به مناسبت چهاردهم خرداد، روز جهانی کودکان قربانیِ خشونت و تجاوزگری نظامی



مقاله:
🔸️(چرخش اخلاقی و خشونت‌ورزی علیه کودکان)
#مصطفی_سلیمانی |دانش‌آموخته فلسفه اخلاق

*مقدمه

خشونت علیه کودکان و بدرفتاری با آنان، یک مشکل اجتماعی شایع و عمومی در سرتاسر جهان است. کودکان به دلیل آسیب‌پذیر بودن، به راحتی قربانی آزار و اذیت دیگران، از جمله خانواده و جامعه می‌شوند. خانواده، از این رو که مسئولیت سعادت کودک در بسیاری از ابعاد، به عهده اوست، در مقایسه با جامعه، نقش اساسی‌تر و جدی‌تری نسبت به کودک دارد. کودک سال‌های اولیه و حیاتی زندگی خودش را در نهاد خانواده طی می‌کند، و در نتیجه، هر رفتار نادرستی می‌تواند آسیب‌های جدی و جبران‌ناپذیری بر روح و جسم او وارد کند. رفتارهای آسیب‌رسان، طیف وسیعی از رفتارها، شامل نادیده گرفتن نیازهای اولیه کودک (از جمله نیازهای تغذیه‌ای، امنیت، سلامت، رشد)، آزار و اذیت جسمی و بدرفتاری‌های بدنی، آزار جنسی، آزار روانی و بدرفتاری‌های هیجانی را شامل می‌شوند. این رفتارها در نهایت، با به خطر انداختن بهزیستی کودک...

🔸️منبع:
حریم امام شماره ۴۵۲

🍀❤️ @The_meaningoflife

تولد 🎂
.
🔸️فکر کنم دیگر دارم بزرگ می‌شوم. فکر کنم دارم می‌روم قاطیِ آن‌ها که دیگر آردشان را بیخته‌اند و الکشا‌ن را آویخته‌اند؛ قاطی آن‌ها که دیگر بلندی شلوار و اندازه کفش‌شان تغییر نمی‌کند. من خيلی وقت است که دیگر قد نمی‌کشم و منتظر بزرگ شدن ناگهانی اندازه دماغم نیستم.
من‌ دارم با قدی که کشیده‌ام، مسیرهایی را می‌روم که طرح‌شان را ریخته‌ام و انتظار حوادثی را می‌کشم که خودم برای خودم تقدیر کرده‌ام.
من‌ حالا به مسیر، مؤمنم.
و از مقصد بیزار.

من‌ می‌دانم حتی خیال این‌که «کجاست جای رسیدن، و پهن کردن یک فرش، و بی‌خیال نشستن»، مرا خواهد کشت.
من‌ به زیستن مؤمنم؛
به حرکت؛
و به بیداری.
و به مرگ و سکون و خوابِ میانه این‌ها.

من‌ حالا می‌دانم که گیاهان مضطرب نیستند، و مورچه‌ها، و خورشید و حتی باد؛
و کرم برای این‌که زودتر پروانه شود، خودش را به در و دیوار پیله نمی‌کوبد؛
و هیچ پشه‌ای به خاطر این‌که یک روز بیشتر عمر نمی‌کند خودش را زودتر از موعد به کشتن نمی‌دهد.

من‌ به زیستن مؤمنم و گمان می‌کنم دیگر دارم بزرگ می‌شوم.
من‌ خيلی وقت است که آردم را بیخته‌ام و الکم را آویخته‌ام و دارم بی‌هیچ اضطرابی، قاطیِ آن‌هایی که دیگر منتظر نیستند راه خودم را می‌روم.
#مصطفی_سلیمانی
#تولد
#خردادماهی
.
.
پانویس:
تولدم، هفتم خراد.
ممنون که هستید دوستان جان ❤⚘

🍀❤️ @The_meaningoflife

چگونه احمق نباشیم!

احتمالا شما هم در شبکه‌های مجازی خوانده‌اید که زیباترین مجری دنیا ایرانی است. یا اگر سارقان شما را مجبور کردند که رمز کارت بانکی‌تان را وارد کنید، آن را برعکس وارد کنید آنگاه پلیس می‌فهمد و به کمک شما می‌آید. یا دیوار چین از ماه دیده می‌شود. یا نام کرم‌بستنی (و در نتیجه آیس ‌کریم) از کریم باستانی که در شهر ری یخ‌فروشی می‌کرده گرفته شده است.
وقتی با یک مطلب برخورد کردیم باید چیکار کنیم؟ نشریه گمان چند قاعده و سرنخ کاربردی برای تفکر انتقادی (موشکافانه) ارایه کرده که کمی آن را بازنویسی کردم.

