بیماری الکنیسم اجتماعی ما
بگذارید بروم سر اصل مطلب: در مدرسه کلی کتاب خواندیم، شعر حفظ کردیم، تست زدیم، املاء نوشتیم، انشاء نوشتیم، اما کسی یادمان نداد که گفتوگو کنیم. ما با مسئله فقر روبرو هستیم. رئیسجمهور قول داده است که تا پایان دولت فقر مطلق را از بین ببرد! اما ما با فقر دیگری هم روبرو هستیم؛ فقر گفتوگو.
صادقانه باید اعتراف کرد ما قادر نیستیم انتظارات، احساسات، انتقاداتمان را به زبانی آسان، صریح و مؤثر به دیگران منتقل کنیم. از اینرو با جامعهای مواجه هستیم که نمیتواند گفتوگو کند. ما الکن شدهایم. نمیتوانیم با یکدیگر گفتوگو کنیم. متأسفانه با پانتومیم هم نمیشود کار را پیش برد. ما حرف میزنیم اما گفتوگو نمیکنیم. بگذارید سه مثال از بیماری اجتماعی الکنیسم بزنم.
- اگر به گفتههای مدیران ارشد و میانی در سازمان یا کشور دقت کنید. میبینید گاهی مدیران بهجای اینکه مستقیم و در جلسات داخلی تفاهم کنند در تریبونها با یکدیگر صحبت میکنند. یکی امروز حرفش را میزند و دیگری هفته بعد در جمعی یا جلسهای دیگر به بهانهای جواب او را میدهد. اختلافنظر در موضوعات کلان مدیریتی-اقتصادی-اجتماعی به کف سازمان یا جامعه منتقل میشود، چرا؟ چون ما بلد نیستیم گفتوگو کنیم.
- اگر دیپلماتی در مجامع جهانی حرفهای تند بزند و دیگر کشورها را خوار و خفیف کند، صفت شجاع به او میدهیم اما اگر سیاستمداری، همتایش را در آغوش بکشد و با او به گفتوگو بنشیند، این یعنی ضعف. در ضمیر ناخودآگاه مونولوگ جسورانه به دیالوگ عزتمندانه ترجیح دارد. چرا؟ چون مستبد کوچک نهفته در همه ما گفتوگو بلد نیست و هنوز فکر میکند گفتگو نمیتواند عزتمندانه و از سر قدرت باشد.
- وقتی تصادفی در خیابان رخ میدهد یا وقتی با یکی از اعضای خانواده دچار مشکل میشویم، شروع میکنیم به بلندبلند فریادزدن. در این حالت حرف میزنیم، اما گفتوگو نمیکنیم.
حالا ممکن است بپرسید چرا گفتوگو اینقدر مهم است. یکی از دلایلش را میگویم. در جامعه هر مسئلهای از سه راه، حل میشود: اولی گفتوگوست. ولی اگر به نتیجه نرسیدیم دو راه بیشتر باقی نمیماند. دومین راه خشونت است یعنی یک نفر/نهاد باید به زور متوسل شود. راه سوم وقتی است که ممکن است خشونت هزینهاش بالا باشد، باب گفتوگو نیز بسته است پس تنها راه دروغگویی برای فریبکاری است. در جامعهای که باب گفتوگو بسته شد، درهای خشونت و دروغ باز میشود. خوشبختانه باب گفتوگو اکنون باز است آن را باز نگه داریم.
تجویز راهبردی
هرچند این بیماری وجود دارد اما رو به بهبود هستیم. دو تجویز زیر برای خروج سریعتر از "فقر گفتوگو" شاید مفید باشد:
۱. با سه تکنیک هنر گفتوگو را بیاموزیم.
برای گفتوگو تکنیکهای متعددی عنوان کردهاند اما به تجربه این سه را بسیار مفید یافتهام.
الف: قضاوت خود را معلق کنیم و فعالانه گوش کنیم (یعنی در حین گوشدادن سعی نکنیم که دنبال جواب باشیم و باید یاد بگیریم پیشفرضهای خود را معلق کنیم. گفتوگو با شنیدن آغاز میشود. در حالیکه ما از گفتوگو، گفتنش را بلدیم نه شنیدن).
ب: جسارت سهکلمهای داشته باشیم! شجاعت فقط فریادکشیدن نیست. گاهی تمام شجاعت در سه کلمه خلاصه میشود؛ من اشتباه کردم! تا چهل روز، هر روز به بهانهای بگویید: من اشتباه کردم.
ج: ساده (بهدور از پیچیدهگویی و قلنبه سلنبهگویی)، محترمانه (بهدور از توهین و تحقیر و تهمت) و عقلایی (همراه با محاسبه و دلایل روشن و استدلالهای مشخص) صحبت کنیم.
۲. با دو منفعت گفتوگو خو بگیریم.
بعد از انجام گفتوگو یکی از این دو حالت رخ می دهد: یا به هم نزدیک میشویم یا نمیتوانیم همدیگر را قانع کنیم. هر دو صورت ما برندهایم. اگر همگرایی ما بیشتر شود یعنی به "توافق جمعی" رسیدیم و این یعنی میتوانیم اقدام مشترک را آغاز کنیم. اما اگر نتوانستیم همدیگر را قانع کنیم، "تواضع جمعیمان" بیشتر میشود یعنی میفهمیم که استدلال ما آنقدر قوی نیست که بتوانیم طرف مقابل را همراه و قانع کنیم و نیازمند اطلاعات، مدارک، شواهد و یا قدرت استدلال بیشتر هستیم.
