Forwarded from معنای زندگی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نمیشود گفت «همه آنهایی که خودشان را کشتهاند، از زندگی بیزار بودهاند.»
از برخی، یادداشتهایی به جا مانده که ثابت میکند از هیچچیز و هیچکس شاکی نبودهاند. آنها خودشان را کشتهاند چون خیال میکردهاند کارشان را در دنیا انجام دادهاند.
نمیشود گفت «آنهایی که به "خودکشی" فکر هم نمیکنند، به "کشتن" هم نمیاندیشند.»
زندگی آنقدر رنجآلوده است که دیر یا زود، مهمانانش را به جنون میکشاند؛ منتها بعضیها طناب را به گردن خودشان میاندازند و بعضیها ریسمانِ طنابِ دیگران را میبافند.
نمیشود گفت «آنکس که خودش را میکشد، هیچ میلی به زندگی کردن ندارد»، اما میشود گفت «کسیکه گمان میکند در قعر یک گودالِ وحشتناک گیر افتاده است، به هر دریچهای، هرچند تاریک و ناشناخته، به چشمِ راه نجات نگاه میکند.»
نمیشود گفت «همه آنهایی که زندگی را یک تحمیل میبینند، تلاش میکنند با خودکشی، از مرگِ تحمیلی خلاص شوند»، اما میشود گفت «زندگی همیشه آدم را میکشد.»
همیشه همینطور بوده است.
مرگ همیشه آماده است تا زندگی را برُباید؛ حتی برای آنهایی که مایلاند قدری بیشتر در این دنیا معطل باشند.
#مصطفی_سلیمانی
🍀❤️ @The_meaningoflife
از برخی، یادداشتهایی به جا مانده که ثابت میکند از هیچچیز و هیچکس شاکی نبودهاند. آنها خودشان را کشتهاند چون خیال میکردهاند کارشان را در دنیا انجام دادهاند.
نمیشود گفت «آنهایی که به "خودکشی" فکر هم نمیکنند، به "کشتن" هم نمیاندیشند.»
زندگی آنقدر رنجآلوده است که دیر یا زود، مهمانانش را به جنون میکشاند؛ منتها بعضیها طناب را به گردن خودشان میاندازند و بعضیها ریسمانِ طنابِ دیگران را میبافند.
نمیشود گفت «آنکس که خودش را میکشد، هیچ میلی به زندگی کردن ندارد»، اما میشود گفت «کسیکه گمان میکند در قعر یک گودالِ وحشتناک گیر افتاده است، به هر دریچهای، هرچند تاریک و ناشناخته، به چشمِ راه نجات نگاه میکند.»
نمیشود گفت «همه آنهایی که زندگی را یک تحمیل میبینند، تلاش میکنند با خودکشی، از مرگِ تحمیلی خلاص شوند»، اما میشود گفت «زندگی همیشه آدم را میکشد.»
همیشه همینطور بوده است.
مرگ همیشه آماده است تا زندگی را برُباید؛ حتی برای آنهایی که مایلاند قدری بیشتر در این دنیا معطل باشند.
#مصطفی_سلیمانی
🍀❤️ @The_meaningoflife
👍15👎4❤1
A
👍5👏1
کارگاه آنلاین
🔸دوره هشتم سینمادرمانی
موضوع: (در فضیلتِ دوستی)
🔹بچه که بودیم، فکر و ذکرمان، شاید بیشتر از اسباببازی، به «دوست پیدا کردن» بود.
مهمان که به خانهمان میآمد، چشم میچرخاندیم ببینیم بچهای همسن و سال ما باهاشان هست یا نه.
دغدغه داشتیم که با بچههای کوچه و محلهمان رفیق شویم و وقتی میدیدیم یک عده با هم دوستند و ما را تحویل نمیگیرند، احساس بدبختی میکردیم.
سؤالِ پدر و مادرمان خیلیوقتها این بود که «دوست پیدا کردی یا نه؟»
و چقدر از مدرسه بدمان میآمد وقتی هیچکس را نداشتیم که زنگِ تفریحها باهاش توی حیاط راه برویم و خوراکی بخوریم و به تَرک دیوار بخندیم.