۱. منبع (رفرنس)
آیا منبع معتبر دارد؟ این مطلب یا ادعا بر چه مبنایی است و از کجا چنین حرفی درآمده؟

۲. کل ماجرا یا یک قطعه فیلم و تکه عکس
یک عکس همان‌قدر که به اندازه‌ هزار خط نوشته حرف دارد می‌تواند هزار داستان تخیلی نیز درست کند. زاویه‌ خاص فیلم‌برداری، مشخص‌نبودن اتفاقات قبل و بعد از آن تکه‌ جدا شده از فیلم، ربط‌دادن عکس به مطلب نامرتبط، دستکاری عکس و فیلم (فتوشاپ) و … فرصت را برای داستان‌‌سازی تخیلی ایجاد می‌کند. مثلا عکس کودکی که مار داخل سرش است.بعضی اصلا از روی یک عکس مخدوش، شروع می‌کنند و یک خبر می‌سازند!

۳. اعلام زمان‌های نسبی به‌جای ذکر تاریخ مشخص
یک‌ساعت پیش، دیشب، به‌تازگی، از فردا، آخرین دستاوردها و … برای مثال بیش از سه سال است که شایعه‌ "به تازگی گوگل برای تغییر نام خلیج فارس رای‌گیری اینترنتی گذاشته". یا "آخرین تحقیقات دانشمندان ژاپنی …"

۴. دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا
عباراتی که نشان می‌دهد رازی مخوف یا سندی فوق‌محرمانه کشف شده مثلا شرکت‌های دارویی برای کم‌نشدن سودشان نمی‌گذارند شما بدانید لیمو همه بیماری‌های لاعلاج را درمان می‌کند! یا نامه‌ی فوق‌ محرمانه و مسقیم درباره‌ زلزله‌ تهران!

۵. جملات خبری علمی‌طور اما مبهم
دانشمندان [سریع بپرسید کدام دانشمندان؟] کشف کرده‌اند که خوردن کره در ساعت ۱۲ ظهر باعث ... کدام پژوهش؟ چه سالی؟ نتایج آن در کدام نشریه علمی کجا منتشر شده؟ نمونه آماری چند نفر بوده است؟

۶. آدم‌های بدون نام
هر جا شنیدید که گفته شد "کارشناسان معتقدند" یا "به گزارش شاهدان عینی" رد نکنید اما شک کنید.

۷. ارجاع دروغین خبرهای ناشنیده به خبرگزاری‌های بسیار مشهور و معتبر برای اعتبار بخشی به مطلب
در این‌گونه مطالب به‌صورت خیلی کلی نوشته می‌شود مثلا منبع: سی.ان.ان یا بی.بی.سی. یا پلیس فتا. یا ارجاع به منابع غیرواقعی با اسم‌های عجیب و غریب و پر ابهت مثلا شبکه‌ خبری Alien News فرانسه، شبکه آزادنگاران بدون مرز، تیم تحقیقاتی دکتر چوانگ در مرکز توکیو!

۸. تحریک شدید احساسات
وقتی از طریق اغراق در داستان‌های غم‌انگیز، عکس‌های دلخراش، تحریک حس وطن‌ پرستی یا اعتقادات مذهبی و ... احساسات شما را شدیدا تحریک می‌کنند، این نشانه اولیه برای دروغ‌بودن است.

۹. عدم ارتباط منطقی و تخصصی منبع با متن
مثلا رئیس مرکز "قلب" ژاپن گفته است سیگنال موبایل برای"مغز" مضر است!

۱۰. اینترنت و گوگل منبع نیستند
این‌ها ابزارهای جستجو هستند. هر چیزی در آن پیدا شود درست نیست حتی اگر صد جا تکرار شده باشد.

۱۱. انگلیسی‌بودن یک مطلب
این هم به معنی معتبر بودن نیست! انگلیسی‌زبان‌ها هم به اندازه ما استعداد گول‌خوردن دارند.

۱۲. آیا میدانیدها!
نادانسته‌های کوچک و سطحی جهان آن‌قدر زیاد است که تشخیص راست بودنشان بسیار مشکل است. زیاد آن‌ها را باور نکنید حتی اگر هم راست باشند تغییری در زندگی شما ایجاد نمی‌کنند.

۱۳. شاهدان غیبی!
همه ما افرادی را دیده‌ایم که در دفاع از یک ادعای عجیب می‌گویند: "یکی از دوستانم با چشم خودش دیده!" برای احترام به شعور خودمان هم که شده درخواست کنیم با آن شخص سوم گفتگو کنیم.

۱۴. شیوه‌ نگارش و سطح علمی‌ بودن
اشتباه املایی و نگارش شتابزده و غیرحرفه‌ای هم نشانه خوبی است.

۱۵. زیبایی مساوی صحت نیست
داشتن عکس‌ها و ظاهر گرافیکی زیبا یا تدوین یک ویدئوی حرفه‌ای دلیلی برای درست‌بودن آن نیست. بسیار دیده شده برای مطالب چرند تصاویر گرافیکی زیبا یا حتی ویدئو ساخته‌اند و افراد فریب ظاهر آن را خورده اند.

تجویز راهبردی
۱. برای وقت خود ارزش قائل باشیم و اصولا به هر چیزی گوش نکنیم و مطالبی را بخوانیم که فکر می‌کنیم هم درست باشد هم به‌دردبخور.

