فکر کنم واقعا بزور منو تحمل میکنن

اینهمه درس خوندیم رتبمون بد نشدا

سلامت روانمو بوسیدم گذاشتم کنار برای بازگشتش دارم پرونده جنایی میبینم

من، نتیجه‌ی شب‌های زیادی‌ام که صبح نشدند.

حالم ازین زندگی بهم میخوره یعنی کی قراره باور کنم یکی دوسم داره

طاعون اگه به ایران برسه بدون ماسک به استقبالش میرم

همش یه سوالی ذهنمو درگیر کرده اگه بمیرم سر قبرم کی میخواد بیاد... اصلا واقعا کسی ناراحت میشه؟ یا همش حرفه مردمه

کاش یکی بیاد تو زندگیم که ذوق و احساساتمو حیف نکنه.

فقط یه دختر میفهمه به چه درجه ای باید برسی که دیگ دنبال رابطه ای نباشی!

تو اوج فراموش کردنش بودی که یهو یجا میبینیش و اون خاطرات دوباره مرور میشع و گند میزنه تو همه چی:)))