با اینکه خیلیهامان جرینگی با این و آن عیاق میشدیم، اما خیلیهای دیگرمان هم، همیشه تماشاگر بقیه بودیم و توی تنهاییمان برای بیدوست بودن گریه میکردیم.
آنقدر «دوست» برامان مهم بود که تمامِ زورمان را زدیم تا یاد بگیریم چطور خودمان را توی جمعها جا کنیم.
ما «قهر کردن» را با دوست شناختیم.
وقتی میانهمان با دوستمان شکراب میشد، با دلِ چرکین به هم زُل میزدیم و میگفتیم «قهر قهر تا خانه خر» یا بعضیوقتها «قهر قهر تا روز قیامت» و انگشتهای آخرمان را قفل میکردیم توی هم و دیگر خداحافظ.
اما همینکه کینهها از دلمان میرفت و دلمان برای هم تنگ میشد، میرفتیم منتکشی و زور میزدیم انگشتِ اشارهمان را توی انگشتِ رفیقمان قفل کنیم و بگوییم «دوستدوست تا خانه عروس» و همینکه میخندید، دستهایمان را میانداختیم روی شانه هم.
آشتی کردن با دوست برای همه ما آنقدر مهم بود که براش شعر ساخته بودیم «تا خانه عروس».
دوستی چه داشت که اینهمه خودمان را براش به آب و آتش میزدیم و خونِ جگر میخوردیم؟
میشد بگوییم «دوست، آینهای بود که خودمان را در آن میدیدیم؟»
شاید ما از آن قلدرهای خودخواه بودهایم که فقط یکی را میخواستهایم تا راحت و بیغرض و مرض، خودمان را نشانمان بدهد و خودش موضوعیت نداشته باشد.
شاید هم از آن جانفداهای متواضع بودهایم که میخواستهایم مَشتی بودنِ خودمان را به رخِ عالم و آدم بکشیم و بگوید ببین من خاکِ پای همهتان هستم.
شاید میشد از همان اول بلد باشیم چه کنیم و راست و مستقیم فقط با «خودمان» دوست میشدیم.
با آنکس که بعضیها صداش میزنند «معشوق».
و آنها که همه دورهاشان را زدهاند صداش میکنند «ای رفیقِ کسی که رفیقی ندارد.»
کسی چه میداند، شاید دوست، همه آنچیزی بود که ما از عالم میخواستیم.
و بزرگتر که شدیم، فقط حواسمان پرتتر شد.
◾️اگر به فیلمهایی با درونمایههایی از جنس دوستی، رفاقت، صمیمیت و در کل روابط دوستانه علاقهمند هستید، این کارگاه را از دست ندید.
🔺ثبتنام دوره هشتم تحلیل فیلم، با موضوع «در ستایش دوستی و رفاقت»، شروع شد.
جهت ثبتنام پیام دهید:
@soleymani63
❤️☘ @filsofak
🔸دوره هشتم سینمادرمانی
موضوع: (در فضیلتِ دوستی)
🔹بچه که بودیم، فکر و ذکرمان، شاید بیشتر از اسباببازی، به «دوست پیدا کردن» بود.
مهمان که به خانهمان میآمد، چشم میچرخاندیم ببینیم بچهای همسن و سال ما باهاشان هست یا نه.
دغدغه داشتیم که با بچههای کوچه و محلهمان رفیق شویم و وقتی میدیدیم یک عده با هم دوستند و ما را تحویل نمیگیرند، احساس بدبختی میکردیم.
سؤالِ پدر و مادرمان خیلیوقتها این بود که «دوست پیدا کردی یا نه؟»
و چقدر از مدرسه بدمان میآمد وقتی هیچکس را نداشتیم که زنگِ تفریحها باهاش توی حیاط راه برویم و خوراکی بخوریم و به تَرک دیوار بخندیم.