۲. برای شعور خود ارزش قائل باشیم و اجازه ندهیم دیگران هر ادعای غلطی را به ما بفروشند.

۳. برای زمان و شعور جمعی نیز ارزش قائل باشیم و سواد رسانه‌ای و تفکر انتقادی را توسعه دهیم. برای تربیت نسل توسعه‌آفرین، باید به تفکر انتقادی مجهز شویم تا در مقابل زودپذیری، تلقین‌پذیری، القاء‌پذیری، خرافه‌پرستی، فرمان‌برداری، شخصیت‌پرستی و تقلید و سلطه‌گری و سلطه‌پذیری بایستیم. این ۱۵ سرنخی که گفته شد، سرنخ اولین گام.

🔸️|دکتر مجتبی لشکربلوکی|

❤️🍀 @filsofak

📭 این عکس را دوستان عزیز کم شنوا تهیه کرده‌اند و درخواست دارند که در شبکه های اجتماعی اطلاع رسانی کنیم.
این روزها با وجود ماسک، شرایط برای افراد ناشنوا و کم شنوا سخت شده و امکا‌ن لب خوانی را با وجود ماسک ندارند.

چنانچه کسی با این نوع ماسک برای کاری به شما مراجعه کرد؟ یا برایش بنویسید یا با رعایت فاصله لازم ، ماسکتان را بردارید و مطلبی که نیاز هست را بگویید.


🔸️لطفاً در گروه‌هایتان به اشتراک بگذارید

🍀❤️ @filsofak

از تو، چنان رنجی به من رسیده که هرگز انتظارش را از هیچ جنبنده‌ای نداشتم. حتی امروز، فکرت در ذهنم با رنج آمیخته است. اما با تمام این مرارت‌ها، صورتت برای من هنوز خوشبختی‌ست؛ خودِ زندگی‌ست. هیچ کاری نمی‌توانم بکنم، هیچ کاری نکرده‌ام که از این عشق رها شوم که از درون تهی‌ام کرده، پیش از این‌که تا ته قلبم را لبریز کند.

🔸️"آلبرکامو"
❤️🍀 @filsofak

✍️ درباره اهمیت نتیجه‌گرایی

من معتقدم همه ما در زندگی‌مون دنبال «نتایج» هستیم. البته هر کس احتمالاً در حوزه‌هایی متفاوت دنبال این نتایج می‌گرده، و اولویت‌های متفاوتی داره. اما تهِ همه تلاش‌ها و جستجوهای ما رسیدن به «نتیجه» است. حتی خیلی از ما حاضریم برای کسب نتایج دلخواه خودمون، یک سری دیگه از ارزش‌ها و اولویت‌ها رو فدا کنیم و این لازمهٔ این مسیر هست.

توی پرانتز اینم بگم که سردرگمی خیلی از ما اینه که یا نمی‌دونیم دقیقاً اون «نتیجه» دلخواه برای ما چیه، یا اونقدر دنبال نتایج متفاوت میریم که در نهایت و تهِ داستان نتیجه ملموسی دست ما رو نمی‌گیره. که این دو تا در واقع یک مفهوم دارند و دلیل اون سرگشتگی ماست. سرگشتگی بدترین حالتیه که ما می‌تونیم در طول مسیر دچارش بشیم.

بعداً مفصل درباره این سرگشتگی و راه‌هایی که میشه بر اون غلبه کرد صحبت می‌کنم. اما فعلاً می‌خوام درباره اهمیت نتیجه‌گرایی در زندگی صحبت کنم. یکی از شاخص‌های مهم رشدیافتگی و توسعه یک آدم میزان «نتیجه‌گرایی» اون آدم هست. حالا نتیجه‌گرایی یعنی چی؟

در ساده‌ترین حالت، نتیجه‌گرایی یعنی یک تصویر روشن از نتیجه در ذهن من هست، و من از حداکثر منابع و امکاناتی که در اختیار دارم برای خلق اون نتیجه استفاده می‌کنم. پیگیری و مداومت دارم و می‌دونم که یک شبه نمی‌تونم به اون نتیجه برسم و برای خلق نتیجه باید یک «مسیر» طی بشه. این مسیر شامل چند پله هست: از پله آغازین شروع می‌شه و بعد یک سری اقداماتی در بین مسیر لازمه انجام بشه و بعد به نقطه پایان می‌رسیم که خلق اون نتیجه است.

نتیجه‌گرایی یک نگرش و یک طرزفکر هست. طرزفکری که به من میگه اگر می‌خوام «چیزی» وارد زندگی من بشه که الان نیست، احتمالاً باید کاری یا «اقدامی» از جانب من سر بزنه تا فاصله بین نبودن و بودن اون چیز در زندگیم پُر بشه. اینه که جمله‌هایی مثل «از آسمان طلا می‌بارد» یا امثال این‌ها بسیار جملات مخربی برای یک ذهن نتیجه‌گرا هستند. گرایش به این‌که امور خودبه‌خود درست می‌شوند و کوهی از نعمت یک شبه سر راه من ظاهر خواهد شد، یک طرزفکر مخرب است.

