Grapevine's Diary

မတ်လ. .၂၆ရက် ကြာသပတေး, နေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ဒေသတွင် ဥသြတွန်ပြီဖြစ်သည်။

ဆက်တိုက်ကြားနေရခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်။နေ့ခင်း ၂နာရီဝန်းကျင်လောက်တွင်ပဲ ကြားလိုက်ရပြီး ဒီနေ့ ညနေစောင်းတွင်တော့ ခနကြားလိုက်ရသည်။

ယနေ့ညလည်း လသာလျှက်လေတွေတိုက်နေ၏။
နွေညဆိုသော်ငြား မပူအိုက်သေးသည့် ကျွန်တော်တို့ဒေသမှာ အင်္ကျီရှည်ထူထူတစ်ထည်တော့ ဝတ်နေရသေးပြီး ဂွမ်းစောင် နှစ်ထပ်ခြုံနေရသေးသည်။

ပုံမှန်ပါပဲ ။
ဒီညလည်း အရင်ညတွေအတိုင်း ကျွန်တော် အိပ်မရပါ။တဝေါဝေါတိုက်နေသည့် လေသံကြောင့်လား၊ အဝေးမှ ကြားနေရသည့် ခွေးအူသံများကြောင့်လား ၊ သို့မဟုတ် အမြဲလေးလံဖိစီးနေသည့် ဘဝကြောင့်လား ဘယ်အရာကြောင့်ဟူသည်အား ရေရေရာရာ လက်ညှိုးထိုးပြစရာမရှိ။

ထိုကဲ့သို့ အိပ်ချိန် ကစဥ်ကလျားဖြစ်သည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဖြစ်ချင်တာ မဖြစ်ခဲ့ရသည်များက တစ်ကြောင်း ၊ ဆုံးရှုံးခဲ့သည့် ပညာရေးလမ်းကြောင်း ၊ မိဘများ၏ စိုးရိမ်တတ်မှုကြောင့် ပိတ်လှောင်ရသည့် နောက်တွင် ကျွန်တော့်ညများဟာ အကျဥ်းကျသွားသည်။

တခါတရံ ငိုသည်။
လေတွေတိုက်သည့် ညများတွင် ပို၍ငိုမိသည်။
ဘာအကြောင်းကြောင့် ငိုနေသလည်း ဆိုသည်အား ဒီတစ်ခါလည်း ကျွန်တော် တိတိကျကျ မပေးတတ်ပါ။

အခွင့်အရေးမရှိတော့သည့် ပညာရေးအပေါ် နှမြောတမ်းတပြီး ငိုမိသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အိမ်သူအိမ်သားများ၏ အမြဲအဆူခံရမှုကြောင့် ဝမ်းနည်း၍ ငိုသည်မှာလည်းဖြစ်နိုင်သည်။
ပူလောင်ခဲ့ရသည့် အချစ်ဟူသော စိတ္တဇနာမ်၏ ဖိစီးတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ငိုသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ပြန်သေးသည်။

တိတိကျကျ မရှိသည့်အကြောင်းနှင့်
တိတိကျကျ ကျလာသည့် မျက်ရည်များအား ကျွန်တော် မတားနိုင်ပါ။

ထာဝစဉ် ချုပ်တည်း ပိတ်လှောင်ရသည့် ကျွန်တော့်စိတ်အား အလိုလိုက်သင့်သည်ဟု ထင်မိသည်။
မငိုပါနဲ့- ဟူ၍ မတားဖြစ်ခဲ့ပါ။

ကျွန်တော့် ခေါင်းအုံးနှင့် ၂ပေသာသာဝေးသော စာအုပ်ပေါ်မှ ဖုန်းအား လှမ်းယူ၍ စခရင်မ် နှစ်ချက်တောက်လိုက်သောအခါ 12:04 AM ဆိုသည့် အချိန်ကိန်းဂဏာန်းအား မြင်လိုက်ရသည်။

ဖရက်ရ်မီး မဖွင့်ပါဘဲ မူလနေရာ စာအုပ်ပေါ် ဖုန်းပြန်ချထားလိုက်သည်။
တပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ အစိုးမရသော ကျွန်တော့် ခြေထောက်များဟာ ကုတင်အောက်ရောက်၍ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းပါသော လက်နှစ်ဖက်သည် ပြတင်းပေါက်၏ အဖွင့်အပိတ် ဂလန့်အပေါ် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ယမန်နေ့ညများကဲ့သို့ပင် ညာဘက် တံခါးရွက်ကိုသာ ကျွန်တော် ဖွင့်လိုက်သည်။
လုပ်ထုံးလုပ်နည်း - ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သော ကျွန်တော့်မှေးဖျားသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ် ရောက်နေ၍ လေတွေအဆက်မပြတ်တိုးဝင်မှုကြောင့် ကျွန်တော့်ဆံပင်များဟာ လွှင့်နေဆဲပင်။