با اینکه خیلیهامان جرینگی با این و آن عیاق میشدیم، اما خیلیهای دیگرمان هم، همیشه تماشاگر بقیه بودیم و توی تنهاییمان برای بیدوست بودن گریه میکردیم.
آنقدر «دوست» برامان مهم بود که تمامِ زورمان را زدیم تا یاد بگیریم چطور خودمان را توی جمعها جا کنیم.
ما «قهر کردن» را با دوست شناختیم.
وقتی میانهمان با دوستمان شکراب میشد، با دلِ چرکین به هم زُل میزدیم و میگفتیم «قهر قهر تا خانه خر» یا بعضیوقتها «قهر قهر تا روز قیامت» و انگشتهای آخرمان را قفل میکردیم توی هم و دیگر خداحافظ.
اما همینکه کینهها از دلمان میرفت و دلمان برای هم تنگ میشد، میرفتیم منتکشی و زور میزدیم انگشتِ اشارهمان را توی انگشتِ رفیقمان قفل کنیم و بگوییم «دوستدوست تا خانه عروس» و همینکه میخندید، دستهایمان را میانداختیم روی شانه هم.
آشتی کردن با دوست برای همه ما آنقدر مهم بود که براش شعر ساخته بودیم «تا خانه عروس».
دوستی چه داشت که اینهمه خودمان را براش به آب و آتش میزدیم و خونِ جگر میخوردیم؟
میشد بگوییم «دوست، آینهای بود که خودمان را در آن میدیدیم؟»
شاید ما از آن قلدرهای خودخواه بودهایم که فقط یکی را میخواستهایم تا راحت و بیغرض و مرض، خودمان را نشانمان بدهد و خودش موضوعیت نداشته باشد.
شاید هم از آن جانفداهای متواضع بودهایم که میخواستهایم مَشتی بودنِ خودمان را به رخِ عالم و آدم بکشیم و بگوید ببین من خاکِ پای همهتان هستم.
شاید میشد از همان اول بلد باشیم چه کنیم و راست و مستقیم فقط با «خودمان» دوست میشدیم.
با آنکس که بعضیها صداش میزنند «معشوق».
و آنها که همه دورهاشان را زدهاند صداش میکنند «ای رفیقِ کسی که رفیقی ندارد.»
کسی چه میداند، شاید دوست، همه آنچیزی بود که ما از عالم میخواستیم.
و بزرگتر که شدیم، فقط حواسمان پرتتر شد.
◾️اگر به فیلمهایی با درونمایههایی از جنس دوستی، رفاقت، صمیمیت و در کل روابط دوستانه علاقهمند هستید، این کارگاه را از دست ندید.
🔺ثبتنام دوره هشتم تحلیل فیلم، با موضوع «در ستایش دوستی و رفاقت»، شروع شد.
جهت ثبتنام پیام دهید:
@soleymani63
❤️☘ @filsofak
❤3👏3
فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
کارگاه آنلاین 🔸دوره هشتم سینمادرمانی موضوع: (در فضیلتِ دوستی) 🔹بچه که بودیم، فکر و ذکرمان، شاید بیشتر از اسباببازی، به «دوست پیدا کردن» بود. مهمان که به خانهمان میآمد، چشم میچرخاندیم ببینیم بچهای همسن و سال ما باهاشان هست یا نه. دغدغه داشتیم که…
ثبتنام آغاز شد🔻
📽 سینمادرمانی (دوره هشتم)
با موضوع: (در فضیلتِ دوستی)
10 جلسه 2 ساعته آنلاین
تحلیلگر: #مصطفی_سلیمانی
🕰 زمان کارگاه: شنبهها ساعت 20 الی 22.
🌱 هزینه دوره: 750 هزار تومان.
📝 اطلاعات بیشتر و ثبتنام:
به این آیدی در تلگرام پیام دهید:
https://t.me/Soleymani63
❤️☘ @filsofak
📽 سینمادرمانی (دوره هشتم)
با موضوع: (در فضیلتِ دوستی)
10 جلسه 2 ساعته آنلاین
تحلیلگر: #مصطفی_سلیمانی
🕰 زمان کارگاه: شنبهها ساعت 20 الی 22.
