بی سیم چی

روایتی از جانباز گروهان شهادت #سعید_مزلقانی
بعدازظهر بود . اعلام کردند دشمن درحال پاتک به مواضع ما در پیشونی ست. به سرعت دسته ما که نزدیک جاده مستقربود آماده حرکت به سمت جلو شد. اسماعیلی فرمانده دسته جلو و بقیه پشت سرش. نزدیک خاکریز اول روی جاده که رسیدیم بچه ها را سریع داخل سنگرها تقسیم کردند. من و دو سه نفر دیگه از جمله مرتضی ابراهیمی به سنگر انتهای خاکریز روی جاده فرستاده شدیم. درگیری درجلوتر از ما به شدت ادامه داشت ولی با نزدیک شدن غروب از شدتش کم شد. با غروب آفتاب همراه اسماعیلی به کمی عقب تر و داخل یک سنگر عراقی برگشتیم تا انتهای شب که موعد ادامه عملیات بود بهمراه سایر نیروها وارد عمل بشیم. داخل سنگر از امدادگر شنیدم که مسعود رحمانی زخمی شده و وقتی می خواسته زخمش را پانسمان کنه دستش کاملا وارد پهلوی او می شده . فهمیدیم قضیه مسعود جدی است، برایش دعا کردیم. کمی که گذشت صدای چند نفر از بیرون توجهمان را جلب کرد. داشتند شهیدی را به عقب منتقل می کردند . باروشن شدن چراغ قوه صورت زیبای احمدی نسب توی اون شب تار خودنمایی می کرد. به داخل سنگر برگشتیم از خستگی خوابمان برده بود که با صدای اسماعیلی از خواب بیدارشدیم. شروع به حرکت کردیم. از آخرین خاکریز عبور کردیم. محشری از تانکها سوخته روی جاده که شب قبل توسط گردان حمزه به آتش کشیده شده بود جلومان ظاهر شد. از کنار سنگرها و کشته های عراقی و سلاحهای به جا موندشون عبور کردیم . مدتی از جلو رفتن ما نگذشته بود که ستون باید به سمت راست جاده منتقل می شد. نوبت من که شد شروع به دویدن از عرض جاده کردم. وسط جاده یکدفعه افتادم. دردی تو ناحیه پا داشتم که قادر به حرکت نبودم. ستون از کنار من رد شد و کسی متوجه من نشد. بعد از عبور آخرین نفر خودم را سینه خیز به سمت راست رساندم و منتظر شدم شاید با کاهش درد به راهم ادامه دهم ولی نشد. مجددا سینه خیز به سمت چپ برگشتم و کمی منتظر شدم . یک امدادگر که از ستون عقب افتاده بود به من رسید و روی زخمم پانسمان گذاشت و گفت سعی کنم خودم به عقب برگردم. تیر به استخوان رانم خورده بود . حرکت رو برام مشکل می کرد. با کمک چند مجروح دیگه و عصا کردن اسلحه به سمت عقب برگشتیم. میون راه که نشسته بودیم بیات معاون گروهان را دیدم که به عقب برمی گشت . از ناحیه دست مجروح شده بود . حالا دیگه به تانکهای سوخته رسیده بودیم. آتیش دشمن شدید شده بود. با گذشت زمان درد بچه های زخمی که به من کمک می کردند بیشتر شده بود . خودمو به کنار آسفالت رسوندم . یک ماشین عراقی غنیمتی داشت آرام با چراغهای خاموش به عقب برمی گشت. از اونا خواستم منو باخودشون ببرن. یکی از اونا گفت جا نداریم . راست می گفت. تنها جای خالی روی کاپوت جلو بود . با کمکشون خودمو روی کاپوت کشوندم وطاقباز با دو دستم آینه بغلهای جیپ رو چسبیدم و توی اون تاریکی خیره جلو رو نگاه میکردم. بعد از مدتی به سه راه شهادت و سنگر مجروحین رسیدیم. داخل سنگر صدای یک آشنا توجهمو جلب کرد. رضا اکبری را توی نور کم دیدم و پرسیدم چی شده که گفت ترکش به دستش خورده و خیلی می سوزه. گفتم چرا عقب نرفتی گفت نه اینجا کار دارم. آمبولانسها بتدریج بچه های داخل سنگر را به عقب منتقل می کردند که سرانجام نوبت به من رسید و....
#عملیات_والفجر_هشت
#گردان_انصار
#بهمن_1364
@hamidraz

686 views22:47