سخن پایانی
اگر من گفتوگو کردم و دیگری فقط حرف زد چه؟ پیشرفت جوامع مدیون آدمهای غیرمتعارف است. اگر بخواهیم مانند دیگران باشیم هیچگاه از دور باطل فقر گفتوگو بیرون نخواهیم رفت. بهعنوان یک خطشکن گفتوگو را آغاز کنیم!
🔸️|دکتر مجتبی لشکربلوکی|
❤️🍀 @filsofak
بگذارید بروم سر اصل مطلب: در مدرسه کلی کتاب خواندیم، شعر حفظ کردیم، تست زدیم، املاء نوشتیم، انشاء نوشتیم، اما کسی یادمان نداد که گفتوگو کنیم. ما با مسئله فقر روبرو هستیم. رئیسجمهور قول داده است که تا پایان دولت فقر مطلق را از بین ببرد! اما ما با فقر دیگری هم روبرو هستیم؛ فقر گفتوگو.
صادقانه باید اعتراف کرد ما قادر نیستیم انتظارات، احساسات، انتقاداتمان را به زبانی آسان، صریح و مؤثر به دیگران منتقل کنیم. از اینرو با جامعهای مواجه هستیم که نمیتواند گفتوگو کند. ما الکن شدهایم. نمیتوانیم با یکدیگر گفتوگو کنیم. متأسفانه با پانتومیم هم نمیشود کار را پیش برد. ما حرف میزنیم اما گفتوگو نمیکنیم. بگذارید سه مثال از بیماری اجتماعی الکنیسم بزنم.
- اگر به گفتههای مدیران ارشد و میانی در سازمان یا کشور دقت کنید. میبینید گاهی مدیران بهجای اینکه مستقیم و در جلسات داخلی تفاهم کنند در تریبونها با یکدیگر صحبت میکنند. یکی امروز حرفش را میزند و دیگری هفته بعد در جمعی یا جلسهای دیگر به بهانهای جواب او را میدهد. اختلافنظر در موضوعات کلان مدیریتی-اقتصادی-اجتماعی به کف سازمان یا جامعه منتقل میشود، چرا؟ چون ما بلد نیستیم گفتوگو کنیم.
- اگر دیپلماتی در مجامع جهانی حرفهای تند بزند و دیگر کشورها را خوار و خفیف کند، صفت شجاع به او میدهیم اما اگر سیاستمداری، همتایش را در آغوش بکشد و با او به گفتوگو بنشیند، این یعنی ضعف. در ضمیر ناخودآگاه مونولوگ جسورانه به دیالوگ عزتمندانه ترجیح دارد. چرا؟ چون مستبد کوچک نهفته در همه ما گفتوگو بلد نیست و هنوز فکر میکند گفتگو نمیتواند عزتمندانه و از سر قدرت باشد.
- وقتی تصادفی در خیابان رخ میدهد یا وقتی با یکی از اعضای خانواده دچار مشکل میشویم، شروع میکنیم به بلندبلند فریادزدن. در این حالت حرف میزنیم، اما گفتوگو نمیکنیم.
حالا ممکن است بپرسید چرا گفتوگو اینقدر مهم است. یکی از دلایلش را میگویم. در جامعه هر مسئلهای از سه راه، حل میشود: اولی گفتوگوست. ولی اگر به نتیجه نرسیدیم دو راه بیشتر باقی نمیماند. دومین راه خشونت است یعنی یک نفر/نهاد باید به زور متوسل شود. راه سوم وقتی است که ممکن است خشونت هزینهاش بالا باشد، باب گفتوگو نیز بسته است پس تنها راه دروغگویی برای فریبکاری است. در جامعهای که باب گفتوگو بسته شد، درهای خشونت و دروغ باز میشود. خوشبختانه باب گفتوگو اکنون باز است آن را باز نگه داریم.
تجویز راهبردی
هرچند این بیماری وجود دارد اما رو به بهبود هستیم. دو تجویز زیر برای خروج سریعتر از "فقر گفتوگو" شاید مفید باشد:
۱. با سه تکنیک هنر گفتوگو را بیاموزیم.
برای گفتوگو تکنیکهای متعددی عنوان کردهاند اما به تجربه این سه را بسیار مفید یافتهام.
الف: قضاوت خود را معلق کنیم و فعالانه گوش کنیم (یعنی در حین گوشدادن سعی نکنیم که دنبال جواب باشیم و باید یاد بگیریم پیشفرضهای خود را معلق کنیم. گفتوگو با شنیدن آغاز میشود. در حالیکه ما از گفتوگو، گفتنش را بلدیم نه شنیدن).
ب: جسارت سهکلمهای داشته باشیم! شجاعت فقط فریادکشیدن نیست. گاهی تمام شجاعت در سه کلمه خلاصه میشود؛ من اشتباه کردم! تا چهل روز، هر روز به بهانهای بگویید: من اشتباه کردم.