حوزه‌هایی که در اون اثرگذار هستید، یا میتونید اثرگذار باشید رو پیدا کنید. حوزه‌هایی که احتمالاً الان از عملکرد خودتون در اون‌ها راضی نیستید رو هم شناسایی کنید. باور کنید تنها چیزی که می‌تونه در این حوزه‌ها تغییری ایجاد کنه، دعا و کشف و شهود و انرژی مثبت و این‌ها نیست. تنها عاملی که این‌ها رو یک قدم به جلو هل میده اقدام شماست.

آدم نتیجه‌گرا یک آدم فعال و پویاست. چرا؟ چون در ذهنش یک الگو از چیزی که باید بهش برسه وجود داره، و جهت تلاش‌هاش به سمت اون الگو هست. تلاش‌های این آدم یکپارچه است، معناداره، پراکنده و بی‌منطق نیست. همین قدرت خلق این آدم رو افزایش میده. همین موضوع باعث میشه خروجی‌های این آدم زیادتر از بقیه باشه.

تهِ تمام این‌ حرف‌ها اینه که اگر حوزه‌ای از زندگی‌مون هست که ازش راضی نیستیم و می‌خواهیم یه جور دیگه باشه، راهش فقط اقدام کردن و خلق نتایج هست. رفته‌رفته این مسیر همراه میشه با تجربه، هوشمندی و بینش و بعد ما یک آدمِ پردستاوردِ متعادل هستیم.

🔸️آرسام هورداد
#عملکرد_عالی

❤️🍀 @filsofak

چرا این همه رنج می‌بریم؟
یک جواب جدید

خلاصهٔ کتاب دلایلی خوب برای احساس‌های بد (Good Reasons for Bad Feelings)
به روایت علی بندری

❤️🍀 @filsofak

🔸️درمان خشم

در اولین قدم، فرد باید خودش را از موقعیتی که سبب عصبانیت او شده است خارج کند.

در دومین قدم، باید حواس خودش را به چیزی غیر از موضوع عصبانیت معطوف کند. «نفس کشیدنِ عمیق» و توجه به تنفس، بهترین راهکاری است که در این مورد وجود دارد، زیرا حواس را به سمت جسم منحرف می‌کند و فرد با مشاهده حالت جسمی خود و برای آرام کردن آن به صورت جدی و اثربخش اقدام می‌کند.

در سومین قدم، فرد باید بپذیرد که عصبانی است. این اعتراف می‌تواند به او کمک کند که به موضوع اصلی عصبانیت فکر کند و از به در و دیوار زدن‌های مخرب دست بکشد.

در چهارمین قدم، فرد باید به فضایی که اسباب خشم‌اش را فراهم کرده با دقت بیندیشد و به این فکر کند که آیا میزان خشمی که بر او غالب شده، متناسب با موقعیت است یا خیر.

در پنجمین قدم، که به عنوان راه حل طولانی‌مدت برای درمان خشم کابرد دارد، فرد باید به این فکر کند که منبع و منشأ خشم و پرخاش‌های او چیست و چگونه می‌توان مواجهه کمتر یا مسالمت‌آمیزی با این منبع داشت. در این مرحله، فرد باید به علائم هشداردهنده عصبانیت خود توجه کند و آن‌ها را شناسایی کند.

در ششمین قدم، فرد باید مسیری را که مورد خشم و پرخاشگری‌اش می‌شود شناسایی کند و به این موضوع فکر کند که آیا می‌تواند راهکار دیگری برای مواجهه با آن موضوع خاص پیدا کند یا خیر. تغییر نگرش نسبت به موضوع مورد نظر در بسیاری از مواقع می‌تواند خشم و عصبانیت را از میان ببرد (این تغییر نگرش باید در راستای واقع‌بینی اتفاق بیفتد).

در هفتمین قدم، فرد باید به کمک یک درمانگر مجرب، روش‌های درست تخلیه خشم و ابراز آن را یاد بگیرد. سعی کند تا جای ممکن به سبک زندگی سالم و آرام روی بیاورد. بیشتر فکر کند انرژی خودش را با پرداختن به اموری که تغییر آن‌ها امکان‌پذیر نیست هدر ندهد.
#مصطفی_سلیمانی
#خشم #غصب
#درمان_خشم

 + به دوستان خود بفرستید

🍀❤️ @The_meaningoflife

مزیت زیبا بودن این است که بار منفى شخصیت را کم مى کند.
همیشه همین طور است!
مردم اشتباهات زنان زیبا را حتى قبل از اینکه آن ها دهانشان را باز کنند مى بخشند.

🔸️|کمی قبل از خوشبختی / انیس لودیگ|‏

❤️🍀 @filsofak

#تحلیل_فیلم ۳
✔️ تحلیل و بررسی روان‌شناختی فیلم The Father (پدر)

🔸 مصطفی سلیمانی، نویسنده، روان‌شناس شخصیت، دانش‌آموخته فلسفه اخلاق و مدرس دانشگاه، در یادداشتی، به تحلیل و بررسی روان‌شناختیِ فیلم پدر پرداخته است.

