#یادداشت_دانشجویی
#قسمت_اول

⭕️تغییر پارادایم یا تسلیم

✍️ به قلم عباس خندستانی ، ورودی ۱۴۰۲


🔹️ملت ما بار دیگر شاهد آن است که در شرایط خطیر منطقه‌ای و در حالی که دشمنان ایران به دنبال تحمیل جنگی فرسایشی و همه‌جانبه علیه کشور هستند، برخی جریانات داخلی به‌جای تقویت همبستگی ملی و صیانت از استقلال ایران، در نقش پادوی رسانه‌ای رژیم صهیونیستی ظاهر شده‌اند.

🔻تغییر پارادایم یا تسلیم
آنچه اسرائیل در جنگ به دست نیاورد را خودمان انجام دهیم!
در شرایط پس از جنگ و زمانی که هر لحظه امکان وقوع جنگ دیگری وجود دارد، عده‌ای دنبال کاسبی سیاسی از وضعیت موجود برای منافع زودگذر خود هستند و با بهانه‌های واهی و متوسل شدن به سیاه‌نمایی، سعی دارند از آب گل‌آلود ماهی بگیرند.

🔻شرایط کنونی کشور حاصل مستقیم عملکرد و گفتمان اصلاح‌طلبی است. اما به‌جای پذیرش مسئولیت خطاهایشان، می‌خواهند ایران را به سال 82 برگردانند و بار دیگر صنعت هسته‌ای را تعطیل کنند؛ دقیقاً همان چیزی که آمریکا و اسرائیل از مسیر جنگ به آن نرسیدند.

🔻مکانیزم ماشه نیز محصول اعتماد بی‌جا به غرب و ساده‌اندیشی همین جریان است. اکنون همان‌ها که با دست خود این ابزار را فعال کردند، ملت را از سایه‌ی آن می‌ترسانند و دوباره همان نسخه‌های شکست‌خورده را به‌عنوان راه‌حل ارائه می‌دهند. گویی فراموش کرده‌اند که در بحبوحه‌ی مذاکرات با آمریکا بود که به کشور حمله شد. یا اینکه ایران همه تعهدات برجامی‌اش را یک‌طرفه و کامل انجام داد، اما این آمریکا بود که از توافق خارج شد.

🔻نمونه‌های جهانی نیز این حقیقت را تأیید می‌کند: مگر نه اینکه مذاکرات ترامپ و پوتین با نمایش قدرت جنگنده‌های آمریکایی آغاز شد؟ مگر نه اینکه در همان زمان، روسیه گسترده‌ترین حملات پهپادی علیه اوکراین را انجام داد؟ هیچ‌یک از این رخدادها «مانع در مذاکره» تلقی نشد. پس چرا تنها در قبال ایران، هر تهدید دشمن بهانه‌ای برای تجویز تسلیم معرفی می‌شود؟

🔻آنچه واقعاً در استیصال است، نه ملت ایران و نه جمهوری اسلامی، بلکه گفتمان اصلاح‌طلبی است. جریانی که به غلط شرایط کشور را ترسیم می‌کند و برای آینده‌ی ایران نسخه‌های پوسیده و تکراری می‌پیچد.

🔻امروز بیش از هر زمان دیگر، تجربه‌های گذشته به ما هشدار می‌دهند که بازگشت به مسیر شکست‌خورده اصلاح‌طلبی، چیزی جز خودتحریمی، توقف پیشرفت و باز کردن دست دشمنان برای دخالت در امور داخلی کشور نیست. در مقابل، تنها با اتحاد ملی، پایبندی به استقلال، و مقاومت فعال می‌توان از این گردنه تاریخی عبور کرد. هر صدایی که در چنین شرایطی دعوت به تسلیم و عقب‌نشینی کند، ناخواسته یا آگاهانه در خدمت پروژه‌های دشمن قرار گرفته است.