ج: ساده (بهدور از پیچیدهگویی و قلنبه سلنبهگویی)، محترمانه (بهدور از توهین و تحقیر و تهمت) و عقلایی (همراه با محاسبه و دلایل روشن و استدلالهای مشخص) صحبت کنیم.
۲. با دو منفعت گفتوگو خو بگیریم.
بعد از انجام گفتوگو یکی از این دو حالت رخ می دهد: یا به هم نزدیک میشویم یا نمیتوانیم همدیگر را قانع کنیم. هر دو صورت ما برندهایم. اگر همگرایی ما بیشتر شود یعنی به "توافق جمعی" رسیدیم و این یعنی میتوانیم اقدام مشترک را آغاز کنیم. اما اگر نتوانستیم همدیگر را قانع کنیم، "تواضع جمعیمان" بیشتر میشود یعنی میفهمیم که استدلال ما آنقدر قوی نیست که بتوانیم طرف مقابل را همراه و قانع کنیم و نیازمند اطلاعات، مدارک، شواهد و یا قدرت استدلال بیشتر هستیم.
سخن پایانی
اگر من گفتوگو کردم و دیگری فقط حرف زد چه؟ پیشرفت جوامع مدیون آدمهای غیرمتعارف است. اگر بخواهیم مانند دیگران باشیم هیچگاه از دور باطل فقر گفتوگو بیرون نخواهیم رفت. بهعنوان یک خطشکن گفتوگو را آغاز کنیم!
🔸️|دکتر مجتبی لشکربلوکی|
❤️🍀 @filsofak
دیدار محمد بهمنبیگی با صادق هدایت
بهمنبیگی میگفت: در ۲۴ سالگی موقعی که فارغالتحصیل شده بودم، کتاب بوف کور صادق هدایت را خواندم. همیشه دلم میخواست صادق هدایت را ببینم. شنیده بودم که روزهای جمعه با عدهای از دوستانش مثل بزرگ علوی، نیمایوشیج و چند نفر دیگر در کافه نادری شمیران جمع میشوند و چای میخورند و حرف میزنند.
روز جمعهای سوار درشکه شدم و به کافه نادری شمیران رفتم. در گوشه کافه، میزی گذاشتهاند و عدهای دورش نشستهاند.
پرسیدم: صادق هدایت کدام یک از آنهاست؟
گفتند: آن فرد عینکی. رفتم و سلام کردم و گفتم آمدهام شما را ببینم. کتاب بوف کور را خواندهام و چند جمله هم از آن را حفظ برایش خواندم. خیلی خوشش آمد. کمی با هم حرف زدیم.
گفت: اهل کجا هستی؟ گفتم: قشقایی هستم و تازه لیسانس حقوق گرفتهام.
گفت: چنین جوانی با این قدرت سخنوری و با این قیافه و هیکل برازنده، باید هم قشقایی باشد.
از من پرسید: خوب حالا که قشقایی هستی، تفنگ هم داری؟
گفتم: بله تفنگ هم دارم.
گفت: آهو هم میزنی؟
گفتم: بله آهو هم میزنم.
گفت: تفنگ دست آهو هم میدهی؟
فهمیدم که چه میگوید. چون هدایت گیاهخوار بود و مخالف شکار و کشتن حیوانات.
گفتم: فهمیدم چه گفتی.
خیلی مهربانی کرد و احترام. خداحافظی کردم. بعد از مدتی که از تهران به ایل بازگشتم، دو تا تفنگ داشتم که گفتم آنها را آوردند. هردو تا را به پارک بمو بخشیدم (پارک بمو منطقه حفاظت شده در نزدیکی شیراز بالای دروازهقرآن).
پدرم ناراحت شد. گفتم: من دیگر از این به بعد تفنگ در دست نخواهم گرفت.
بعد از تعطیلات به تهران برگشتم. باز به کافه نادری رفتم و کتاب عرف و عادت در عشایر فارس را هم که در آن اشاره کرده بودم که چاره درد عشایر فشنگ، تفنگ، جنگ و خونریزی نیست. قلم است و کاغذ و سواد و علم و کتاب، به او تقدیم کردم و گفتم من تفنگهایم را بخشیدم و دیگر شکاری نخواهم کرد. بعد از این ملاقات، با هم دوست شدیم و مطلبی هم در باره کتابم نوشت که در مجلهی سخن چاپ شد.
🔸️|بانوی ایل؛ گفتگو با سکینه کیانی "بهمنبیگی" نشر قلمکده، ۱۳۹۹، به کوشش فرح نیازکار|
❤️🍀 @filsofak
بهمنبیگی میگفت: در ۲۴ سالگی موقعی که فارغالتحصیل شده بودم، کتاب بوف کور صادق هدایت را خواندم. همیشه دلم میخواست صادق هدایت را ببینم. شنیده بودم که روزهای جمعه با عدهای از دوستانش مثل بزرگ علوی، نیمایوشیج و چند نفر دیگر در کافه نادری شمیران جمع میشوند و چای میخورند و حرف میزنند.
روز جمعهای سوار درشکه شدم و به کافه نادری شمیران رفتم. در گوشه کافه، میزی گذاشتهاند و عدهای دورش نشستهاند.
پرسیدم: صادق هدایت کدام یک از آنهاست؟
گفتند: آن فرد عینکی. رفتم و سلام کردم و گفتم آمدهام شما را ببینم. کتاب بوف کور را خواندهام و چند جمله هم از آن را حفظ برایش خواندم. خیلی خوشش آمد. کمی با هم حرف زدیم.