🌱 هزینه دوره: 750 هزار تومان.
📝 اطلاعات بیشتر و ثبتنام:
به این آیدی در تلگرام پیام دهید:
https://t.me/Soleymani63
❤️☘ @filsofak
👍3❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی و هنر، نجاتبخش انسان از اندوه تنهایی
Vivaldi 'Four seasons'
Presto from summer
Violin: Mari Samuelsen
❤️☘ @filsofak
Vivaldi 'Four seasons'
Presto from summer
Violin: Mari Samuelsen
❤️☘ @filsofak
👏4❤2👍2
■ برداشت نادان از چیزی که دانا میگوید
هرگز نمیتواند درست باشد
چراکه ناخودآگاه هر چیزی را که بشنود
به چیزی که بتواند بفهمد، تفسیر و ترجمه میکند.
👤 #برتراند_راسل
❤️☘ @filsofak
هرگز نمیتواند درست باشد
چراکه ناخودآگاه هر چیزی را که بشنود
به چیزی که بتواند بفهمد، تفسیر و ترجمه میکند.
👤 #برتراند_راسل
❤️☘ @filsofak
❤3🙏2
A
چت جیپیتی و هوش مصنوعی: بیمها و امیدها
مباحث میانرشتهای که هوش مصنوعی پیش کشیده است مثل اقتصاد، فناوری، روانشناسی، جغرافیای سیاسی و اقلیم
چه مشاغلی در معرض خطر جایگزینشدن هستند؟
با فراگیرشدن هوش مصنوعی کدام سناریو اتفاق می افتد؟ بیکاران محکوم به فنا خواهند بود یا حق بیکاری خواهند گرفت؟
آیا هوش مصنوعی سرانجام به خودآگاهی خواهد رسید؟
کدام کاربرد هوش مصنوعی میتواند بازی را برای انسان به کلی عوض کند؟
هوش مصنوعی در مساله اقلیم بخشی از مشکل است یا بخشی از راه حل؟
هوش مصنوعی در جنگ سرد چه نقشی بازی خواهد کرد؟
چه مداخلات روانشناختی مثبتی با هوش مصنوعی ممکن میشود؟
چرا باید از فناوریای بترسیم که برخلاف انسان غریزه بقا ندارد؟
⚘️ اینها همه از نگاه دکتر ایمان فانی
❤️☘ @filsofak
مباحث میانرشتهای که هوش مصنوعی پیش کشیده است مثل اقتصاد، فناوری، روانشناسی، جغرافیای سیاسی و اقلیم
چه مشاغلی در معرض خطر جایگزینشدن هستند؟
با فراگیرشدن هوش مصنوعی کدام سناریو اتفاق می افتد؟ بیکاران محکوم به فنا خواهند بود یا حق بیکاری خواهند گرفت؟
آیا هوش مصنوعی سرانجام به خودآگاهی خواهد رسید؟
کدام کاربرد هوش مصنوعی میتواند بازی را برای انسان به کلی عوض کند؟
هوش مصنوعی در مساله اقلیم بخشی از مشکل است یا بخشی از راه حل؟
هوش مصنوعی در جنگ سرد چه نقشی بازی خواهد کرد؟
چه مداخلات روانشناختی مثبتی با هوش مصنوعی ممکن میشود؟
چرا باید از فناوریای بترسیم که برخلاف انسان غریزه بقا ندارد؟
⚘️ اینها همه از نگاه دکتر ایمان فانی
❤️☘ @filsofak
👍3
Forwarded from ماهنامه مديريت ارتباطات
شکاف روحانی
آسیبشناسی ارتباط طبقه روحانیت و جامعه در ایران امروز
✍🏽 مصطفی سلیمانی| دینپژوه و دکتری فلسفه
◾️در چند دهۀ اخیر، قشری از روحانیت، به سبب علاقه و تکلیفی که بر دوش خود احساس کرد، به سیستم اجرایی و سیاسی وارد شد و اکنون ناچار است علاوه بر ارتقای سطح اخلاقی جامعه، برای توسعه و پیشرفت نیز برنامهریزی کند و در آخر، الزامات آن را هم بپذیرد. جایگزینی اقتدار معنوی روحانیت با اقتدار سیاسی، از تبعات سنگین ارتباط عمیق این قشر با قدرت است که این روزها، وضعیت پیچیدهای را فراروی روحانیت قرار داده است. قرارگیری برخی روحانیون در ارکان سیاست، تظلمخواهی این قشر را که وامدار فاصله از قدرت بود، به مخاطره افکنده و حرّیت لازم در عرصۀ اندیشه و اجتهاد آزاد را از او گرفته است.
