.
سلام به امیدی که نمی‌دونیم از کجا میاد،
ولی هر صبح پیدامون می‌کنه.

@gandomzaran

کاش میشد بعضی عکس‌ها رو زندگی‌ کرد.

@gandomzaran

.
و ما همان
دلتنگ های هميشه خواهيم ماند.
نسلی كه عمری همنشين اندوه و
حسرت و فراق ماند...

با اين همه،
اگر روزهای خوب آمدند
و من نبودم،
اگر عشق پادشاه دنيا شد،
“اگر پيامبران براي يادآوری
مذهب مهربانی از غارها برگشتند،
به يادم بوسه ای به باد هدیه كنيد.”


✍ حمید_سلیمی


@gandomzaran

امن باشید و قابل اعتماد، که اگر روزی تمام جهان برای آدمی سیاه شد و امیدی اگر نبود، ‌‌‌تنها قسمت روشن جهانش شما باشید.

‌و روزنه‌ی نور و امیدی شوید، در بی‌نهایت تاریکی.

......

@gandomzaran

محمد_اصفهانی
رفتن
جدید

و ما روزی خواهیم رقصید، روی همان زمینی که به ما درد را یاد داد.

@gandomzaran

چه کسی باور می‌کند که
عمرِ خاطره بیش‌تر از عمرِ زخم است

غادة_السمان

نخست ثانیه‌ها
کمی بعد
دقیقه‌ها
ساعت‌ها
روزها . . .
به خودت که می‌آیی
می‌بینی
سال‌هاست درد می‌کشی
و چیزی حس نمی‌ کنی . . .

سیدمحمد_مرکبیان

@gandomzaran

گاهی سکوت،
بلندترین سوال و جوابی است
که میشود درمقابل بقیه
برای اثبات خود داشت...
وسکوت می کنم و
دردلم فریادیست
بی کلام از عمق احساس...

✍آرام

شب_بخیر

@gandomzaran

اجرای بی نظیر لارا فابین – آداجیو (به آهستگی) صدایی که مثل نسیم آهسته می‌آید، اما قلبت را با تمام قدرت تکان می‌دهد...ترانه‌ای درباره عشق،
دلتنگی و غمی که در عمق جان می‌نشیند.


🎙 لارا_فابیان
√●به هم‌راهِ زیرنویس فارسی

@gandomzaran

.
سلام به نور
این دلخوشی درخشانِ مکرر من
و
سلام بر کسانیکه  دل‌های بیدار دارند
و زمین به برکت نفسشان آرام است
و زمان به حرمت حضورشان
هنوز از تپش نیفتاده است.


@gandomzaran

با شاخه ی گل یخ
از مرز این زمستان خواهم گذشت
جایی کنار آتش گمنامی
آن وام کهنه را به تو پس می دهم
تا همسفر شوی
با عابران شیفته‌ی گم شده

شاید حقیقتی یافتی
همرنگ آسمان دیار من
شهری که در ستایش زیبایی
دور از تو قهوه ای که مرا مهمان کردی
لب می زنم
و شاخه‌ی گل یخ را کنار فنجان جا می‌گذارم
چیزی که از تو وام گرفتم
مهر تو را به قلب تو پس می‌دهم

محمد_علی_سپانلو

@gandomzaran

درمیان این شلوغی

كاش پيدا كنم آنكه مرا آرام است

@gandomzaran

.

بی‌رحمانه‌ترین شکل زندگی
شاید همین باشد که ما؛
هرچقدر غمگین،
خشمگین یا سوگوار باشیم،
و هرچقدر سوگِ ما موجه باشد…
زندگی هیچ اعتنایی به این احساس‌ها
ندارد؛ ادامه دارد...!

و ما… بی‌رحمانه،
گسسته و ناگزیر، ادامه می‌دهیم؛
با روح‌هایی زخمی، با تن‌هایی خسته،
با قلب‌هایی شکسته…
گویی محکوم به ادامه‌ایم.

با اندوهی عظیم در دل، همچنان راه
می‌رویم، نفس می‌کشیم، کار می‌کنیم…
و روزی خواهد رسید که به تو خواهم گفت
چقدر سخت بود این‌گونه زیستن و این‌گونه
دوام آوردن… ....

@gandomzaran

خطرناکتر از ناو جنگی،
رقص مادر
بر مَزار فرزندش است…!

@gandomzaran

نوشته بود: از این‌که در نهایت می‌توانم با رنجم زندگی کنم،

شگفت‌‌زده می‌شوم.

@gandomzaran

فکر می‌کنی همه‌چیز همینطور ادامه پیدا می‌کند، آدم‌ها، گفتگوها، نفس‌هایی که بی‌صدا از کنار هم می‌گذرند...

اما زندگی هیچ‌وقت قول نمی‌دهد چیزی ماندنی باشد، یک روز بیدار می‌شوی و می‌بینی آنچه عادی بود تبدیل شده به یک خاطره‌ی دور، پایان‌ها اعلام نمی‌شوند فقط اتفاق می‌افتند، و تو می مانی با لحظه‌هایی که دوست داشتی بیشتر نگهشان داری، اما عمرشان از مشت بسته هم کوتاه‌تر بود...


@gandomzaran