گفت: اهل کجا هستی؟ گفتم: قشقایی هستم و تازه لیسانس حقوق گرفتهام.
گفت: چنین جوانی با این قدرت سخنوری و با این قیافه و هیکل برازنده، باید هم قشقایی باشد.
از من پرسید: خوب حالا که قشقایی هستی، تفنگ هم داری؟
گفتم: بله تفنگ هم دارم.
گفت: آهو هم میزنی؟
گفتم: بله آهو هم میزنم.
گفت: تفنگ دست آهو هم میدهی؟
فهمیدم که چه میگوید. چون هدایت گیاهخوار بود و مخالف شکار و کشتن حیوانات.
گفتم: فهمیدم چه گفتی.
خیلی مهربانی کرد و احترام. خداحافظی کردم. بعد از مدتی که از تهران به ایل بازگشتم، دو تا تفنگ داشتم که گفتم آنها را آوردند. هردو تا را به پارک بمو بخشیدم (پارک بمو منطقه حفاظت شده در نزدیکی شیراز بالای دروازهقرآن).
پدرم ناراحت شد. گفتم: من دیگر از این به بعد تفنگ در دست نخواهم گرفت.
بعد از تعطیلات به تهران برگشتم. باز به کافه نادری رفتم و کتاب عرف و عادت در عشایر فارس را هم که در آن اشاره کرده بودم که چاره درد عشایر فشنگ، تفنگ، جنگ و خونریزی نیست. قلم است و کاغذ و سواد و علم و کتاب، به او تقدیم کردم و گفتم من تفنگهایم را بخشیدم و دیگر شکاری نخواهم کرد. بعد از این ملاقات، با هم دوست شدیم و مطلبی هم در باره کتابم نوشت که در مجلهی سخن چاپ شد.
🔸️|بانوی ایل؛ گفتگو با سکینه کیانی "بهمنبیگی" نشر قلمکده، ۱۳۹۹، به کوشش فرح نیازکار|
❤️🍀 @filsofak
بنویسیم دوستشان داریم
هر روز صبح با خواندن خبر مرگی جدید آغاز میشود. احتمالا امسال بیش از هر وقت دیگری خبر مرگ شنیدیم. آشنا و غریبه. نزدیک یا دور.
زندهها تبدیل شدهاند به موتورهای تسلیتگویی و خاطرهنویسی. خبر مرگ که میپیچد، قلمها شروع میکنند به نوشتن. انگار فقط مرگ است که مردم را تشویق میکند دست از خشم و غر و کینه و ایراد و انتقاد و بدگویی بردارند و به خوبیها و خاطرات خوش انسان مرده فکر کنند و از آن بنویسند. اما دیگر واقعا چه فایدهای دارد؟
اویی که خبر مرگش دست به دست میشود، چشمهایش را برای همیشه بسته. دیگر هرگز چشمش به این سوگنامهها نخواهد افتاد و هرگز این جملههای محبتآمیز و دلتنگکننده را نخواهد خواند.
احتمالا امسال بیش از هر سال دیگری به
مرگ خودمان و نزدیکانمان فکر کردیم. امسال بیش از هر وقت دیگری مطمئن شدیم که مرگ افسانه نیست و جدی جدی جانها را شکار میکند. زود، بیمقدمه، بدون آن که برای پذیرفتنش آماده باشیم.
قلمها را برداریم و دکمههای کیبورد را لمس کنیم و بنویسیم. از خوبی آدمهایی بنویسیم که هنوز زندهاند و میتوانند بخوانند و بفهمند که دوستشان داریم. که بودنشان روح و جان و زندگیمان را گرم میکند. که از آنها یاد گرفتیم، از کارها و آثارشان الهام گرفتیم. که شوخیهایشان ما را به خنده انداخته. که دست محکم کمکشان ما را از چالهها و چاهها بیرون کشیده. که شنیدن صدا و دیدن لبخندشان شارژر جانمان بوده. که حرفها و نوشتهها و ساختههایشان باعث شده جهان و متعلقاتش را جوری دیگر ببینیم. که امید بودهاند در سالهای ناامیدی، خوشی بودهاند در روزهای غم، انگیزه بودهاند در لحظههای پوچ و خالی و بیحس.
تا زندهاند و تا زندهایم بنویسیم. بنویسیم دوستشان داشتیم، دوستشان داریم. هیچ معلوم نیست فردا خبر مرگ کداممان دست به دست شود.
🔸️آنالی اکبری
❤️🍀 @filsofak
هر روز صبح با خواندن خبر مرگی جدید آغاز میشود. احتمالا امسال بیش از هر وقت دیگری خبر مرگ شنیدیم. آشنا و غریبه. نزدیک یا دور.
زندهها تبدیل شدهاند به موتورهای تسلیتگویی و خاطرهنویسی. خبر مرگ که میپیچد، قلمها شروع میکنند به نوشتن. انگار فقط مرگ است که مردم را تشویق میکند دست از خشم و غر و کینه و ایراد و انتقاد و بدگویی بردارند و به خوبیها و خاطرات خوش انسان مرده فکر کنند و از آن بنویسند. اما دیگر واقعا چه فایدهای دارد؟
اویی که خبر مرگش دست به دست میشود، چشمهایش را برای همیشه بسته. دیگر هرگز چشمش به این سوگنامهها نخواهد افتاد و هرگز این جملههای محبتآمیز و دلتنگکننده را نخواهد خواند.
