سلام و درود ! به اولین چنل فایوساس خوش اومدید :›

خب، قراره اینجا چیکار کنیم؟ هر هفته یه موزیک فایوساس رو تحلیل می‌کنیم و راجبش حرف می‌زنیم. چون موزیک هاشون به طرز دیوانه‌واری قشنگن و بنظرم حرف زدن راجبشون خیلی می‌تونه فان باشه.
به شخصه نه تخصصی دارم در حوزه‌ی تحلیل کردن و نه ادعایی. فقط صرفاً عاشق حرف زدن راجب موسیقی ام. پس اینجا فقط نظرات شخصی خودم رو میگم، به اضافه‌ی یک‌سری چیزمیز که با کمک ویدیوهایی که توی یوتوب نگاه کردم یاد گرفتم. ^^

تازهههه، هر چند وقت یکبار هم یک مستند، مصاحبه، یا هرچیز دیگه ای که مربوط به پسراست رو ترجمه میکنم و اینجا آپلود میکنم!!💥

معمولا وقتی میخوای از یک آهنگ اون لذتی که میخوای رو ببری، پیشنهاد من اینه که به درامزش گوش کنی. اما این آهنگ چون میشه گفت یه آهنگ آکوستیکه، خیلی توش درامز نمی‌شنویم. درامز داره ها، اما اونقدر قابل شنیدن نیست. خود اشتون هم گفته که این آهنگ رو خیلی دوست داره چون وقتی لایو اجراش میکنن می‌تونه فقط بشینه پشت درام‌سِت، تقریباً هیچ کاری نکنه و از آهنگ لذت ببره.

پس توی یک آهنگ ballad به چی گوش بدیم؟ میتونیم به ریتم گیتار و خب طبیعتاً به لیریکش گوش بدیم.
مثلاً همین Amnesia با اینکه یه ریتم آکوستیک ساده و repetitive داره، واقعا گوش نوازه. چون تو از همچین آهنگ هایی انتظار نداری که یه beat drop بزرگ داشته باشه، بیشتر حواست می‌ره سمت لیریکش و ریتم گیتارش هم به دلت می‌شینه.

یه نکته‌ی دیگه‌ که باعث میشه دلت بخواد این آهنگ رو تا آخرش گوش بدی، اینه که توی کورس دوم خیلی قوی تر میاد جلو. یه درام بیت بزرگ اولش داره که همون باعث میشه که واسش هیجان زده شی و دلت بخواد لیریکش رو داد بزنی. حداقل برای من که همینطوره.
تقریباً یه همچین اتفاقی برای بخش بریج آهنگ هم میوفته. خودِ بریج به جورایی dry عه و فقط وکال خواننده رو می‌شنوی، ولی بعدش instruments مثل کورس دوم پلی میشه و باز همون هیجان رو بهت منتقل می‌کنه.

چیزی من خودم خیلی راجع به Amnesia دوست دارم اینه که دقیقا همون جوری که شروع شد، تموم میشه. با همون گیتار و با همون نُت. کلا من آهنگ هایی که همون‌جوری که شروع شدن، تموم میشن رو خیلی می‌پسندم. یه مثالش آهنگ Two Of Us لویی تاملینسونه. که حتی میاد به صورت بسیار genius توی خود لیریک میگه:
We end just like we started, just you and me and no one else

حالا یه فان فکت : Amnesia تنها آهنگ توی آلبوم Self-Titled فایوساسه که خودشون ننوشتنش. نویسنده‌های این آهنگ درواقع چند نفر دیگه بودن که تصمیم گرفتن بدن فایوساس آهنگشون رو بخونه.

خب، Everyone's A Star خیلی متفاوته. مخصوصاً نسبت به آهنگ قبلی. Amnesia بیشتر توی فضای پاپ‌راک / آکوستیک‌پاپ قرار می‌گیره. اما EAS بیشتر بین پاپ‌راک و آلترناتیو‌راک هست.

ترکِ EAS اولین ترک از آخرین آلبوم فایوساس با همین اسم "!Everyone's A Star" هست. پس به این آهنگ اصطلاحاً می‌گن titled-track.

این آهنگ برای من خیلی خاصه، چون اولین آهنگیه که از پسرا گوش دادم و بلافاصله دیوونه‌ش شدم!
اصلاً چیزی که این آهنگ رو خاص می‌کنه همینه. اینکه توی همون first listen می‌گیرتت و عاشقش می‌شی.

