و من بر بستر سخت یک کوه
چنان آسوده می‌خوابیدم
انگار پّرِ قو
که دستهایش بالشم بود
نگاهش
درک شب در آسمان کویر
سقف آرامشم بود . . .

#گندم_بوربور

@gandomane

تمام بت‌ها را شکسته‌ام
بت بزرگ را نیز
به وادی مقدس می‌روم
تا تبر را بر دوش خدا بگذارم . . .


#گندم_بوربور

@gandomane

و چون تبر را بر دوش خدا نهادم
خلق گفتند: همانا ما از پیروان تواییم

_ چگونه به آیین من درآیید که من پیامبری خلع شده‌ام . . .


#گندم

چی قشنگتر از اینکه اسمت روی یه درخت باشه

1400/12/14

و شاعران بر دو دسته باشند

خدایگان شعر
و بندگان شعر

خدایگان شعر آنانند که شعر در پی ایشان راه بیفتد و خود را بر ایشان عرضه کند

و بندگان شعر گروهی که در پی شعر می‌دوند تا بدان برسند
جماعتی حقیر و تملق‌گو در پی شعری، شهرتی، تاییدی یا جایگاهی

#گندم_نوشت

و نردبان
چه ارتفاع حقیری دارد...


#فروغ

و اینک
هفتمین هفت سالگی ...

*
پس از تحمل آن همه درد
کسی که به مقصد می‌رسد
دیگر همانی نیست که به راه افتاده بود.


هاکان گوندای

شاید حسرت‌بارترین و غم‌انگیزترین داستانِ پایانِ بازِ دنیا این جمله سه کلمه‌ای باشه:

«کاش آدم بود» . . .

بخشی از #داستانی_که_نخواهم_نوشت


گرمای چای از جدار لیوان عبور کرده بود و به شکل دلچسبی به پوست دستم نفوذ می‌کرد. نگاهم را فرستادم آن طرف پنجره، بدون اینکه بخواهم منظره‌اش را ببینم.
آرام گفتم: ببین، من جنگجوی خوبی‌ام، اما تو هیچ‌وقت امتحان نکن.
به تقلید از من رویش را سمت پنجره گرداند، محکم گفت: ببین، منم جنگجوی خوبی‌ام، سرِ تو با همه دنیا می‌جنگم.
آن طرف پنجره همه‌چیز رنگ گرفت.
هر دو خندیدیم.
چای سرد شده بود اما گرمایی ناشناس و خواستنی در رگهای من جریان گرفت.

و من با خودم فکر کردم «جنگ» هم می‌تواند واژه‌ی زیبایی باشد...


#گندم_بوربور
@gandomane

مثل خطوطی که زندانیان به دیوار می‌کشند
تمام روزهایی که نمی‌آیی
برای من گل بخر
بگذار حجم گلها به یادت بیاورد
تنهایی مرا . . .


#گندم_بوربور
یه شعر قدیمی که یهو یادم اومد

خسته ام از تو ای جنون ادواری
هم خودآزاری هم دیگرآزاری
تو چرا از سرم دست بر نمی‌داری؟

#گندم_بوربور

گفته بودی که دوستت دارمـ
مطمئنی هنوز هم داری؟
باز هم یک دروغ تکراری

#گندم_بوربور

فقط فروغ که میگه:

قربان بودنت بروم . . .

پای پنجره فولاد ایستاده بودم کمی با آن فاصله داشتم چون ازدحام جمعیت بود و اصراری نداشتم جلوتر بروم.
ناگهان چشمم افتاد به بالای پنجره فولاد که این آیات بر آن بود:
"فاخلع نعلیک، انک بالواد المقدس طوی"
عقب عقب امدم و کفشهایم را در آوردم.
حس عجیبی در من به وجود امد انگار خدا خودش با من حرف می‌زد.
من چند بار قبلا به مشهد سفر کرده بودم ولی تا به حال متوجه این آیات نشده بودم، حقیقتا ندیده بودم.
بعدتر در شعرم یادآوری کردم که "به وادی مقدس می‌روم"
زیرا آن جا را بلد بودم.من قبلا آنجا بوده‌ام.
بعضی‌ها فکر می‌کنند آدم شعر که می‌گوید همینجوری کلماتی را کنار هم می‌چیند.
باید بگویم که خیر اصلا چنین چیزی نیست، اجازه نداری هیچ کلمه‌ای را همینجوری به زبان بیاوری.
کلمات از قبل انتخاب شده‌اند و تو فقط رسالتت این است که آنها را انتقال بدهی، وظیفه داری این امانت‌ را برسانی...