فلسفه اخلاق

ترورِ زندگی

ظاهرش به قدری آراسته و مرتب بود که بعید بود کسی بتواند او را این‌قدر غمگین ببیند. قدیمی‌ها بی‌خود نگفته‌اند که نمی‌شود آدم‌ها را با ظاهرشان قضاوت کرد.
روی صندلی آرام نشده بود که بغضش ترکید. سمتش دستمال گرفته و لیوان آب را دادم دستش. همین‌که آرام شد، تعریف کرد:
«من یک شرکت بزرگ داشتم که به خاطر نامردی برخی همکارهام، زمین خوردم. اما دوباره به خودم آمدم و بلند شدم. همسرم حسابی چوب لای چرخ من می‌گذارد. اصلاً زنانگی بلد نیست و ذهنش در فرهنگ سابق گیر کرده است. خیلی برایش وقت گذاشتم. کتاب و سی‌دی‌های آموزشی برایش تهیه کردم و خواستم از زن‌های دیگر یک سر و گردن فراتر باشد. اما آن‌قدر بی‌هدف بود که افسردگی به سمتش آمد. دیگر نمی‌شناسمش!»
وسط حرفش پریدم و گفتم: اِستپ! همسرت از ابتدای زندگی زناشویی این مدلی بوده است؟
انگشت‌هاش را بهم گره زد و دندانش را فشار داد. گفت: نه! من شاید اشتباه کردم و با یکی از اقوامش وارد رابطه پنهانی شدم. ارتباط‌مان چند صباحی بیش هم طول نکشید. رابطه قطع شد. اما همسرم وقتی که حمام بودم، گوشی‌ام را برای رفع کنجکاوی‌اش زیرورو کرده و متوجه ارتباط قبلی شده بود. هر چقدر می‌توانستم با ابراز علاقه و خرج کردن، عذرخواهی‌ام را اعلام کردم. اما ظاهراً فایده نداشت...
بعد از شنیدن حرف‌هاش خواستم که یک‌طرفه به قاضی نرفته باشم، گفتم: باید جلسه بعد با همسرت صحبت کنم.
هفته بعد همسرش به مشاوره آمد. برخلاف گفته شوهرش، زنی باوقار و فهمیده بود. همان ابتدای بحثش معلوم بود که صرفاً به خاطر فرزندانش در این زندگی مانده است. در غیر این صورت هیچ تمایلی به ادامه زندگی نداشت.
ماجرا از این قرار بوده که زن رَکب خورده و شوهرش چندین بار ارتباط غیر متعارف داشته است. قسمت بد داستان اینجا بوده که شوهرش با زنی از اقوامش ارتباط داشته است.
ارتباط خارج از عرفِ مرد، موجبِ کلافه‌گی و شکست زن شده بود.
هنوز بعد از گذشت ماه‌ها از این اتفاق، زن اشکش بند نمی‌آمد و تمام ناراحتی‌اش بر این بود که من به شوهرم بارها فرصت داده‌ام، اما او بارها در احساساتِ زندگیِ زناشویی تنهام گذاشته...
می‌گفت: اوضاع شوهرم آن‌قدر وخیم شد که اکثر اقوام از این ماجرا مطلع شده‌اند و رسماً من چیزی برای از دست دادن ندارم...
جلسه بعدِ مشاوره، مرد را دوباره ملاقات کردم و با لحنی جدی و آرام گفتم: متأسفانه همسرت اصلاً حال روحی مناسبی ندارد و تو باید برایش همه‌جوره سنگ تمام بگذاری و خیلی از بی‌حالی‌های او را بخری تا یواش‌یواش ناراحتی‌اش التیام یابد. در این موقعیت همراهی و مهربانی شما از ارکان اصلی برگشت به زندگی می‌باشد.
همین‌طور که داشت نسکافه‌اش را هم می‌زد، خنده تلخی کرد و گفت: همسرم دارد خودش را لوس می‌کند و نباید به این حالش بها داد.
می‌گفت: قبول دارم که یک طرفِ اشتباه من بودم، اما خب همیشه از او عذرخواهی کردم و خواستم من را به خاطر زندگی و دو فرزندمان ببخشد... ضمناً از جهت مالی کم نگذاشتم و به تازگی سرویس طلا برایش خریداری کردم.
حرف‌های زنش به یادم آمد. به سمتش مقداری خم شدم و گفتم: دل فراموشی نمی‌گیرد و بخشش برای جایی است که تو این اشتباهات را انتخاب نکرده باشی! لیوان نسکافه را روی میز عسلی گذاشت و گفت: آدمیزاد اشتباه می‌کند و صدبار اگر توبه شکستی بازآ...
دوام نیاوردم و بلافاصله بعد از حرفش گفتم: همسرت خدا نیست و ظرفیتی دارد. گاهی زندگی اجازه برگشت به آدمی نمی‌دهد. زندگی بازی نیست و قواعد خاص خودش را دارد. وقتی با انتخاب و آگاهانه به ترور هویت و تعهد دست بزنی، پل‌های پشت سر یکی پس از دیگری می‌شکند و امیدی به بازگشت نمی‌ماند.
به قول قیصر امین‌پور:
«شخصیت ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﺑﻪ ﺁﺷﻮﺏ ﮐﺸﯿﺪﯼ، ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺁﺭﺍﻡ نمی‌ﺷﻮﺩ …
آدم‌ها را بفهمید،
دل، آلزایمر نمی‌گیرد…»
#مصطفی_سلیمانی
(مشاور خانواده)
❤️🍀 @filsofak

4.11K viewsمصطفی سلیمانی, 19:55