فلسفه اخلاق

امید

🔸️نوشته بود «یک‌چیزهایی برای همان وقت است که آرزوش می‌کنم، ده سال بعد برایم هیچ طعمی ندارد. بعضی چیزها را آدم باید همان‌موقع که دلش خواسته داشته باشد، وگرنه بعداً بی‌مزه می‌شود. توپ پلاستیکی چهل تکه الان به چه دردم می‌خورد؟ یا الآن برای من چه فرقی می‌کند که سنگم می‌افتد توی خانه شش، یا پام می‌رود روی خط یا نه؛ من که دیگر لی‌لی بازی نمی‌کنم».

فکر کردم حرف‌هاش را دارم با گوشت و پوست و استخوانم لمس می‌کنم. آن‌قدر چیز خواسته‌ام که نشده، که شماره‌اش از دستم دررفته. که برای همه‌شان یک نسخه پیچیده‌ام که «لابد قسمت نبوده و حتماً حکمتی توی کار هست».

فکر کردم چرا حکمت همیشه توی ناامید شدنِ امید است. چرا توی شعله‌ور شدنِ کورسوی امید نیست؟

به این فکر کردم که شاید بد امید می‌بندم. یعنی بد می‌خواهم. مثلاً می‌خواهم بچه وقتی که دندان ندارد آدامس بجود، یا سنگ موم شود یا باران تند ببارد، وقتی که قرار نیست حتی تا سه ماه آینده هم یک لکه ابر ساده توی آسمان باشد.

به این فکر کردم که باید راه تمام بهانه‌هایی که باعث می‌شوند امیدم ناامید شود را ببندم. تمام بهانه‌هایی که خدا می‌توانست عَلَمشان کند برای این‌که بگوید «امیدت ناامید شد به این دلیل».

رفتم دست گذاشتم روی چیزی که نمی‌تواند بگوید چیز بدی است یا به دردم نمی‌خورد یا اگر نداشته باشمش، باز هم امورم می‌گذرد.

دست گذاشتم روی چیزی که اگر خطش بزند خودم را خط زده باشد.

به این فکر کردم که اصلاً همه آن ناامیدی‌ها برای این بوده که من یاد بگیرم زیر بار ناامیدی نروم. که طعم نرسیدن برود زیر زبانم و بدانم چقدر تلخ است و نگذارم دوباره مزه‌اش توی دهانم تکرار شود.

به امیدی فکر کردم که پیش از آن‌که بمیرد، خودم را می‌کشد و خلاص.

قرار نیست یک‌چیزهایی را بخواهیم و نداشته باشیم.

چیزهایی هستند که اگر نباشند، که اگر آدم نداشته باشدشان، بمیرد بهتر است. چیزهایی که نمی‌شود گفت چیز بدی است یا به دردمان نمی‌خورد یا اگر نداشته باشیمشان، باز هم امورمان می‌گذرد.
#مصطفی_سلیمانی
#امید_به_زندگی #امید #امیدواری

🔸️اینیستاگرام:
https://www.instagram.com/p/CO_AtLND54H/?igshid=osruw8z4piem
+ به دوستان خود بفرستید

🍀❤️ @The_meaningoflife

1.47K viewsمصطفی‌ سلیمانی, 18:54