احتمالا امسال بیش از هر سال دیگری به
مرگ خودمان و نزدیکانمان فکر کردیم. امسال بیش از هر وقت دیگری مطمئن شدیم که مرگ افسانه نیست و جدی جدی جانها را شکار میکند. زود، بیمقدمه، بدون آن که برای پذیرفتنش آماده باشیم.
قلمها را برداریم و دکمههای کیبورد را لمس کنیم و بنویسیم. از خوبی آدمهایی بنویسیم که هنوز زندهاند و میتوانند بخوانند و بفهمند که دوستشان داریم. که بودنشان روح و جان و زندگیمان را گرم میکند. که از آنها یاد گرفتیم، از کارها و آثارشان الهام گرفتیم. که شوخیهایشان ما را به خنده انداخته. که دست محکم کمکشان ما را از چالهها و چاهها بیرون کشیده. که شنیدن صدا و دیدن لبخندشان شارژر جانمان بوده. که حرفها و نوشتهها و ساختههایشان باعث شده جهان و متعلقاتش را جوری دیگر ببینیم. که امید بودهاند در سالهای ناامیدی، خوشی بودهاند در روزهای غم، انگیزه بودهاند در لحظههای پوچ و خالی و بیحس.
تا زندهاند و تا زندهایم بنویسیم. بنویسیم دوستشان داشتیم، دوستشان داریم. هیچ معلوم نیست فردا خبر مرگ کداممان دست به دست شود.
🔸️آنالی اکبری
❤️🍀 @filsofak
مواجهه با اندوه و فقدان
برای کاهش آلام دیگران
۱. سوگ آنها را مقایسه نکنید.
۲. به آنها زمان دهید.
۳. اندوه آنها را بهرسمیت بشناسید.
۴. به سوگ دیگران رنگینکمان و گل و بلبل اضافه نکنیم؛ اینها از اندوه آنها نمیکاهد.
۵. باید بدانیم "پذیرش" سوگ به معنای سادهبودن آن نیست.
۶. المپیک و مسابقه سوگ راه نیندازیم؛ اینکه چیزی نیست، من یه اتفاقی برام افتاده که از این هم دردناکتر است!
۷. نگوییم از این بدتر هم میتوانست بشود.
۸. ما به اصلاح و توصیه نیاز نداریم، ما به همدلی نیاز داریم.
۹. به سوگوار حمله نکنیم و فرد از دست رفته یا سوگدیده را مقصر ندانیم.
🔸️|از کتاب: عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست؛ مگان دیواین با ترجمه سارا ضرغامی و آرزو مومیوند، انتشارات میلکان|
❤️🍀 @filsofak
برای کاهش آلام دیگران
۱. سوگ آنها را مقایسه نکنید.
۲. به آنها زمان دهید.
۳. اندوه آنها را بهرسمیت بشناسید.
۴. به سوگ دیگران رنگینکمان و گل و بلبل اضافه نکنیم؛ اینها از اندوه آنها نمیکاهد.
۵. باید بدانیم "پذیرش" سوگ به معنای سادهبودن آن نیست.
۶. المپیک و مسابقه سوگ راه نیندازیم؛ اینکه چیزی نیست، من یه اتفاقی برام افتاده که از این هم دردناکتر است!
۷. نگوییم از این بدتر هم میتوانست بشود.
۸. ما به اصلاح و توصیه نیاز نداریم، ما به همدلی نیاز داریم.
۹. به سوگوار حمله نکنیم و فرد از دست رفته یا سوگدیده را مقصر ندانیم.
🔸️|از کتاب: عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست؛ مگان دیواین با ترجمه سارا ضرغامی و آرزو مومیوند، انتشارات میلکان|
❤️🍀 @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
📍راههای درمان تله مهرطلبی
#مصطفی_سلیمانی
#تله_مهرطلبی #طرحواره_تایید_طلبی #مهرطلبی
🍀❤️ @The_meaningoflife
#مصطفی_سلیمانی
#تله_مهرطلبی #طرحواره_تایید_طلبی #مهرطلبی
🍀❤️ @The_meaningoflife
Forwarded from خبرگزاری کتاب - استان قم
یادداشت مهمان؛
چالشهای اخلاقی اعلامیه حقوق بشر
مصطفی سلیمانی دانشآموخته فلسفه اخلاق، در یادداشتی به چالشهای اخلاقیِ حقوق بشر پرداخته و درستی یا نادرستی ادعای جهانشمول بودن اعلامیه حقوق بشر را مورد بررسی قرار داده است.
http://www.ibna.ir/fa/note/299663
چالشهای اخلاقی اعلامیه حقوق بشر
مصطفی سلیمانی دانشآموخته فلسفه اخلاق، در یادداشتی به چالشهای اخلاقیِ حقوق بشر پرداخته و درستی یا نادرستی ادعای جهانشمول بودن اعلامیه حقوق بشر را مورد بررسی قرار داده است.