🔻اصلاح‌طلبان در بیانیه خود خواستار بازگشت نیروهای نظامی به پادگان‌ها شده‌اند؛ این یعنی خلع سلاح جبهه مقاومت در برابر دشمنی که هر روز با تهدید، ترور و تحریم علیه ملت ایران صف‌آرایی کرده است. این مطالبه در عمل چیزی جز تضعیف سپاه و نیروهای مدافع امنیت کشور نیست؛ همان نهادی که در سال‌های اخیر بزرگ‌ترین سد در برابر پروژه‌های اسرائیل و آمریکا در منطقه بوده است. مگر فراموش کرده‌اند که اگر حضور نیروهای نظامی در میدان نبود، امروز داعش نه‌تنها در سوریه و عراق بلکه در قلب تهران جولان می‌داد؟ کسانی که چنین خواسته‌ای را مطرح می‌کنند یا از واقعیت میدان بی‌خبرند یا آگاهانه زبان دشمن را تکرار می‌کنند.

@metal_basij

#یادداشت_دانشجویی
#قسمت_دوم

⭕️تغییر پارادایم یا تسلیم

✍️ به قلم عباس خندستانی ، ورودی ۱۴۰۲
🔸️درباره همگرایی منطقه‌ای

🔻آن‌ها همگرایی منطقه‌ای را تنها در چارچوب سازش با دولت‌های وابسته به آمریکا تعریف می‌کنند؛ در حالی‌که تجربه نشان داده تنها همگرایی واقعی، محور مقاومت است. همان همگرایی که اجازه نداد طرح‌های صهیونیسم در لبنان و فلسطین به نتیجه برسد، و همان 🔻همگرایی که امنیت خلیج فارس را بدون دخالت آمریکا تضمین کرد. سخن از همگرایی در حالی‌که دست دوستی به سمت دولت‌های سازشکار دراز می‌شود، چیزی جز جا زدن وابستگی به آمریکا و اسرائیل به‌عنوان دیپلماسی منطقه‌ای نیست. همگرایی  منطقه‌ای بدون مقاومت، یعنی پیوستن به محور سازش و رها کردن ملت‌های مظلوم منطقه به تیغ رژیم صهیونیستی.

🔻خواست اصلاح‌طلبان برای بازگشت نیروهای نظامی به پادگان‌ها و تعریف یک همگرایی منطقه‌ای سازشکارانه، در واقع دو لبه‌ی یک قیچی است: تضعیف قدرت دفاعی ایران در داخل و انزوای محور مقاومت در خارج. این همان چیزی است که اسرائیل در میدان جنگ به آن نرسید، و امروز برخی می‌خواهند با قلم و بیانیه آن را برای دشمن محقق کنند.
ملت ایران اما تجربه‌اش را دارد: هرجا عقب‌نشینی کردیم دشمن جلو آمد، و هرجا مقاومت کردیم دشمن عقب نشست.

🔻اصلاح‌طلبان به‌طور مستقیم مشروعیت نهادهای حاکمیتی را نشانه گرفته‌اند و به اسم "اصلاح"، در واقع بنیان‌های نظام را تضعیف می‌کنند. این در حالی است که تجربه تاریخی نشان داده هرگاه ستون‌های اصلی حاکمیت مورد حمله قرار گرفت، دشمن خارجی بلافاصله جسورتر شد. اگر به‌راستی دغدغه‌ی آینده ایران را دارید، چرا به‌جای نقد اصول اساسی که امنیت ملی را تضمین می‌کند، به سراغ عوامل خارجی و دشمنان قسم‌خورده‌ای نمی‌روید که با تحریم و جنگ ملت را تحت فشار گذاشته‌اند؟ این بند چیزی جز بازتولید سناریوی آمریکا برای "تغییر نظام از درون" نیست.