تصویری که این فیلم از یک پیرمرد مبتلا به آلزایمر به مخاطب می‌دهد، یک تصویر استادانه و البته بسیار دلخراش و آزاردهنده با چاشنیِ عشق و پایان غم‌انگیز و تراژدی‌ است. این فیلم بیش از هر چیز نمایانگر نمایی نزدیک از یک بیمار مبتلا به زوال عقل و ارتباط او با اطرافیانش است. در این بستر، که روایتی درباره رنج‌های انسان است، با ظرافتی مسحور کننده، تصاویری باشکوه از جهان ترسناک و غافلگیر کننده یک ذهن ویران شده ارائه شده است که از زاویه روان‌شناختی نیز حرف‌های قابل تأملی برای گفتن دارد. در ادامه به برخی از زوایای روان‌شناسانه سینمایی The Father اشاره می‌شود.

#پدر #فادر

+ به دوستان خود بفرستید.

🍀❤️ @The_meaningoflife

ما و متوسط دوستانمان

انسان از متوسط کسانی که او را می‌شناسند چندان فراتر نمی‌رود. نمی‌توانی در میان کسانی باشی که هر روز، در پی نابودکردن رقیب خود هستند و برای داشتن مرتفع‌ترین ساختمان شهر، به‌جای آن‌که سنگی بر سنگی بگذارند، به خانه‌ی دیگران سنگ می‌زنند، اما ذهنت را برای ساختن و رشدکردن پرورش دهی و تربیت کنی.
نمی‌توانی مهمانی‌های آخر هفته بروی و در میان حرکت چابک دختران و پسران لا به لای پرتوهای نور و دود سیگار، ژست‌های فلسفی بگیری و از اپیکور بگویی و احساس کنی که تافته‌ای جدا بافته‌ای.
نمی‌توانی پیمان‌کار شرکتی باشی که بی‌اخلاقی در آن رسوخ کرده و بگویی من می‌کوشم که در قلمرو خود، اهل اخلاق بمانم.

مثال‌های کوچک‌ترش را بگویم.
نمی‌توانی کتاب‌خوان باشی و دوستانی داشته باشی که کتاب نمی‌خوانند. حتی اگر با شور و شوق، برایت کف بزنند و خواندن‌هایت را تشویق کنند. چون دیر یا زود، می‌بینی آن‌قدر از آن‌ها جلوتری که حتی نخواندن هم، موقعیت‌ تو را در میان‌شان تضعیف نمی‌کند و کم‌کم، در نقل جمله‌ها و حرف‌ها و عقیده‌ها و تحلیل‌ها، چندان به مغز خودت فشار نمی‌آوری. دیگر مهم نیست که آن حرف را سارتر گفته بود یا فوکو. دیگر مهم نیست که بوریحان متقدم‌تر بود یا بوعلی. هر چه بگویی، آن‌ها تفاوتش را نخواهند فهمید و تو همچنان شمع انجمن می‌مانی و احساس غرور و افتخار می‌کنی.

خلاصه‌ی همه‌ی این حرف‌ها، آن بود که قبلا هم بارها گفته‌ام و شنیده‌ای که ظاهرا انسان، چندان از متوسط اطرافیانش فراتر نمی‌رود. در این‌جا انتخاب طبیعی (به تعبیر داروین) بهترین استراتژی است. این‌که همیشه اطرافیانت را بازبینی کنی و ببینی که پایین‌ترین آن‌ها کیست. بی‌رحمانه است. اما باید از بودن با او دل بکنی. البته منطقی است که قبل از آن، جایگزین یا جایگزین‌هایی را به اطرافیانت بیفزایی. اما در این میان، اگر خودت به اندازه‌ی کافی برای رشد و بالارفتن نکوشیده باشی، آن گزینه‌های تازه‌ و بهترند که در انتخاب طبیعی حذف خواهند شد. دوست یا دوستانی را به جمع اطرافیانت می‌افزایی و آن‌ها بعد از مدتی، می‌بینند که با تو و دوستانت راحت نیستند. کم‌کم جدا می‌شوند و دوباره بازی تکرار می‌شود.

این مرام ماندن با دوستان به نظرم، بیشتر ریشه در غرایز حیوانی ما و میل به زندگی گله‌وار یا قبیله‌ای دارد. اگر قرار است با دوستان‌مان بمانیم، آن‌ها نیز باید بکوشند تا به سطحی برسند که بتوانند کنار ما بمانند و به‌شکلی متقابل، ما هم اگر دیدیم که توسط آن‌ها – به جرم رشدنکردن و سستی – کنار گذاشته‌ شده‌ایم، باید سرنوشت محتوم خود را بپذیریم.