http://www.ibna.ir/fa/note/299663
Forwarded from معنای زندگی
تله طردشدگی - پرونده خانواده 430.pdf
365.2 KB
#طرحواره
تلههای زندگی(۴)
مجله خانههایروشن۱۲۹
دبیر پرونده: #مصطفی_سلیمانی
نشریه حریم امام شماره۴۳۰
موضوع پرونده:
(شکست و احساس بیارزشی)
#تله_طردشدگی
#طرحواره_طردشدگی
+ به دوستان خود بفرستید
🍀❤️ @The_meaningoflife
تلههای زندگی(۴)
مجله خانههایروشن۱۲۹
دبیر پرونده: #مصطفی_سلیمانی
نشریه حریم امام شماره۴۳۰
موضوع پرونده:
(شکست و احساس بیارزشی)
#تله_طردشدگی
#طرحواره_طردشدگی
+ به دوستان خود بفرستید
🍀❤️ @The_meaningoflife
Forwarded from معنای زندگی
اخلاق حقوق بشر 430.pdf
212.2 KB
🔸️چالشهای اخلاقیِ حقوق بشر
(درستی یا نادرستی ادعای جهانشمول بودن اعلامیه حقوق بشر)
🖋مصطفی سلیمانی
دانشآموخته فلسفه اخلاق
📍مقدمه
حقوق بشر را اساسیترین و ابتداییترین حقوقی تعریف کردهاند که هر فرد به طور ذاتی، فطری و به صرفِ انسان بودن، از آنها بهرهمند است (تدوین و اعتلای حقوق بشر در جامعه بینالمللی، هدایتالله فلسفی، شماره 17-16، ص 95). نویسندگان اعلامیه جهانی حقوق بشر و طرفداران آن معتقدند این اعلامیه، هنجارهایی را معرفی میکند که فراملیتی، فراایدئولوژیک، فرانژادی و فراحقوقی هستند و از این رو، ماهیتی جهانشمول دارد که آن را فراتر از اسناد حقوقی، سندی لازم الإجرا کرده است. طرفداران حقوق بشر، با این توجیه که هنجارهای حقوق بشری، حقوق مبتنی بر قانون نیستند، بلکه برآمده از اصول و قواعد اخلاقیاند، سعی در جهانشمول و انسانمدار جلوه دادن این اعلامیه دارند و به این دلیل، سخن گفتن از مبنا و خاستگاه فلسفی و نظری حقوق بشر را امری بیهوده و نابخردانه میدانند؛ اما حقیقت این است که...
🔸️منبع:
مجله حریم امام، شماره ۴۳۰.
🍀❤️ @The_meaningoflife
(درستی یا نادرستی ادعای جهانشمول بودن اعلامیه حقوق بشر)
🖋مصطفی سلیمانی
دانشآموخته فلسفه اخلاق
📍مقدمه
حقوق بشر را اساسیترین و ابتداییترین حقوقی تعریف کردهاند که هر فرد به طور ذاتی، فطری و به صرفِ انسان بودن، از آنها بهرهمند است (تدوین و اعتلای حقوق بشر در جامعه بینالمللی، هدایتالله فلسفی، شماره 17-16، ص 95). نویسندگان اعلامیه جهانی حقوق بشر و طرفداران آن معتقدند این اعلامیه، هنجارهایی را معرفی میکند که فراملیتی، فراایدئولوژیک، فرانژادی و فراحقوقی هستند و از این رو، ماهیتی جهانشمول دارد که آن را فراتر از اسناد حقوقی، سندی لازم الإجرا کرده است. طرفداران حقوق بشر، با این توجیه که هنجارهای حقوق بشری، حقوق مبتنی بر قانون نیستند، بلکه برآمده از اصول و قواعد اخلاقیاند، سعی در جهانشمول و انسانمدار جلوه دادن این اعلامیه دارند و به این دلیل، سخن گفتن از مبنا و خاستگاه فلسفی و نظری حقوق بشر را امری بیهوده و نابخردانه میدانند؛ اما حقیقت این است که...
🔸️منبع:
مجله حریم امام، شماره ۴۳۰.
🍀❤️ @The_meaningoflife
«فایدهاش چیست که انسان هی از خودش بپرسد که اگر فلان لحظه یا بهمان لحظه جور دیگری برگزار شده بود کار به کجا میکشید؟ باید برای خودت خوش باشی. بهترین قسمت روز شب است. تو کار روزت را انجام دادهای. حالا پاهایت را بگذار بالا و خوش باش.»
❤️🍀 @filsofak
❤️🍀 @filsofak
عصبانی شدن آسان است. همه میتوانند عصبانی شوند. اما عصبانی شدن در مقابل شخص صحیح، به میزان صحیح، در زمان صحیح، به دلیل صحیح و به طریق صحیح آسان نیست.
🔸️ارسطو، اخلاق نیکوماخین
به نقل از " هوش هیجانی" دانیل گلمن
❤️🍀 @filsofak
🔸️ارسطو، اخلاق نیکوماخین
به نقل از " هوش هیجانی" دانیل گلمن
❤️🍀 @filsofak
بیست توصیه برای حرفهای شدن
۱. مهارتهای ششگانه را با کتاب شروع کنید و با تمرین ایجاد کنید. نکات اصلی را یادداشت کنید و تمرین کنید تا زمانی که ملکه ذهنتان شود.