🔻اصلاح‌طلبان  خواستار تغییر سازوکارهای انتخابات شده‌اند، اما در واقع هدف نهایی آنان تضعیف ولایت فقیه و حذف نظارت استصوابی شورای نگهبان است. این همان چیزی است که دشمن سال‌هاست در رسانه‌هایش فریاد می‌زند: حذف خطوط قرمز و گشودن راه نفوذ برای عناصر وابسته. تجربه فتنه ۸۸ نشان داد که چگونه با همین شعارها، پروژه‌ی براندازی کلید خورد و امنیت ملی به خطر افتاد. انتخابات در جمهوری اسلامی ایران، با وجود همه محدودیت‌هایش، یکی از آزادترین سازوکارها در منطقه است؛ اما آنچه اصلاح‌طلبان می‌خواهند، نه اصلاح انتخابات بلکه تغییر نظام از بطن صندوق رأی است.
@metal_basij

#قرارداد_کرسنت
#یادداشت_دانشجویی

⭕️قرارداد کرسنت ، بخش اول
✍️ به قلم عباس خندستانی ، ورودی ۱۴۰۲

در تاریخ صنعت نفت و گاز ایران، قراردادهایی وجود دارند که صرفاً یک توافق اقتصادی نیستند، بلکه به‌تدریج به مسئله‌ای سیاسی، حقوقی و حتی اجتماعی تبدیل شده‌اند. «کرسنت» یکی از همین قراردادهاست؛ قراردادی که نام آن سال‌هاست در فضای سیاسی و رسانه‌ای کشور تکرار می‌شود، اما همچنان روایت‌های متفاوت و گاه متضادی درباره آن وجود دارد.
قراردادی که بعدها به یکی از پیچیده‌ترین پرونده‌های حقوقی ایران در سطح بین‌المللی تبدیل شد.

قرارداد موسوم به «کرسنت» میان شرکت ملی نفت ایران و شرکت کرسنت پترولیوم، به‌منظور فروش روزانه حدود ۵۰۰ میلیون فوت مکعب گاز میدان نفتی سلمان منعقد شد. مذاکرات اولیه این قرارداد از سال ۱۹۹۷ آغاز شد و در نهایت، در سال‌های ابتدایی دهه ۱۳۸۰ و در دوران وزارت بیژن نامدار زنگنه و ریاست‌جمهوری محمد خاتمی، به امضای تفاهم‌نامه نهایی انجامید.
اهمیت این قرارداد تنها به حجم صادرات گاز محدود نبود. میدان سلمان یکی از میادین مشترک ایران با ابوظبی است و همین موضوع، از ابتدا به قرارداد کرسنت حساسیتی فراتر از یک توافق تجاری صرف بخشید. بر اساس مفاد قرارداد، قرار بود از سال ۲۰۰۵ و با احداث خط لوله در خلیج فارس، گاز این میدان به امارات صادر شود.
با این حال، قرارداد هرگز وارد فاز اجرایی نشد. از همان سال‌های ابتدایی، اختلاف نظرهای جدی در داخل کشور درباره ابعاد مختلف قرارداد شکل گرفت. منتقدان، به موضوعاتی چون صرفه اقتصادی، چارچوب حقوقی، پیامدهای امنیتی و نحوه انعقاد قرارداد ایراد وارد می‌کردند. در مقابل، مدافعان قرارداد معتقد بودند که این توافق می‌توانست گاز تولیدی میدان سلمان را وارد چرخه صادرات کند و از اتلاف منابع جلوگیری شود.
این اختلافات در اواخر دولت هشتم به شکل رسمی‌تری بروز کرد. نهادهایی مانند سازمان بازرسی کل کشور و برخی مسئولان ارشد، نسبت به مفاد قرارداد انتقاداتی مطرح کردند. در همین دوره، رئیس وقت دیوان محاسبات کشور نیز قرارداد را فاقد توجیه اقتصادی دانست و خواستار لغو آن شد. در مقابل، وزیر نفت وقت همچنان از قرارداد دفاع می‌کرد و آن را اقدامی در راستای منافع کشور می‌دانست.
در نهایت، این اختلافات داخلی موجب شد شرکت ملی نفت ایران اجرای تعهدات خود را متوقف کند. همین توقف، زمینه‌ساز شکایت شرکت کرسنت در سال ۲۰۰۹ در مراجع داوری بین‌المللی شد. با ورود پرونده به لاهه، کرسنت از عدم اجرای قرارداد به‌عنوان نقض تعهدات یاد کرد و ایران نیز دفاع خود را بر پایه وجود فساد و پرداخت رشوه در روند انعقاد قرارداد بنا نهاد.
در مقطعی، روند رسیدگی به‌گونه‌ای پیش رفت که موقعیت ایران در پرونده تقویت شد. برخی گزارش‌ها حاکی از آن بود که با اثبات فساد در انعقاد قرارداد، ایران می‌توانست از محکومیت نهایی رهایی یابد. حتی نقل شد که مدیرعامل شرکت کرسنت در یکی از جلسات رسیدگی، نسبت به روند پرونده عقب‌نشینی کرده است. در داخل کشور نیز هشدارهایی درباره تأثیر تحولات مدیریتی بر سرنوشت پرونده مطرح شد و برخی نمایندگان مجلس، نسبت به تغییر مسیر رسیدگی‌ها ابراز نگرانی کردند.
با این حال، در سال ۲۰۱۲ و هم‌زمان با تغییر دولت، برخی از مدیرانی که در انعقاد قرارداد نقش داشتند، بار دیگر در ساختار وزارت نفت و شرکت‌های تابعه آن مسئولیت گرفتند. این مسئله در ادامه، به یکی از محورهای اختلاف در تفسیر پرونده تبدیل شد. در نهایت، رأی صادره در سال ۲۰۱۳ قرارداد را لازم‌الاجرا دانست و با تداوم عدم اجرای آن، ایران به پرداخت غرامتی در حدود ۶۰۰ میلیون دلار محکوم شد.