🔸️|محمدرضا شعبانعلی|

❤️🍀 @filsofak

پیمان انسان و حیوانات
شاخصی از توسعه‌یافتگی و فرهنگ

❤️🍀 @filsofak

بعضی موقع‌ها باید ایستاد، یه نگاه به دور و بر انداخت، شاید دیگر برنده شدن توی همه‌ی مسابقه‌ها ارزش‌اش را لااقل برای خودت از دست داده باشد. شاید سرعت‌ات از حدش گذشته باشد. شاید بفهمی که برای هیچ و پوچ داری سرعت می‌گیری. شاید بفهمی که زندگی کوتاه‌تر از آنی‌ست که تمامش را در مسابقه بگذرانی.

بعضی لحظه‌های زندگی را باید مزه مزه کرد، حتی تلخی‌هایش را؛ بعضی‌ها را باید آهسته، آهسته تجربه کرد.


#ميلان_كوندرا
#آهستگی

❤️🍀 @filsofak

اگر نمی‌دانید چه می‌خواهید، نترسید، فقط متعهد شوید که تا سر حد توان خود زندگی کنید.
در لحظه حال زندگی نمایید تا هستی هدایای منحصر به فردتان را به شما نشان دهد.

تعهد، شما را به سوی مکان‌هایی که باید بروید، کتاب‌هایی که باید بخوانید و افرادی که به شما آموزش و یاری می‌دهند هدایت می‌کند.

یک گفتۀ قدیمی بودایی وجود دارد با این مضمون: "هنگامی که شاگرد آماده باشد، استاد پدیدار می‌شود."

به ورای همهمۀ ذهن بروید.

ذهن شما را فریب می‌دهد که باور کنید تنوعات بیشتر و بهتری از آنچه هم اکنون در اختیار دارید، می‌خواهید. بیشتر ما گمان می‌کنیم که بر آورده ساختن خواسته‌های ذهن، خلاء ما را پر می‌کند، اما فقط زمانی که عمیق‌ترین خواسته خود را بر آورده سازیم به رضایت دایمی می‌رسیم.

از خود بپرسید آیا جست و جوی شما برای آرامش، شادمانی، یکپارچگی، یک نمایش تکراری است یا آماده هستید مهار زندگی‌تان را به دست گرفته، تجربیاتتان را خود شکل دهید؟
بپرسید چه چیز رضایت و تعادل را به زندگی‌تان می‌آورد؟

در این زندگی چه کسی هستید و چه هدیه‌ای می‌خواهید به جهان عرضه نمایید؟

بعضی از ما هنوز منتظر و امیدوار هستیم و دعا می‌کنیم که فرصتی بدست آوریم تا هدایای بی همتای خود را ابراز نماییم. غافل از اینکه تنها لحظۀ موجود، هم اکنون است.

#دبی_فورد
#نیمه_تاریک_وجود

❤️🍀 @filsofak

ما تمایل داریم که دردها و رنج‌های دوران کودکی را کماکان زنده نگه داریم. این مسئله یکی از بینش‌های عمیق در روان‌درمانی‌های مبتنی بر روان‌تحلیل‌گری است. فروید به این پدیده، «اجبار به تکرار» (repetition compulsion) می‌گفت.

برای مثال فرزند یک فرد میگسار با کسی ازدواج می‌کند که میگسار است. کودکی که دوران کودکی‌اش با بدرفتاری اطرافیان روبرو شده است با فردی بد دهن، گستاخ و پرخاشگر ازدواج می‌کند یا اینکه خودش از دیگران سواستفاده می‌کند.

فردی که دوران کودکی‌اش آزار جنسی را تجربه کرده است، در بزرگسالی ممکن است در دام روابط آشفته و بی هدف بیفتد‌. کودکی که تحت سلطه‌ی دیگران بوده است، ممکن است در دوران بزرگسالی به شدت دیگران را کنترل کند.

این پدیده در نگاه اول گیج‌کننده است. چرا ما دست به این کار می‌زنیم؟ چرا دوباره رنج‌ها و دردهایمان را زنده می‌کنیم و هر دم هیزمی بر این آتش می‌گذاریم؟

چرا نمی‌توانیم دست از این الگوها برداریم و زندگی بهتری برای خودمان تدارک ببینیم؟ در واقع هرکسی با متوسل شدن به روش‌های محکوم به شکست، به تداوم این الگوهای منفی دامن می‌زند.

این واقعیت تعجب‌برانگیز را درمانگران نیز قبول دارند. در دوران بزرگسالی، شرایط و موقعیت‌هایی ایجاد می‌کنیم که شبیه به شرایط و موقعیت‌های دوران کودکی‌مان است.