◽️ حضور فعال و بعضاً غیر قابل قبول عدهای از روحانیون در بطن نظام اجرایی کشور، با اخلاق صنفی ملحوظ در روحانیت، ناسازگار بوده و تبعات زیادی را بهدنبال داشته است؛ از طرفی بیاعتنا بودن درصد قابل تأملی از روحانیون نسبت به «تنزل روحانیت در افکار عمومی» یا انکار آن، مسئلهای است که بیش از پیش، کارکرد این قشر را به محاق فرو میبرد و جنبۀ ارتباطی با مردم را روزبهروز کمرنگتر میکند.
◾️ روحانیت عمدتاً نهادی تبلیغی به حساب میآید و تبلیغ و ترویج دین، جایگاه مهمی در میان رسالتهای سنتی و اصیل روحانیت دارد. این کارکرد در میان حوزویان، با اصطلاح «کار آخوندی» شناخته میشود و بنا به تعبیر بسیاری از چهرههای روحانیت «هیچ کار دیگری نباید در آن ایجاد اختلال کند». بر این اساس، حضور در سیستم اجرایی و سیاسی برای روحانیت، تا جایی قابل قبول خواهد بود که با رسالت اصیل آنها تزاحم نداشته باشد؛ زیرا روحانیت با فاصله از مردم، عملاً ناکارآمد خواهد بود.
◽️ مردم از روحانیت متوقعاند که تا حد امکان، صدای رسای آنها برای بیان خطاها و بیعدالتیهای سیستمی و اجرایی باشند. چنین وضعیتی، پیش از این، رویۀ غالب روحانیت بود. روحانیت، پیش از اینکه پستهای اجرایی و سیاسی را عهدهدار شود و بهعنوان کارگزار، در سیکل قدرت قرار بگیرد، میتوانست آزادانه به میدان بیاید و صدای دادخواهی و عدالتطلبی مردم باشد، بلکه بتواند گفتمانی متشکل از مردم و صاحبمنصبان تشکیل بدهد و به این ترتیب، جامعه را در مسیر عدالت و اجرای عدالت یاری کند.
◾️روحانیت بهدلیل پیوند داشتن با مطالبات و جنبشهای مردمی، قادر و مایل نیست که تماماً به رد و سرکوب مخالفان خود بپردازد و علاوه بر این، احترام روحانیت نسبت به آرای مخالفان دروننهادی خود و فارغبودن این قشر از سلسلهمراتب حزبی در طول تاریخ، این بخش از جامعه را بهطور کلی، برای تعدیل فضای انحصارطلبی اقشار دیگر و تسهیل دموکراسی، مفید فایده کرده است. با این وصف، از آنجا که روحانیت، غالباً خودش را مدعی انحصار حقیقت و ایمان حقیقی میداند، همواره با این خطر مواجه است که با نشستن بر کرسی امور اجرایی، اندیشۀ مخالفانش را باطل قلمداد کند و با تهییج تودهها، فضای جامعه را سیاسی و ملتهب کند و رقیبانی از جمله روشنفکران را به تنگنا بیندازد. بر این اساس، جامعۀ روحانیت، برای انجام رسالت دیرینۀ خود و از میان بردن شائبۀ استبداد دینی، ناچار به رفع مشکلات ناشی از تأثیر قدرت بر بدنه خود و اصلاح شکاف میان خود و مردم است.