۲. دچار سندروم پشمگاوتراشی یا یاکشیوینگ نشوید. کار حرفهای شوخیبردار نیست و هیچ کارفرمایی هم پول اضافه ندارد تا کنجکاوی علمی یا وسواس روانشناختی شما را ارضاء کند.
۳. پروتوتایپینگ را فراموش نکنید: فراموش نکنید که همیشه داشتن یک خروجی اولیه بسیار بهتر از نداشتن خروجی و سردواندن مشتری یا کارفرما است. بخشی از مشکل معمولا از این ناشی میشود که حوصله ندارید یا نمیتوانید خودتان را متعهد کنید که
همینقدری که کار کردهاید را کنار هم بگذارید و یک نتیجه اولیه تولید کنید.
۴. به مکانیسم "مرور همکارانه" اتکاء کنید. برای کارهای مهم قبل از تحویل به کارفرما یا نهاییسازی به همکارانتان بدهید تا نظر بدهند و ایراد بگیرند.
۵. روی کاغذ فکر کنید. در مسایل و پروندههای پیچیده مغز دچار فلج تحلیلی میشود. پس تا وقتی ننویسید موضوعات در ذهنتان روشن نمیشود.
۶. یادداشتهای در لحظه را فراموش نکنید. وقتی بیرون محل کار هستید؛ در صف اتوبوس یا نان، در مهمانی و ... ذهن خود را متوجه مسئلهای که رویش کار میکنید بکنید و ایدههایتان را یادداشت کنید.
۷. از شمارهگذاری استفاده کنید. هر چیزی را به موارد جزییتر بشکنید و شمارهگذاری کنید و سپس بههم مرتبط کنید. در اینصورت مجبور خواهید شد منظم و متمرکز (استراتژیک) فکر کنید.
۸. شلختگی فکری را با شهود و خلاقیت اشتباه نگیرید. قاعدهمند فکر کنید: یعنی چه؟ یعنی برای هر موضوعی از یک مدل/چارچوب/تکنیک/ابزار مناسب استفاده کنید. اجازه ندهید دادههای خام و زیاد بر ذهن شما غلبه کند.
۹. دچار سندروم همهچی میخ نشوید. شما باید ابزارهای زیادی بلد باشید و بدانید هر ابزاری را کجا باید استفاده کنید. اگر فقط در جعبهابزار خود میخ داشته باشید، همه دنیا را میخ میبینید.
۱۰ گوش باشید. در جهانی که همه حرف میزنند. آنها که گوش میدهند کمیابند و ارزشمند. گاهی میشود راهحلهای مسائل و مشکلات را در سخنان طرف مقابل (صاحب مسئله) یافت.
۱۱. از در و دیوار یاد بگیرید؛ از هر مدیری، هر پروژهای، هر همکاری، هر رقیبی، هر آدم حرفهای و یا غیرحرفهای، هر سازمانی و از هر شکستی، هر رخدادی، چیزی یاد بگیرید.
۱۲. ایدههای پیچیده را بهزبان ساده ترجمه کنید. یک تمرین خوب؛ تا سهماه سعی کنید هر مفهوم تخصصی را برای یک بچه هشتساله بیان کنید. حرفهای بودن خودش را در بیان روان نشان میدهد.
۱۳. بدانید شما به اندازه خودتان نمیدانید بلکه به اندازه شبکه افرادی که با آنان در ارتباط هستید میدانید. پس سعی کنید گستره شبکه دوستان (بخوانید گستره دانش خود) را گسترش دهید.
۱۴. زیبایی دست ما نیست، جذابیت چرا. یک حرفهای ممکن است زیبا نباشد اما باید جذاب باشد و شخصیتی کاریزماتیک داشته باشد.
۱۵. تفاوت ده و دهوپنج دقیقه را بفهمید! اگر حتی 5 دقیقه به جلسهای دیر میرسید، با پیامک به میزبان اطلاع دهید. این نشانه حرفهای بودن شماست.
۱۶. مثالهای خوب در ذهن داشته باشید. مثالها از استدلالها و ارقام و اعداد و نمودارها بسیار مؤثرترند. بنابراین در حوزه تخصصی خود سعی کنید زیاد نمونهی موردی بخوانید و در ذهن داشته باشید.
۱۷. دزدی نکنید! دزدی شاخ و دم ندارد. وقتی یک مطلبی را درج میکنیم و به رفرنس آن اشاره نمیکنیم این یعنی دزدی. بههمین سادگی.
۱۸. ظرفیت و شجاعت گفتن این سه جمله را داشته باشید: من بلد نیستم، من اشتباه کردم، من باید در باره این موضوع بیشتر فکر/مطالعه کنم.
۱۹. با دیسیپلین باشید. با دیسیپلینها در طول زمان تبدیل به یک برند شخصی و مرجع میشوند.
۲۰. حرفهایتر شوید! حرفهایشدن یک مسیر بی پایان است.
🔸️|نوشته دکتر مجتبی لشکربلوکی|
❤️🍀 @filsofak
۱. مهارتهای ششگانه را با کتاب شروع کنید و با تمرین ایجاد کنید. نکات اصلی را یادداشت کنید و تمرین کنید تا زمانی که ملکه ذهنتان شود.