🔸️جفری یانگ، ژانت کلوسکو
برگرفته از کتاب زندگی خود را دوباره بیافرینید
ترجمه حسن حمیدپور و همکاران

❤️🍀 @filsofak

آیا اصلاً می شود تلخکام بود؟ وای، جایی که توان خوشبختی در من باقی مانده است رنج ها و شوربختی های من چه اهمیت دارد؟ می دانید، نمی فهمم چطور ممکن است از کنار درختی گذشت و از دیدن آن شیرین کام نشد! چطور می شود انسانی را دید و از دوست داشتن او احساس سعادت نکرد! وای که زبانم کوتاه است و بیان افکارم دشوار... وای که ما در هر قدم چه بسیار چیزهای زیبا می بینیم! به قدری که حتی نگون بخت ترین آدم ها نمی تواند زیبایی شان را نبینند. کودکی را نگاه کنید، سپیدۀ صبح را تماشا کنید، علفی را که رشد می کند و چشمانی که شما را می نگرند و پیام دوستی دارند ببینید.

🔸️فئودور داستایوفسکی

❤️🍀 @filsofak

قرن جدل و دشنام

بدبختی این‌جاست که ما در زمانه‌ی مسلک‌ها، آن هم مسلک‌هایی تمامی‌خواه و خودکامه، زندگی می‌کنیم؛ یعنی مسلک‌هایی که چنان به خود و حقّانیتِ ابلهانه یا به حقیقتِ کوته‌بین خود یقین دارند که رستگاری جهان را تنها در سلطه‌ی خویش می‌بینند. و طلب سلطه بر کسی یا چیزی یعنی طلب بی‌حاصلی یا خاموشی یا مرگ آن کس. برای اطمینان، کافی است تا نگاهی به گِرد خود بیفکنیم.

زندگی بدون گفت و شنود ممکن نیست. و امروز، در قسمت اعظم جهان، جای گفت و شنود را جدل گرفته است. قرن بیستم قرن جدل و دشنام است. میان ملت‌ها و افراد، حتی در مباحث بی‌غرض علمی، جدل جایی دارد که سابقا جای گفت‌‌و‌گوی متقابل بود. هزاران صدا، و هرکدام جدا جدا، شب و روز به "تک‌گوییِ" غوغاییِ خود مشغول‌اند و سِیلی از سخنان مردم فریب، از مقوله‌ی حمله و دفاع و ترغیب، بر سر ملت‌ها فرو می‌ریزند.
اما ماهیت و نحوه‌ی عمل جدل چیست؟ این است که حریف را دشمن بشمارد و در نتیجه او را ناچیز انگارد، یعنی از دیدنِ او سرباز زند. هنگامی که من به کسی دشنام می‌دهم دیگر از تشخیص رنگ چشمش غافلم و نمی‌بینم که آیا لبخند می‌زند و لبخندش چگونه است. از برکت جدل، نیمه کور می‌شویم و دیگر نه در میان انسان‌ها که در جهان اشباح زندگی می‌کنیم.
زندگی بدون بحث و استدلال ممکن نیست. اما تاریخِ امروز فقط با تهدید و ارعاب آشناست. انسان‌ها فقط با یقین به اینکه چیز مشترکی دارند که از طریق آن همواره می‌توانند به یکدیگر برسند زندگی می‌کنند. اما امروز چیز دیگری کشف کرده‌ایم: اینکه آدم‌هایی هستند که نمی‌توان با آنها استدلال کرد. محال بوده و هست که قربانی اردوگاه‌های کارِ اجباری بتواند به کسانی که او را به ذلّت کشیده‌اند توضیح دهد که نباید چنین کنند. زیرا این کسان دیگر انسان نیستند، بلکه مفاهیمی انتزاعی‌اند که به درجه‌ی چون و چراناپذیرترین اراده‌ها رسیده‌اند. کسی که می‌خواهد تسلط بیابد کر، است. در برابر او باید جنگید یا مُرد. برای همین است که مردم امروز در هراس به سر می‌برند. در کتاب درگذشتگان مصر کهن آمده است که درستکار برای طلب آمرزش باید بتواند بگوید: "من هیچ‌کس را نترسانده‌ام." در این صورت، از بزرگانِ عصر ما کمتر کسی است که در روز جزا بتواند در صف آمرزیدگان بایستد.

پس چه عجب که این اشباح کور و هراسان که با ژتون، غذا می‌خورند و مجموع زندگی‌شان در ورقه‌ی اداره‌ی پلیس خلاصه می‌شود موجوداتِ انتزاعیِ بی‌چهره به شمار آیند. و این نکته در خور توجه و تامّل است که حکومت‌هایی که از این مسلک‌ها برخاسته‌اند اتفاقا همان‌هایی هستند که بر طبق اصول، جماعات مردم را از جای خود کوچ می‌دهند و آنها را مانند علامت‌های بی‌خونی که فقط در حدّ ارقام و آمار هویتِ حقارت‌آمیزی دارند به هر سو می‌دوانند.