🗞متن کامل این مقاله را در شماره ۱۵۳ ماهنامه مدیریت ارتباطات بخوانید. ماهنامه مدیریت ارتباطات را در مگیران و طاقچه بخوانید و یا نسخه فیزیکی آن را از دیجیکالا سفارش دهید.
آسیبشناسی ارتباط طبقه روحانیت و جامعه در ایران امروز
✍🏽 مصطفی سلیمانی| دینپژوه و دکتری فلسفه
◾️در چند دهۀ اخیر، قشری از روحانیت، به سبب علاقه و تکلیفی که بر دوش خود احساس کرد، به سیستم اجرایی و سیاسی وارد شد و اکنون ناچار است علاوه بر ارتقای سطح اخلاقی جامعه، برای توسعه و پیشرفت نیز برنامهریزی کند و در آخر، الزامات آن را هم بپذیرد. جایگزینی اقتدار معنوی روحانیت با اقتدار سیاسی، از تبعات سنگین ارتباط عمیق این قشر با قدرت است که این روزها، وضعیت پیچیدهای را فراروی روحانیت قرار داده است. قرارگیری برخی روحانیون در ارکان سیاست، تظلمخواهی این قشر را که وامدار فاصله از قدرت بود، به مخاطره افکنده و حرّیت لازم در عرصۀ اندیشه و اجتهاد آزاد را از او گرفته است.
◽️ حضور فعال و بعضاً غیر قابل قبول عدهای از روحانیون در بطن نظام اجرایی کشور، با اخلاق صنفی ملحوظ در روحانیت، ناسازگار بوده و تبعات زیادی را بهدنبال داشته است؛ از طرفی بیاعتنا بودن درصد قابل تأملی از روحانیون نسبت به «تنزل روحانیت در افکار عمومی» یا انکار آن، مسئلهای است که بیش از پیش، کارکرد این قشر را به محاق فرو میبرد و جنبۀ ارتباطی با مردم را روزبهروز کمرنگتر میکند.
◾️ روحانیت عمدتاً نهادی تبلیغی به حساب میآید و تبلیغ و ترویج دین، جایگاه مهمی در میان رسالتهای سنتی و اصیل روحانیت دارد. این کارکرد در میان حوزویان، با اصطلاح «کار آخوندی» شناخته میشود و بنا به تعبیر بسیاری از چهرههای روحانیت «هیچ کار دیگری نباید در آن ایجاد اختلال کند». بر این اساس، حضور در سیستم اجرایی و سیاسی برای روحانیت، تا جایی قابل قبول خواهد بود که با رسالت اصیل آنها تزاحم نداشته باشد؛ زیرا روحانیت با فاصله از مردم، عملاً ناکارآمد خواهد بود.
◽️ مردم از روحانیت متوقعاند که تا حد امکان، صدای رسای آنها برای بیان خطاها و بیعدالتیهای سیستمی و اجرایی باشند. چنین وضعیتی، پیش از این، رویۀ غالب روحانیت بود. روحانیت، پیش از اینکه پستهای اجرایی و سیاسی را عهدهدار شود و بهعنوان کارگزار، در سیکل قدرت قرار بگیرد، میتوانست آزادانه به میدان بیاید و صدای دادخواهی و عدالتطلبی مردم باشد، بلکه بتواند گفتمانی متشکل از مردم و صاحبمنصبان تشکیل بدهد و به این ترتیب، جامعه را در مسیر عدالت و اجرای عدالت یاری کند.
◾️روحانیت بهدلیل پیوند داشتن با مطالبات و جنبشهای مردمی، قادر و مایل نیست که تماماً به رد و سرکوب مخالفان خود بپردازد و علاوه بر این، احترام روحانیت نسبت به آرای مخالفان دروننهادی خود و فارغبودن این قشر از سلسلهمراتب حزبی در طول تاریخ، این بخش از جامعه را بهطور کلی، برای تعدیل فضای انحصارطلبی اقشار دیگر و تسهیل دموکراسی، مفید فایده کرده است. با این وصف، از آنجا که روحانیت، غالباً خودش را مدعی انحصار حقیقت و ایمان حقیقی میداند، همواره با این خطر مواجه است که با نشستن بر کرسی امور اجرایی، اندیشۀ مخالفانش را باطل قلمداد کند و با تهییج تودهها، فضای جامعه را سیاسی و ملتهب کند و رقیبانی از جمله روشنفکران را به تنگنا بیندازد. بر این اساس، جامعۀ روحانیت، برای انجام رسالت دیرینۀ خود و از میان بردن شائبۀ استبداد دینی، ناچار به رفع مشکلات ناشی از تأثیر قدرت بر بدنه خود و اصلاح شکاف میان خود و مردم است.