۲. دچار سندروم پشمگاوتراشی یا یاکشیوینگ نشوید. کار حرفهای شوخیبردار نیست و هیچ کارفرمایی هم پول اضافه ندارد تا کنجکاوی علمی یا وسواس روانشناختی شما را ارضاء کند.
۳. پروتوتایپینگ را فراموش نکنید: فراموش نکنید که همیشه داشتن یک خروجی اولیه بسیار بهتر از نداشتن خروجی و سردواندن مشتری یا کارفرما است. بخشی از مشکل معمولا از این ناشی میشود که حوصله ندارید یا نمیتوانید خودتان را متعهد کنید که
همینقدری که کار کردهاید را کنار هم بگذارید و یک نتیجه اولیه تولید کنید.
۴. به مکانیسم "مرور همکارانه" اتکاء کنید. برای کارهای مهم قبل از تحویل به کارفرما یا نهاییسازی به همکارانتان بدهید تا نظر بدهند و ایراد بگیرند.
۵. روی کاغذ فکر کنید. در مسایل و پروندههای پیچیده مغز دچار فلج تحلیلی میشود. پس تا وقتی ننویسید موضوعات در ذهنتان روشن نمیشود.
۶. یادداشتهای در لحظه را فراموش نکنید. وقتی بیرون محل کار هستید؛ در صف اتوبوس یا نان، در مهمانی و ... ذهن خود را متوجه مسئلهای که رویش کار میکنید بکنید و ایدههایتان را یادداشت کنید.
۷. از شمارهگذاری استفاده کنید. هر چیزی را به موارد جزییتر بشکنید و شمارهگذاری کنید و سپس بههم مرتبط کنید. در اینصورت مجبور خواهید شد منظم و متمرکز (استراتژیک) فکر کنید.
۸. شلختگی فکری را با شهود و خلاقیت اشتباه نگیرید. قاعدهمند فکر کنید: یعنی چه؟ یعنی برای هر موضوعی از یک مدل/چارچوب/تکنیک/ابزار مناسب استفاده کنید. اجازه ندهید دادههای خام و زیاد بر ذهن شما غلبه کند.
۹. دچار سندروم همهچی میخ نشوید. شما باید ابزارهای زیادی بلد باشید و بدانید هر ابزاری را کجا باید استفاده کنید. اگر فقط در جعبهابزار خود میخ داشته باشید، همه دنیا را میخ میبینید.
۱۰ گوش باشید. در جهانی که همه حرف میزنند. آنها که گوش میدهند کمیابند و ارزشمند. گاهی میشود راهحلهای مسائل و مشکلات را در سخنان طرف مقابل (صاحب مسئله) یافت.
۱۱. از در و دیوار یاد بگیرید؛ از هر مدیری، هر پروژهای، هر همکاری، هر رقیبی، هر آدم حرفهای و یا غیرحرفهای، هر سازمانی و از هر شکستی، هر رخدادی، چیزی یاد بگیرید.
۱۲. ایدههای پیچیده را بهزبان ساده ترجمه کنید. یک تمرین خوب؛ تا سهماه سعی کنید هر مفهوم تخصصی را برای یک بچه هشتساله بیان کنید. حرفهای بودن خودش را در بیان روان نشان میدهد.
۱۳. بدانید شما به اندازه خودتان نمیدانید بلکه به اندازه شبکه افرادی که با آنان در ارتباط هستید میدانید. پس سعی کنید گستره شبکه دوستان (بخوانید گستره دانش خود) را گسترش دهید.
۱۴. زیبایی دست ما نیست، جذابیت چرا. یک حرفهای ممکن است زیبا نباشد اما باید جذاب باشد و شخصیتی کاریزماتیک داشته باشد.
۱۵. تفاوت ده و دهوپنج دقیقه را بفهمید! اگر حتی 5 دقیقه به جلسهای دیر میرسید، با پیامک به میزبان اطلاع دهید. این نشانه حرفهای بودن شماست.
۱۶. مثالهای خوب در ذهن داشته باشید. مثالها از استدلالها و ارقام و اعداد و نمودارها بسیار مؤثرترند. بنابراین در حوزه تخصصی خود سعی کنید زیاد نمونهی موردی بخوانید و در ذهن داشته باشید.
۱۷. دزدی نکنید! دزدی شاخ و دم ندارد. وقتی یک مطلبی را درج میکنیم و به رفرنس آن اشاره نمیکنیم این یعنی دزدی. بههمین سادگی.
۱۸. ظرفیت و شجاعت گفتن این سه جمله را داشته باشید: من بلد نیستم، من اشتباه کردم، من باید در باره این موضوع بیشتر فکر/مطالعه کنم.
۱۹. با دیسیپلین باشید. با دیسیپلینها در طول زمان تبدیل به یک برند شخصی و مرجع میشوند.
۲۰. حرفهایتر شوید! حرفهایشدن یک مسیر بی پایان است.
🔸️|نوشته دکتر مجتبی لشکربلوکی|
❤️🍀 @filsofak
Telegram
جامعهای بهتر بسازیم
چگونه به یک حرفهای تبدیل شوم؟
|نوشته دکتر مجتبی لشکربلوکی|
@JameahiBehtarBesazim
|نوشته دکتر مجتبی لشکربلوکی|
@JameahiBehtarBesazim
👍1