🔸️آلبر کامو/خطابه گواه آزادی، از کتاب وظیفه ادبیات( مجموعه مقالات)

❤️🍀 @filsofak

یکی از بزرگترین انحرافها و بدعتهایی که در اندیشه دینی صورت گرفته، تحریف نسبت فقه و اخلاق است. اگر بگوییم ریشه بسیاری از فجایعی که به اسم دین صورت می گیرد در اینجا نهفته است، سخن گزافی نگفته ایم. فقه بدون
اخلاق یا فقهی که جایگزین اخلاق شود، تیغی است در کف زنگی مست. ما منکر ضرورت فقه و نیاز جامعه اسلامی به فقیهان و مجتهدان نیستیم، اما به جد بر این باوریم که تنها در محدوده اخلاق است که فقه می تواند جایگاه شایسته و نقش مناسب خود را در زندگی مومنان بازی کند. فقهی که خطوط قرمز اخلاقی را مراعات نکند و بخواهد جایگزین اخلاق شود، به ابزاری در دست ستمگران و قدرتمندان و دنیاپرستان تبدیل میشود و جز فقر و نکبت و بدبختی و خشونت و جنایت و ظلم و استبداد چیزی به بار نخواهد آورد.

🔸️دکتر ابوالقاسم فنایی
اخلاق دین شناسی

❤️🍀 @filsofak

چرا اخلاق؟
#مصطفی_ملکیان
❤️🍀 @filsofak

📝کتک زدن با تغییر دادن واکنش‌های عصبی می‌تواند بر رشد مغز کودک تأثیر بگذارد.

💠محققان دانشگاه "هاروارد" اثرات کتک زدن را که به عنوان تنبیه بدنی شناخته می‌شود بر مغزکودکان بررسی کردند. آنها دریافتند که این امر ممکن است بر رشد مغز کودک تأثیر بگذارد. کتک زدن رشد مغز کودک را تحت تأثیر قرار می‌دهد و مناطق عصبی را که بر تصمیم گیری و پردازش شرایط تأثیر می‌گذارد مختل می‌کند.

💠کودکانی که اینگونه تنبیه بدنی شده‌اند در چندین نواحی از قشر پیش پیشانی(PFC) از جمله در مناطقی که بخشی از شبکه برجستگی(SN) شناخته می‌شوند پاسخ عصبی بیشتری دارند. این مناطق به نشانه‌هایی در محیط مانند تهدید که دارای پیامد هستند، پاسخ می‌دهند و ممکن است در تصمیم گیری و پردازش شرایط کودک تأثیر بگذارد.

💠"کتی آ" (Katie A) از دانشکده روانشناسی دانشگاه "هاروارد" و نویسنده تحقیق گفت: ما می‌دانیم کودکانی که خانواده‌های آنها از تنبیه بدنی استفاده می‌کنند بیشتر دچار اضطراب، افسردگی، مشکلات رفتاری و سایر مشکلات روحی می‌شوند اما بسیاری از مردم به کتک زدن به عنوان نوعی از خشونت نگاه نمی‌کنند. در این مطالعه ما می‌خواستیم بررسی کنیم که چگونه کتک زدن می‌تواند بر رشد مغز تاثیر بگذارد.

💠هر کودک با روش دستگاه تصویرسازی تشدید مغناطیسی(MRI) مورد بررسی قرار گرفت که طی آن از میدان‌های مغناطیسی قوی و امواج رادیویی برای تولید تصاویر دقیق از داخل بدن استفاده می‌شود. همانطور که آنها این کار را انجام دادند، کودکان یک صفحه کامپیوتر را تماشا می‌کردند که تصاویر مختلفی از بازیگران با چهره‌های "ترسناک" و "خنثی" را نشان می‌داد.

💠یک اسکنر فعالیت مغز هر کودک را در پاسخ به هر نوع صورت ثبت کرد و تصاویر برای بررسی اینکه آیا صورت‌ها باعث ایجاد الگوهای مختلفی از فعالیت مغز در کودکان می‌شوند یا خیر، تجزیه و تحلیل شد.

💠محققان اظهار کردند:
به طور متوسط چهره‌های ترسناک بیشتر از چهره‌های خنثی سبب فعال شدن مناطق مختلف مغز می‌شوند.

🔸️به نقل از سایک نیوز

❤️🍀 @filsofak

اختلال شخصیت اجتنابی

ترجمه و زیرنویس:
جاوید تکجو ( دانشجوی دکتری تخصصی روان‌شناسی )

افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی افرادی به ظاهر منزوی هستند اما بسیار تمایل دارند با بقیه تعامل داشته باشند، ممکنه شغل‌هایی رو انتخاب کنند که نیاز به تعامل نداشته باشه.
پیشنهاد ترفیع شغلی رو قبول نمی‌کنند چون می‌ترسند که با افراد زیادی تعامل داشته باشند، هر بار به زنی علاقه‌مند می‌شوند، به قدری مضطرب می‌شوند که نمی‌توانند با او صحبت کنند. این مثالی از این اختلال بود و در این ویدئو در یک دقیقه با علائمش آشنا می شید.

احتمالا با دیدن یا خوندن این علائم یاد برخی از دور و بریاتون بیفتین و بهشون برچسب بزنین.
یادتون باشه برای تشخیص یه اختلال نیازمند تشخیص روان‌درمانگر هست که از طریق مصاحبه‌ی بالینی و آزمون‌های روانی این کار رو می‌کنه.

❤️🍀 @filsofak