🗞متن کامل این مقاله را در شماره ۱۵۳ ماهنامه مدیریت ارتباطات بخوانید. ماهنامه مدیریت ارتباطات را در مگیران و طاقچه بخوانید و یا نسخه فیزیکی آن را از دیجیکالا سفارش دهید.
Telegram
-
❤3👍3👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Grate Ideas/Grand Schemes: Political Ideologies in the 19th and 20th Centuries
معرفی کتاب
در این کتاب دوازده ایدئولوژی سیاسی قرون نوزدهم و بیستم با طرح هشت پرسش واحد، مقایسه شدهاند.
نویسندگان و تاریخ انشار کتاب:
Paul Schumaker, Dwight C. Kiel, Thomas W. Heilke, 1995
|مصطفی ملکیان|
☘❤️ @filsofak
معرفی کتاب
در این کتاب دوازده ایدئولوژی سیاسی قرون نوزدهم و بیستم با طرح هشت پرسش واحد، مقایسه شدهاند.
نویسندگان و تاریخ انشار کتاب:
Paul Schumaker, Dwight C. Kiel, Thomas W. Heilke, 1995
|مصطفی ملکیان|
☘❤️ @filsofak
👍1🙏1
B.pdf
1.8 MB
درنگی در چیستی عشق عرفانی و عشقپردازیهای مولوی و نسبت آن با جامعهی امروز
آگاهیبخشی فرهنگی
رابطۀ عاشقانه رابطهی غریب و نامکرری است. اما آیا برداشت ما از عشق در جهان مدرن با برداشت پیشینیان از این مفهوم دقیقاً یکی است یا گرفتار نوعی اشتراک در لفظ و تفاوت در معنا هستیم؟
به باور من عشق آنطور که در عرفان ما فهم شده و بهویژه آنطور که جلالالدین بلخی آن را میفهمید امروز دیگر نه کار میکند و نه جایگاهی دارد.
مفهوم عشق در جهان جدید بهنحو چشمگیری زیروزبر شده است.
در این باب به دعوت دوست اندیشمند و ناب اردشیر منصوری عزیز با دوست فاضل دیگری (دکتر محمدجواد اعتمادی) به گفتوگو (یا بهتر است بگویم مناظره نشستیم) که فصلنامهی نگاه آفتاب این گفتوگو را نشر داد.
|دکتر کاوه بهبهانی|
❤️☘ @filsofak
آگاهیبخشی فرهنگی
رابطۀ عاشقانه رابطهی غریب و نامکرری است. اما آیا برداشت ما از عشق در جهان مدرن با برداشت پیشینیان از این مفهوم دقیقاً یکی است یا گرفتار نوعی اشتراک در لفظ و تفاوت در معنا هستیم؟
به باور من عشق آنطور که در عرفان ما فهم شده و بهویژه آنطور که جلالالدین بلخی آن را میفهمید امروز دیگر نه کار میکند و نه جایگاهی دارد.
مفهوم عشق در جهان جدید بهنحو چشمگیری زیروزبر شده است.
در این باب به دعوت دوست اندیشمند و ناب اردشیر منصوری عزیز با دوست فاضل دیگری (دکتر محمدجواد اعتمادی) به گفتوگو (یا بهتر است بگویم مناظره نشستیم) که فصلنامهی نگاه آفتاب این گفتوگو را نشر داد.
|دکتر کاوه بهبهانی|
❤️☘ @filsofak
👍3❤1🙏1