پای راستش زیر آوار له شده. زخم لبش تقصیر خودش بود اما احتمالاً تنها چیزیه که بابتش پشیمون نیست. تظاهر می‌کنه از کمک به دیگران خوشحال می‌شه ولی در اصل فکر می‌کنه اینطوری ممکنه یک روزی خودش رو ببخشه. هدفش این نیست که آدم خوبی باشه، فقط می‌خواد کمتر بد باشه. گاهی بره‌ای که از گله جا مونده، گاهی سگی که اون بره مرده رو برمی‌گردونه.

مشخصاً زخم‌هاش رو به همین خاطر بهش دادم؛ بعضی‌هاشون خاطرات هستند، بعضی عبرت و بعضی مجازات. یک چرخه تکرار شونده از لذت، تنبیه و انزوا. خیلی پیر نیست، اما پیر به نظر میاد. تنهایی رو ترجیح می‌ده، اما نه به خاطر اینکه ازش لذت می‌بره. احساس می‌کنه همنشین و دوست خوبی نیست، یا ممکنه به دیگران آسیبی بزنه. با خشم، عجله یا باز کردن دهانش. خرسی که خیلی وقته از خواب زمستانی بیدار نشده، یا اون گرگ پیری که تمام عمرش توی باغ وحش بوده.

یکی از مفاهیمی هست که در درون و اطراف ما بیشترین تکرر رو داره. نور و تاریکی، درست و نادرست، روز و شب، زنده و مرده، خواب و بیدار، شیرین و تلخ، هابیل و قابیل و غیره. این یک پارادوکس داره، یک تنش بین سقوط و صعود... که بین این وارونگی، هر شخص کدوم یک رو انتخاب می‌کنه؛ کدوم یک رو خوب می‌دونه و کدوم یک رو بد، مثل کلاغ‌های قضاوتگر. اما هرچیزی که انتخاب کنیم، باز هم تفاوت و تضادی بین اینکه همه ما در نهایت یک چیز هستیم ایجاد نمی‌کنه. آخرین سوالی که باقی می‌مونه اینه که آیا در نهایت ما ارزشمندیم، یا نبود ما ارزش بیشتری داره؟