«وطــنم قمیشـــلو»

بنام پروردگار هستی بخش
درود خداوند بر همشهریان ارجمند

چند روزی است نظاره گر و‌پیگیر نقطه نظرهای دوستان خودم در بحث‌حذف غذا در مراسم ختم عزیزان از دست رفته هستم. هم دیدگاه موافقین موضوع قابل قبول هست و‌هم‌رای ‌‌‌و نظر مخالفین حذف غذا محترم میباشد.
موافقین حذف غذا بر این باور هستند که بار مالی سنگین سفره احسان مخصوصا در شرایط نامناسب اقتصادی ایران, برخی از همشهریان گرانقدر را دچار چالش جدی کرده و حزن از دست دادن عزیزان را دو‌چندان خواهد کرد.
مخالفین حذف غذا در این مراسم با عینک دیگری به موضوع نگاه کرده ‌دغدغه عدم میهمان نوازی از کسانی را دارند که برای همدردی و ‌عرض تسلیت در مراسم حضور یافته اند. خاصتا اگر از راه دور تشریف آورده باشند.

ضمن احترام به هر دو دیدگاه, بیایید فقط دقایقی در این مورد بدون هر گونه تعصب فکری, عمیق تر بیندشیم. چرا مولانا می فرماید:
ای بشر تو همان اندیشه ای ما بقی خود استخوان و ریشه ای
گر گل است اندیشه تو گلشنی ور بود خاری تو هیمه گلخنی
تمنا می کنم به این آرزوها فکر کنید و آرزوهای مشابه بیشتری در ذهنتان بپرورانید.
۱. آرزوم‌می کنم امکان استقرار پزشک مقیم تمام وقت خاص همشهریان هم‌در روستا و‌هم در باقر شهر در اختیار بود.( چیزی مثل پزشک خانواده)
۲. ⁠خیلی خوب بود اگر داروخانه ای با حداقلی از داروها در روستا موجود بود.
۳. ⁠کاشکی کتابخانه ای در روستا ‌ویا در باقر شهر با عضویت عموم همشهریان دایر می شد که به سهولت افراد از آن استفاده می کردند.
۴. ⁠دنیای قشنگی می شد اگر صندوقی داشتیم که هزینه تحصیل فرزندان خانواده های کم بضاعت از محل آن صندوق قابل تامین بود.
۵. ⁠دوست دارم هیچ وقت نشنوم که از این جمع کسی به دلیل هزینه های گزاف درمان, امکان بستری کردن و یا تامین دارو برای عزیزان مریض خود را نداشته باشد. بلکه منبعی باشد که حداقلهای درمانی را مساعدت نماید.
۶. ⁠راستی چرا هیچ وقت هیچکدام از ما میزبان نمی شود تا از دانشمندان حوزه های فرهنگی و اجتماعی و اخلاقی و حتی تاریخی دعوت نماید تا در جمع های مختلف همشهریان سخن براند و بینش و جهان بینی ما را توسعه بدهد. جلساتی که به مثابه دانشگاهی وزن فکری ما را ارتقا دهد.
۷. ⁠راستی اگر کوچه های روستا قدم به قدم آسفالت بود و‌گرد و خاکی از آن بلند نمی شد ‌‌ ودر کنار هر خانه تعدادی درخت سربه فلک می کشید و نغمه های پرندگان روی درختان نوازشگر گوش هر رهگذری بود زیبایی های زندگی دو‌جندان نبود.
۸. ⁠ چقدر زیباست اگر بشود سالی چند نفر از زندانیان با جرایم غیر عمد به آغوش خانواده برگردند.
۹. ⁠آرزو‌ می کنم می‌شد با مکانیزمی صحیح و البته دسته جمعی می شد در پرداخت بدهی بدهکاران بی گناه گامی عملی برداشت.
۱۰. ⁠پروردگارا چی می‌شد یار و‌یاورمان می شدی تا در تامین هزینه های ازدواج و یا فراهم‌کردن جهیزیه زندگی جوانان کمک موثری می کردیم.
۱۱. ⁠قشنگ می شد که امکان توزیع بسته های کمک زندگی ( مواد غذایی، لباس، ‌وسایل گرمایشی و ..) برای نیازمندان در قالب حرکت جمعی فراهم می‌شد.
و ‌هزاران آرزوی دیگر ….
دوستان مایلم نتیجه اندیشه و تفکرتان را در خصوص هر کدام از این آرزوها و صدها آمال دیگر را در گروه‌های مختلف اجتماعی بیان کنید.
فکر می کنم اگر جمعیت حدودا سه هزار نفری قمیشلو همدل تر شوند. و غیرت و همیت ذاتی و ‌فطری خود را به حرکت درآورند هر کدام از این آرزوها مرحله به مرحله لیاس حقیقت یه خود می گیرند.

همشهری گرانقدر، دوست ارجمند، عزیز دل
حال سوال اساسی این هست که اگر بخشی از هزینه های غذا صرف پروژه های ماندگاری شود که برخی از آرزوهای فوق را محقق نماید و اتفاقا همان پروژه به نام متوفی ثبت گردد. آیا ثواب معنوی بیشتری برای سالهای سال نثار روح عزیز از دست رفته عاید نخواهد شد؟ و در عین حال حس و حال خوب و فضای مهربانی مضاعف برای بازماندگان ایجاد نخواهد کرد؟
نباید فراموش کرد که که این تصمیم جمعی مشترک، یک حرکت و رفتار عمیق فرهنگی است که بدون شک می‌تواند بر حرکت‌های نیک مشابه اثر گذاشته و‌ کارهای بسیار مهمی را به صورت دسته جمعی یکی پس از دیگری به دنبال خواهد داشت.
پیشنهاد می کنم به یمن حرکت جمعی در حال شکل گیری، کار گروهی با عنوان مثلا «« بنیاد نیکان ماندگار »» برای روستا ایجاد نماییم. جلسات ماهانه برگزار نماییم. موضوعات مشخص نیک اندیشی در این جلسات طرح نماییم. و‌تصمیمات مشترک اجرایی بگیریم تا ضمن کانالیزه کردن همه افکار نیک و اقدامات خیر برای روستا، همدلی و مهربانی و مهر و محبت بیشتر را با یاری ایزد منان در کنار همدیگر توسعه دهیم.
به امید روزی که همه آرزوهای فرزندان این مرز و بوم و این وطن عزیز و گرانمایه جامه عمل به خود بپوشد.

دوستدار شما
احمد اسماعیلی
دانش آموز مدرسه هجرت قمیشلو( سال‌های ۱۳۵۹ لغایت ۱۳۶۴)

👏19❤7👎4

775 views14:13