پرونده کرسنت را می‌توان نمونه‌ای از قرار داد انرژی دانست که به‌تدریج از چارچوب یک توافق فنی و اقتصادی خارج شده و به مسئله‌ای چندلایه تبدیل گردید؛ مسئله‌ای که از اختلافات کارشناسی و مدیریتی در داخل کشور آغاز شد و تا پیامدهای حقوقی در سطح بین‌المللی امتداد یافت. آنچه امروز از کرسنت باقی مانده، صرفاً یک عدد یا یک رأی حقوقی نیست، بلکه مجموعه‌ای از پرسش‌ها درباره نحوه تصمیم‌گیری، چگونگی مدیریت اختلافات و نسبت سیاست داخلی با تعهدات بین‌المللی است. پرسش‌هایی که پاسخ آن‌ها را نمی‌توان در یک روایت کوتاه یا یک جمع‌بندی قطعی یافت و ناگزیر باید جداگانه به استدلال‌های موافقان و مخالفان، نقش افراد و نهادهای تصمیم‌گیر، و مسیر داوری‌های بین‌المللی پرداخت؛ مسیری که هر کدام از این لایه‌ها، روایت متفاوتی از پرونده کرسنت پیش روی مخاطب می‌گذارد و بررسی آن‌ها، موضوع ادامه این پرونده خواهد بود.
#ادامه_دارد


@metal_basij

بسیج دانشجویی دانشکده متالورژی و مواد دانشگاه تهران

🔺 [فخر زمان می‌شویم]

🔹 اردوی راهیانِ نور ۱۴۰۴
🔹 یادواره دانشمند قدرت‌ آفرین کشور شهید محسن فخری‌زاده

▫️ خواهران: ٢١ الی ٢٥ بهمن‌ماه
▫️ بـــرادران: ٢۴ الی ٢٨ بهمن‌ماه
▫️ مهلت ثبت‌نام: ١٨ دی‌ماه

🪧 ثبت نام: پرسش‌نامه/ دفاتر بسیج دانشجویی دانشکده‌ها

🪩 جهت کسب اطلاعات بیشتر به نشانی زیر مراجعه فرمایید.

برادران | خواهران 

@Basijut_rahian
@Basijut_ir