حالا چی باعث می‌شه که EAS این حس رو منتقل کنه؟

ملودیِ آهنگ از همون اول catchyعه.
لیریکش خیلی قویه.
درامزش رو هم که نگم!!!! قبل از هر ورس یه drum-hit خیلی خفن داره که من عاشقشم. جوری که از یه ملودی نسبتاً آروم یهو می‌ره روی درامز و بعد به بهترین شکل به ورس بعدی transition می‌کنه، واقعاً مثال‌زدنیه.

این آهنگ دقیقاً از هموناییه که می‌گم اگر می‌خوای ازش لذت کافی رو ببری، به درامزش دقت کن چون باعث می‌شه توی یه لِوِل دیگه بهت بچسبه.

و اما ورس دوم. ورس دوم این آهنگ یه چیز دیگه‌ست برای من! چه از نظر لیریک، چه از نظر ملودی، چه از نظر وکال، چه از نظر instruments. بنظرم اینجا همه‌چیز یه پله بالاتر می‌ره. چرا؟ چون بِیس‌ش یکم bold تر از ورس اوله.

کلاً بیس یکی از عناصر مهم توی ساختار یه موزیکه و بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی تأثیرگذاره. خصوصاً توی همچین سبک موزیکی.

یکی از دلایلی که من خیلی این ورس رو دوست دارم و همین تازگی کشفش کردم اینه که وقتی لایو این آهنگ رو اجرا می‌کنن، میشه بیس‌ و همین‌طور درامزش رو واضح‌تر شنید و متوجه شد چطور کنار هم پلی می‌شن. همین باعث می‌شه که توی این قسمت از آهنگ با دقت بیشتری بهشون گوش بدم و در نتیجه لذت بیشتری هم از این بخش ببرم.

حالا بیاین یکم راجع به لیریک EAS حرف بزنیم. هرچهارتای پسرا توی نوشتن این آهنگ سهم داشتن، به اضافه‌ی همسر لوک، سیِرا. البته چند نفر دیگه هم توی نوشتن این آهنگ نقش داشتن که جولین بنتا هم یکی از اون‌ها بوده. شاید جالب باشه که بدونید آقای بنتا نویسنده‌ی خیلی از آهنگ‌های واندایرکشن هم هست.

توی اینترو آهنگ، لوک می‌گه :
"crazy man, he went in the booth, didn't get any notes wrong, THAT'S the story we'll tell"

که خودش توی یک مصاحبه گفت دلیل اینکه یه همچین چیزی رو واسه‌ی شروع آهنگ انتخاب کردن اینه که فکر کردن که باحال می‌شه اگه یه همچین introای داشته باشن. و واقعاً هم باحال شد! شاید جالب باشه که بدونید این تیکه یه سمپل ۳۰ ثانیه‌ای بوده که پسرا تصمیم گرفتن ۲ ثانیه ازش رو توی آهنگ نگه دارن.

و همچنین یک تیکه از بریج یه لیریک جالب داره :
"Eating gum for dinner and I'm smilin' through my teeth"

یکسری‌ها می‌گن که این تیکه اشاره داره به یه آهنگ دیگه به اسم "Boyband" که یکی از سینگل‌تِرک های همین آلبوم هست. که می‌گه :
"raised on pup-punk and bubblegum".

از همه‌ی اینا گذشته، دوست دارم بحث رو از خود آهنگ یکم دور کنم و راجب چیزی حرف بزنم که آلبوم آخر فایوساس رو خاص می‌کنه.

قبل از این آلبوم، پسرا هرچهارتاشون آلبوم های سولو خودشون رو منتشر کرده بودن. چیزی که این آلبوم گروهی‌شون رو خیلی خاص می‌کنه اینه که چهارتاشون بعد از کار کردن روی موزیک‌های خودشون، اومدن و باهم آلبومی ساختن که به نظرم می‌شه توی بعضی آهنگ‌ها ردپای آلبوم های سولو هرکدومشون رو دید. مثلاً آهنگ Istillfeelthesame خیلی مایکل‌عه. یا آهنگ Ghost رو مشخصه که لوک نوشته.

و خب چیزی که خیلی باحاله اینه که اسم آلبوم هم داره میگه «همه ستاره‌ان!». یعنی توی این آلبوم همه درخشیدن و استعدادشون رو به رخ کشیدن.

⭐️ در آخر اگر بخوام حسی که به Everyone's A Star دارم رو بگم، باید بگم که این دقیقاً همون چیزیه که از فایوساس می‌خوام!

I mean.. HOLY FUCK!