Ne var ki bu insanların tümü koyu bir cahiliye içinde bulunuyordu. Bu derin bilgisizlik içinde, esasen koyu bir cehalet örneği olan birtakım sözleri ilim, sırf fesat olan birtakım davranışları ise güzel ve salih amel sanıyorlardı. Onların ilim ve amelce seçkin olan simalarının gayesi, ya geçmiş peygamberlerden miras kalan ve fakat bozguncu ve bid’atçi kimselerin hevasıyla, içinde hak ve batılın birbirine karıştığı, bulanık ilimden bazı bilgi kırıntıları elde etmekti. Yahut da bunlar, az bir kısmı meşru, çoğu ise uydurma bir ilimle uğraşıyorlardı. Ki bu ilim, sahibine ancak çok az bir fayda verebilirdi. Söz konusu kişiler filozofik bir tavırla kendileri bazında faydalı olmaya çalışıyorlardı. Bu bağlamda gayretleri, birtakım tabiat, matematik ve ahlaki hususlarda kaybolup gidiyordu. Hem de susuzu kandıramayıp, hastaya şifa veremeyen ve ilahi ilimden bir şey sağlayamaz durumdaki basit bir cehdin akabinde. Çünkü elde edilebilse bile batıl kısmının oranı hak kısmının oranından kat kat fazla idi. O da şayet bu tarz ile elde edilip ulaşılabilirse…Nasıl ulaşılabilirdi ki; bu insanlar arasında birçok ihtilaf ve derin ayrılıklar vardı. Bunun yanında, delil ve gerekçeler asıl konudan çok uzak bir yerdeydi” (İktidau Sırat’ıl-Müstakim, 2. * Sıratı Müstakim Terc., 1/ 9-10)

İbni Teymiye diyor ki:
Bunu anlatanlardan biri Ebul-Ferec İbni Cevzi’dir. O diyor ki:
“Kitap ehlinden küfr edenler olmadı”
Yahudi ve Hristiyanlar “ve müşriklerden” onlar putlara tapanlardır “münfekkine” yani ayrılan, vazgeçenler… bunun manası şu demektir:
Onlara beyyine gelinceye kadar küfür ve şirklerinden vazgeçecek değildirler. Ayetin lafzı, gelecek (müstakbel), ancak manası, geçmişe (mazi) aittir. Beyyine (delil) ise elçidir. O da Muhammed’dir (sallallahu aleyhi ve sellem). Ki onlara dalalet ve cehaletlerini beyan etmiştir…
Beğavi’nin ifadesi de buna yakındır, diyor ki:
Küfür ve şirklerine son vermezler.
“Onlara beyyine gelinceye kadar.”
Bu ayetin lafzı müstakbel fakat manası maziye dönüktür. Yani onlara açık delil (beyyine) gelinceye, başka bir ifade ile Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem) kendilerine Kur’an’la gelip dalalet ve cehaletlerini açıklayarak onları imana çağırıncaya ve dolayısıyla Allah (c.c) da onları cehalet ve dalaletten kurtarıncaya kadar demektir. (Mecmu’ul-Feteva, 16/483-486)

o sözü söylemediklerine dair yemin ediyorlar. Andolsun ki küfür sözünü söylediler ve İslamlarından sonra kâfir oldular. Ve başaramadıkları bir işe yeltendiler. Allah ve Resûl’ünün ihsan ve lütfundan vererek onları zengin kılmasından ötürü mü intikam almaya kalkıyorlar? Tevbe ederlerse onlar için hayır olur. Yüz çevirirlerse Allah, onlara dünyada da ahirette de can yakıcı bir azap ile azap edecek ve onların yeryüzünde ne bir dostları ne de bir yardımcıları olacaktır.

Yani bana indirilen’bu Kur’an’dan önce Allah katından gelme, sizin ibadet ettiğiniz ilah ve putların (evsan) yeryüzünde bir şeyler yarattığını ya da onların semavatta Allah’ın yanında bir ortaklığı olduğunu içeren bir kitap. Ki bu da onlara yaptığınız ibadete dair sizin için bir hüccet olsun. Çünkü onun hakkında böyle bir şey doğru olursa, bu, sizin içinde bulunduğunuz nimetlerde onun bir ortaklığının olabileceğine delil olacak. İlaveten sizin ona şükretmeniz gerekecek ve ayrıca ona hizmet etmeniz hak olacaktır. Çünkü bunu yaratmaya ancak bir ilah muktedir olabilir. (Taberi Terc.,

Bunun anlamı, O yaratıcı ve rızık verendir. Yeryüzünün maliki, sahibi ve onları rızıklandırandır. Bu nedenle ibadete başkası kendisine ortak koşulmaksızın sadece O, müstehaktır.(İbni Kesir Terc., 2/209)

Allah Te’ala’nın şu sözüne kadar:

Allah Te’ala şöyle buyurmaktadır:

Allah Te’ala kehf (mağara) ehli hakkında şöyle buyurmaktadır:

Allah Te’ala bu iki ayette şöyle buyurmaktadır:

وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ وَأَدْعُو رَبِّي عَسَى أَلَّا أَكُونَ بِدُعَاء رَبِّي شَقِيّاً فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ وَهَبْنَا لَهُ
إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَكُلّاً جَعَلْنَا نَبِيّاً
“
Sizden ve Allah’tan başka taptıklarınızdan i’tizal ediyorum ve Rabbime dua ediyorum. Umulur ki, Rabbime dua etmekle şaki (mutsuz) olmayacağım. Böylelikle, onlardan ve Allah’tan başka taptıklarından i’tizal edince ona İshak’ı ve (oğlu) Yakup’u armağan ettik ve her birini peygamber kıldık.” (
Meryem 19/48-49)

وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ
“Sizden ve Allah’tan başka taptıklarınızdan i’tizal ediyorum…” (Meryem 19/48);

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ
“Böylece (İbrahim), onlardan ve Allah’tan başka taptıklarından i’tizal edince…” (Meryem 19/49);

إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ
“Biz, sizlerden ve Allah’ın dışında taptıklarınızdan gerçekten uzağız…” (el-Mümtehine 60/4);

وَإِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ
“Madem ki siz onlardan ve Allah’tan başka taptıklarından i’tizal ettiniz…” (el-Kehf 18/16)

ربي عسى أن لا أكون بدعاء ربي شقيا
“Sizden ve Allah’tan başka taptıklarınızdan i’tizal ediyorum ve Rabbime dua ediyorum. Umulur ki, Rabbime dua etmekle şaki (mutsuz) olmayacağım.” (Meryem 19/48)

“Böylece (İbrahim), onlardan ve Allah’tan başka taptıklarından i’tizal edince…”

(Meryem 19/49)

ve Allah Te’ala’nın şu kavlinde:

وإذ اعتزلتموهم وما يعبدون إلا الله

“Madem ki siz onlardan ve Allah’tan başka taptıklarından i’tizal ettiniz…”

(el-Kehf 18/16)

Bu ince noktayı gözardı etme. Çünkü

bu, Allah Te’ala’nın düşmanlarına düşmanlığı açan bir babdır. Nice insan vardır ki, şirk onda vuku bulmaz lakin şirk ehline karşı düşmanlık göstermediği için bununla asla müslüman olamaz ve böylece bütün nebilerin dinini terkeder

.

Allah Te’ala daha sonra şöyle buyurmaktadır:

كفرنا بكــم وبدا بيننا وبينكم العـداوة
والبغضــاء أبدا

“…

Sizi inkar ettik. Sizinle aramızda, siz sadece Allah’a iman edinceye kadar, sürekli bir düşmanlık ve buğz (öfke) belirmiştir…”

(el-Mumtehine 60/4)

“Onlardan (yani kelamcı ve filozoflardan) kimisi müşriklerin dini ve İslâm’dan irtidat hakkında kitaplar tasnif etmiştir. Mesela Razi, yıldızlara ibadet hakkında bir kitap tasnif etmiş bunda, bunun güzellik ve faydalarına dair deliller serdetmiş, insanları buna teşvik etmiştir. İşte bu, bütün Müslümanların ittifakı ile İslâm’dan irtidattır. Her ne kadar sonradan İslâm’a dönmüş olsa da.” (Feteva, 18/53-58)

Herhangi bir akitte bile diyelim ki –Kiranın 500 tl yazdığını gördüğü halde akdi imzalayan kişi, sonradan ben kalben 500 tl kira ödemeye niyet etmemiştim diyerek kira ödemekten muaf olamazsa- aynı şekilde akitte ihtilaf halinde falan mahkeme yetkilidir, ibaresini gördüğü halde “Ben o yazıyı yazarken veya imzalarken kalbimden niyet etmedim” diyen kişinin sözü kale alınmaz. Esasında bu tip şeyler dini oyun eğlence edinmiş birtakım kişilerin sözleridir ve zina ederken niyetinin kötü olmadığını ileri süren fasığın sözü ne kadar itibara alınırsa bunlarınki de o kadar muteberdir. Böylelerinin niyet hakkındaki sözleri, kişinin bizzat kafir olmayı ve dinden çıkmayı kasdetmedikçe küfre girmeyeceğini söyleyen sapık fırkaların sözlerinin ötesine geçmez.

Şeyhulislam İbn Teymiyye bu hususta şöyle demektedir:
“Kim küfür olan bir söz söyler veya bir fiil işlerse, kâfir olmayı kastetmese bile bununla kâfir olur. Zira Allah’ın dilediği dışında kimse küfrü kast etmez.” (es-Sârimu’l-Meslûl: s: 177-178.)