ရင်ဘတ်အောက်ရောက်နေသော အင်္ကျီဇစ်အား အထက်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

မနာလိုစရာကောင်းစွာ
လဟာ တိမ်မဖုံးမကွယ် ထိန်ထိန်သာနေသည်။

ဒီလိုည
ဒီလိုလေတွေတိုက်၍ ဒီလိုလသာနေတာ မြင်တိုင်း လူတစ်ယောက်ကို သတိရတတ်သည်။

သတိရမိတိုင်း နာကျင်သည်။
နှလုံး၏ အောက်ခြေ ဟိုးးအတွင်းပိုင်းအထိ နာကျင်သည်။
ဤနာကျင်မှုချောက်ထဲ ပြုတ်ကျသွားတိုင်း
လသာ၍လေတိုက်နေမြဲဖြစ်သည်။

သတိရတိုင်း ကျွန်တော်တော့ မေတ္တာမပို့နိုင်။ အဆင်ပြေပါစေ ဟုလည်း ဆုတောင်းမပေးချင်။ ထိုသို့ အဆင်ပြေနေသည်ကိုမြင်တိုင်း ကျွန်တော်ပို ဝမ်းနည်းရသည်။

ကျွန်တော်ပဲ ချစ်ရပြီး ကျွန်တော်ပဲ နာကျင်ရသည်မှာ ဝဋ်ကြွေးများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
ဖြစ်ခဲ့သမျှအပေါ် တရားနဲ့ဖြေပါလို့လည်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုကိုယ် မနှစ်သိမ့်တတ်။

သိပ်ကိုခက်ပါသည်။

ဘယ်ကြောင့်များလဲ?
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ပြေးခဲ့ရပြီး ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ရှုံးခဲ့ရသည်မှာ ဘာကြောင့်များပါလဲ?

ကျွန်တော်ပဲ ဘာကြောင့် ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့ ဝဲဂယက်မှာ ကူးခတ်နေရတာလဲ?

မနက်ခင်း နိုးထလာတိုင်း အရာအရာ မေ့ပစ်သွားဖို့ ကျွန်တော်ကြိုးစားကြည့်ဖူးတယ်။

သိပ်သနားစရာကောင်းတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ ဒီအတိတ်နွံတွေမှာပဲ ရုန်းကန်နေရတော့တယ်။

တဂျက်ဂျက် ကြားနေရတဲ့ စားပွဲတင်နာရီ မိနစ်လက်တံရွေ့လျားသံဟာ ကျွန်တော် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည့် အသက်ရှုငွေ့နဲ့ ရောထွေးသွားသည်။

ကျွန်တော် လက်ဖဝါး ဖြန့်လိုက်၏။
ပြီးသည်နှင့် လက်ချောင်းများကို ဆုပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် လရောင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်ငြား လက်တွေ့မှာ ဆုပ်ကိုင်မနေပါ။

သူဟာ. .
ကျွန်တော့်လက်ထဲ ရောက်နေသလိုလိုနှင့် ထွက်ပြေးသွားသည့် လ၏အလင်းရောင်နှင့်တူသည်။

ပိုင်ဆိုင်တယ် ထင်ရပေမယ့်
မပိုင်ဆိုင်နေရသည့် ပုထုဇဥ်။

လေတွေတိုက်လို့ ပိုလွမ်းရသည်။
လသာလို့ပင် ပို၍သတိရသည်။
မုန်းသည်~ဆိုသည်မှာ အဖြေ မဟုတ်သော ကျွန်တော့်၏ အကြောင်းပြချက် ။

သတိရလို့ မုန်းသည်။
မုန်းလို့ကို လွမ်းသည်။
လွမ်းလွန်းလို့ပင် နာကျင်ရသည်။

ကျွန်တော် မျက်လုံးများအား ပိတ်သိမ်းလိုက်တော့ မျက်ရည်စများ စီးကျလာသည်။
ကျွန်တော် မသုတ်ခဲ့ပါ။

နွေညရဲ့လေကြမ်းကြောင့် ခြောက်သွားပါလိမ့်မည်။
ထို့အတူ ငိုနေတဲ့ကျွန်တော့်နှလုံးသားလည်း တဖြည်းဖြည်းတော့ အငိုတိတ်သွားပါလိမ့်မည်။

ဘယ်အချိန် အိပ်ပျော်မလဲ ကျွန်တော် မပြောတတ်သလို လေ ဘယ်အချိန်ထိ တိုက်နေအုံးမလဲဆိုသည်အား မသိချင်တော့ပါ။

ဖွင့်ထားသော ညာဘက်တံခါးကိုသာ ကျွန်တော် ဆွဲပိတ်လိုက်တော့သည်။ ။

- မတ် ၂၈
၁၂:၄၄

❤1

25 viewsကိုကိုနဲ့ပဲနေမယ် စိတ်ကူးတယ် ּﻬ˚ ͙, 02:16