و یاد مجروح عراقی که در حال تموم کردن بود، افتادم .زمانی که سه نفری پیشروی میکردیم صدای ناله ای از یک سنگر شنیدم . رفتم سمت سنگر . دیدم یه عراقی با جراحت شدید از ناحیه شکم داره ناله می کنه و معلومه که نهایتا چند دقیقه بیشتر زنده نمیمونه .سید رو صدا زدم . سید گفت بزنیمش که درد نکشه؟ همزمان با من خودشم گفت نه . شاید خدا خواست و زنده موند . اول گفتم ممکنه بعد ما بچه ها بیان و یه موقع نارنجک بکشه اما علی رغم خطر کمی که می دادیم رهاش کردیم و به سمت جلو حرکت کردیم . بعد از اون بود که شعبانی رو دیدم . مثل همیشه اروم بود . اما این بار تو کانال خوابیده بود. برای همیشه آرامش پیدا کرده بود . حالا فکر میکردم که شهدامون بین ما و عراقیها موندن . اون مجروح عراقی هم همینطور . ایا ما میتونیم شهیدامونو برگردونیم . و اونا میتونن به کمک مجروحشون بیان یا نه. تو این فکرها ، لحظاتی قبل رو به خاطر اوردم که تا مرز اسارت رفتیم و خواست خدا این بود که اون همه تیر هیچکدوم به ما نخوره . حالا پیش بچه ها بودیم اما انگار اون لحظات رمقی برام باقی نذاشته بود و فقط عاجزانه از خدا می خواستم به بچه ها کمک برسونه. به علت آتیش شدید و تسلط عراقی ها که روی ارتفاع بودند، همه گردان در همون پیشروی اولیه زمین گیر شده بودن . هر لحظه آتیش شدیدتر می شد. تیر تراشها دقیقه به دقیقه ارتفاع خاکریز را کوتاه می کرد. کاری از دست کسی برنمی اومد . آفتابی که از صبح علی الطلوع گرماشو به رخ بچه ها می کشوند حالا تو اذان ظهر با شدیدترین حرارت ، مستقیم تو سر بچه ها می خورد .آب کم بود . بوی انفجارهای پی درپی توپ و خمپاره ها دهنمو خشک و تلخ کرده بود . عراقی ها تو کانال سلاحهای نیمه سنگین مثل آرپی چی 11 ، و دوشکا کار گذاشته بودن و شلیکهای بی امان نفس همه رو گرفته بود . با اعلام اذان همه تیمم کردیم و به حالت نشسته و با پوتین، چسبیده به خاکریز نمازمونو خواندیم. نماز همه تمام شده بود، ولی یک نفر همچنان مشغول نماز بود. سرمو برگردوندم دیدم وسط میدونگاهی پشت خاکریز قامتی استوار دست به سمت اسمون بالا برده و ....
#ادامه_دارد
#گردان_انصار
#گروهان_شهادت
#شهید_حاج_امینی
#نماز
@hamidraz

شهید صبور و دوست داشتنی #منصور_حاج_امینی معاونت فرماندهی گردان #انصار_الرسول
@hamidraz

#عملیات_کربلای_یک / #قسمت_دوازدهم / #نماز_نجات
نماز همه تمام شده بود، ولی یک نفر همچنان مشغول نماز بود. او تنهای تنها در مرکز آن خاکریز هلالی شکل، ایستاده مشغول نماز بود.جایی که کاملا در دید دشمن بود. اگر بگم هزاران تیر و دهها خمپاره فقط برای او شلیک شد، اغراق نکردم. او در قنوت بود که آسمان آنجا پر شد از فریاد همه بچه ها که او را صدا می زدند. هر کس با کلام خود صدایش می زد. دوستان صمیمی اش او را جواد خطاب می کردند، آقا جواد، برادر صراف و آنهایی هم که او را نمی شناختند برادر صدایش می زدند. خلاصه دقایقی صدای انفجار خمپاره ها و زوزه شلیک تیرها در فریاد بچه ها گم شد، اما کسی جرأت نزدیک شدن به جواد را نداشت.شاید خیلی از فریادها به خاطر ترس از جون خودمون بود که در مرکز باران گلوله قرار گرفته بودیم. وقتی چهره جواد را به یاد می آرم احساس می کنم او در آن لحظات پیش ما نبود. اون صحنه یادآور نماز ظهر عاشورای امام حسین(ع) بود. یادآور منجنیق و ابراهیم(ع) و آتش و گلستان بود.یادآور حضوربی چون و چرای خدا بود. یادآور این حکم بود که همه چی از آن خداست.اختیارهمه جانها در ید اوست.هر که را بخواهد می برد و هر که را بخواهد زنده می گرداند.آنجا خدا بزرگی اش را به رخ همه کشوند. حتی یکی ازآن هزاران تیرو ترکش به خواست خدا بر تن جواد ننشست. قنوت طولانی جواد تمام شد. نماز جواد پایان یافت. دلی شکسته شد و لحظاتی بعد خط تا دندان مسلح دشمن هم به دنبالش شکسته شد. تا خدا خودی نشان دهد. تا خدا در باورهای رزمندگان جا خوش کند. تا تلاش کنیم با امید و توکل بر ذات مقدس او در راه رضای اوقدم برداریم ...
(جواد شش ماه بعد در شلمچه به دوستان شهیدش پیوست)
#ادامه_دارد
#گردان_انصار
#گروهان_شهادت
#شهید_چواد_صراف
#ارتفاعات_قلاویزان
@hamidraz