سطح درک ادما داره اذیتم میکنه.

خونه دومم واقعا دندون پزشکیه

واسه این همه رویا یه زندگی خیلی کمه…

از امروز دیگه اینقدر فقیرم که فقط باید برم سرچهار راه گدایی

بعداً برایت تعریف می‌کنم که آن شب ها چگونه گذشت.

نیازمند موم ارتودنسی هستم.

همه‌ی کاستوم‌های هالووینتونو دیدم,
هیچکدوم به ترسناکی پسری که بعد از «به‌دست آوردن» رفتارش عوض می‌شه نبود.

یه ادمایی روزانه اعصابمو خورد میکنن که اصلا وای.

احساس میکنم امشب تموم میشم

اگه با آدما بده میونم به کیرم
مگه چندتاشون پیشم میمونن نمیرن؟

از تنهایی و گریه متنفرم

یسری شبا درحالی که ادم نیاز داره تا صبح گریه کنه و یکی مراقبش باشه
تبدیل میشه به بی پناه ترین ادم.

کلا حس‌میکنم همه مصدع اوقات شریفمن.

یه جوری خودتو از چشمم انداختی که جلوم اتیش بگیری اب داشته باشم ؛
آبو میخورم.