[به نظر مازلو] زمانی که فاقد احترام به خود باشیم، در مقابله با زندگی احساس حقارت و دلسردی و ناتوانی می‌کنیم. برای دستیابی به احساس احترام به خود راستین، باید خود را خوب بشناسیم و بتوانیم فضایل و نقاط ضعف‌مان را به طور عینی تشخیص دهیم. اگر ندانیم چیستیم و کیستیم، نمی‌توانیم به خود احترام بگذاریم.

دوآن شولتز
از کتاب روانشناسی کمال
ترجمه گیتی خوشدل

❤️☘ @filsofak

کیرکگور نخستین کسی بود که میان ترس و اضطراب (دلهره) تمایز قائل شد، او ترس را ترسیدن از چیزی و دلهره را ترسیدن از هیچ چیز یا نیستی تعریف کرد و سرسختانه معتقد بود در این نیستی، دیگر فرد کاره‌ای نیست.

فرد دلهره‌ از دست دادن خود و نیست شدن را دارد و از آن مضطرب است. برای این اضطراب نمی‌توان مکانی تعیین کرد. رولو می می‌گوید: ناگهان از همه سو بر ما یورش می‌برد. ترسی که نه قابل فهم است، نه معلوم است از کجا آمده و نه می‌توان با آن مواجه شد و با این وجود هولناک و هولناک‌تر می‌شود: احساس درماندگی‌ای را موجب می‌شود که خود ناگزیر اضطراب بیشتر می‌آفریند.

(فروید اضطراب را واکنشی به درماندگی می‌دانست، نوشته است اضطراب علامتی‌ست که به ما می‌فهماند خطری در کار است و فرد منتظر است موقعیت درمانده‌کننده از راه برسد.)

چگونه باید با اضطراب مقابله کرد؟ باید چیزی را جایگزین هیچ چیز کنیم. منظور از عبارت هیچ چیز که مایه‌ دلهره است به تدریج یه یک چیز بدل می‌شود هم همین است. و رولو می آن را این‌گونه بیان کرده است: اضطراب درصدد بدل شدن به ترس است. اگر ترس از هیچ چیز را بدل به ترس از یک چیز کنیم می‌توانیم پیکاری برای حفظ جان خود تدارک ببینیم.»

اروین یالوم
از کتاب روان‌درمانی اگزیستانسیال
ترجمه سپیده حبیب

❤️☘ @filsofak