" آنچنان سراپا خودم را بخشیدم
که تنها به مرگ می‌شد بخشید ۔۔۔"


آخ فروغ ۔۔۔

دست و پنجه‌ی خواهرزاده‌ی عزیزم به مناسبت تولدم 😍
خودم خیلی دوسش داشتم

و من بر بستر سخت یک کوه
چنان آسوده می‌خوابیدم
انگار پّرِ قو
که دستهایش بالشم بود
نگاهش
درک شب در آسمان کویر
سقف آرامشم بود . . .

#گندم_بوربور

@gandomane

تمام بت‌ها را شکسته‌ام
بت بزرگ را نیز
به وادی مقدس می‌روم
تا تبر را بر دوش خدا بگذارم . . .


#گندم_بوربور

@gandomane

و چون تبر را بر دوش خدا نهادم
خلق گفتند: همانا ما از پیروان تواییم

_ چگونه به آیین من درآیید که من پیامبری خلع شده‌ام . . .


#گندم

چی قشنگتر از اینکه اسمت روی یه درخت باشه

1400/12/14

و شاعران بر دو دسته باشند

خدایگان شعر
و بندگان شعر

خدایگان شعر آنانند که شعر در پی ایشان راه بیفتد و خود را بر ایشان عرضه کند

و بندگان شعر گروهی که در پی شعر می‌دوند تا بدان برسند
جماعتی حقیر و تملق‌گو در پی شعری، شهرتی، تاییدی یا جایگاهی

#گندم_نوشت

و نردبان
چه ارتفاع حقیری دارد...


#فروغ

و اینک
هفتمین هفت سالگی ...

*
پس از تحمل آن همه درد
کسی که به مقصد می‌رسد
دیگر همانی نیست که به راه افتاده بود.


هاکان گوندای

شاید حسرت‌بارترین و غم‌انگیزترین داستانِ پایانِ بازِ دنیا این جمله سه کلمه‌ای باشه:

«کاش آدم بود» . . .

بخشی از #داستانی_که_نخواهم_نوشت


گرمای چای از جدار لیوان عبور کرده بود و به شکل دلچسبی به پوست دستم نفوذ می‌کرد. نگاهم را فرستادم آن طرف پنجره، بدون اینکه بخواهم منظره‌اش را ببینم.
آرام گفتم: ببین، من جنگجوی خوبی‌ام، اما تو هیچ‌وقت امتحان نکن.
به تقلید از من رویش را سمت پنجره گرداند، محکم گفت: ببین، منم جنگجوی خوبی‌ام، سرِ تو با همه دنیا می‌جنگم.
آن طرف پنجره همه‌چیز رنگ گرفت.
هر دو خندیدیم.
چای سرد شده بود اما گرمایی ناشناس و خواستنی در رگهای من جریان گرفت.

و من با خودم فکر کردم «جنگ» هم می‌تواند واژه‌ی زیبایی باشد...


#گندم_بوربور
@gandomane

مثل خطوطی که زندانیان به دیوار می‌کشند
تمام روزهایی که نمی‌آیی
برای من گل بخر
بگذار حجم گلها به یادت بیاورد
تنهایی مرا . . .


#گندم_بوربور
یه شعر قدیمی که یهو یادم اومد