فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
در محله ما خانمی بود كه از این به اصطلاح خاله الكی‌های خيلی از بچه‌ها بود، شوهر اين زن به او خيانت می‌كرد و پدر و مادر يا برادر حامی‌ای نداشت كه بدون نگرانی بتواند زندگی‌اش را جمع كند. حتی وقتی بعد از خريد به خانه برمی‌گشت، می‌ديد كه شوهرش يك نفر را در كمد پنهان كرده. ممكن است خيلی از افرادی كه اين داستان را می‌شنوند، تصور كنند اغراقی شكل گرفته است، اما من اين خاطره را به وضوح به ياد می‌آورم. گلین خانم از همسرش جدا شد و با سختی دو پسرش را بزرگ كرد... آن زمان فرهنگ اينطور بود كه ننگ طلاق بر ازدواج دوم تأثير بدی داشت و داغ اين تصميم بر پيشانی زن سنگينی می‌كرد و به او به چشم يك سيب گاز زده شده نگاه می‌شد (الان هم خیلی فرقی نکرده). ولی اين خانم مجدداً ازدواج كرد و مجبور شد يكی از پسرانش را پيش پدرش بگذارد و پسر كوچكش را با خودش ببرد که همسر دوم تحمل نكرد و خانم هم نمی‌خواست بچه را به اين راحتی از دست بدهد و باز فرزندش را به دندان گرفت و طلاق گرفت و بعد از چند سال دوباره ازدواج كرد. صحنه بعدی پسری را داریم كه هفده يا هجده سال دارد و دچار بيماری دوقطبي است. بیماری که فرد حال و احوالش دچار نوسان‌های شدید می‌شود و از سرخوشی شدید چند روزه به افسردگی وحشتناک چند هفته‌ای سقوط می‌کند. بيماری موجب شد پسر را از این روانپزشک به آن روانپزشک ببرند تا تثبیت دارویی درست حاصل شود و دست آخر پسر در بیست و هفت سالگی خودکشی کرد.
وقتي از زنانگی می‌گويم، چهره اين زن را دقیق به خاطر می‌آورم، چهره گلين خانم را وقتي به مسجد اميرآباد رفته بوديم به خاطر می‌آورم. همچنین از یاد نمی‌برم بيست و هفت سال دست و پا زدنش را فقط برای اينكه پاره وجودش بتواند كمی راحت زندگی كند و او هم مثل همه بچه‌های ديگر بتواند با همه وجودش از زندگی لذت ببرد.
نتيجه گرفتاری‌های زندگی، فشارهای خانوادگی، ازدواج‌ها و طلاق‌ها، پدر و مادری كه در سلامت و تعادل نبودند، فرزندی است كه خودكشی می‌كند و مادری كه تمام می‌شود...
الان نمی‌دانم او كجاست... حالا خيلی از گلين خانم‌ها دارند به اين بحث‌ها گوش می‌كنند و من از دور دستشان را می‌بوسم، چرا كه يك هزارم اين سختی كه می‌كشند و اين نااميدی را كه تجربه می‌كنند، ما نمی‌توانيم تحمل كنيم.

#دکترشیری

❤️🍀 @filsofak
💔1
Dreams
Sten Erland Hermundstad
+ از همون آهنگا که باهاش فکر می‌کنم. به آدم‌ها، به خودم به همه و همه.

❤️🍀 @filsofak
مقاله اخلاقی- اخلاق فیرحی 429 (1).png
2.1 MB
🔸️پروژه‌ای به نام عقلانیت مدرن
(نگاهی به اندیشه‌های پژوهشگرِ صلح‌دوست؛ مرحوم دکتر داود فیرحی)

🖋 مصطفی سلیمانی
دانش‌آموخته فلسفه اخلاق

** مقدمه
«خودِ خودش بود». شاید خلاصه و جان‌مایه تمام آن‌چه که بعد از درگذشت این فقیه نظریه‌پرداز در توصیف شخصیت او برشمرده‌اند همین باشد.
گویی تمام همّ و غمش این بود که جامعه را از رادیکال شدن حفظ کند. می‌خواست خوانشی انسانی از اسلام داشته باشد و از این رو، همزمان، هم در دانشگاه تهران درس خواند و هم در حوزه علمیه.
استادْ تمامِ گروه علوم سیاسیِ دانشگاه تهران و فقیه سطح عالی حوزه، در 21 آبان 99، در سن 57 سالگی دار فانی را وداع گفت.
خیل عظیم پیام‌های تسلیتی که به مناسبت درگذشت این روحانی، پژوهشگر و استاد دانشگاه به فضای مجازی سرازیر می‌شود، این سؤال را به ذهن می‌رساند که مگر یک استادِ یک رشته تخصصی از یکی از دانشکده‌های دانشگاه‌ تهران چکار کرده است که تا این اندازه حرفش بر سر زبان‌هاست؟

🔸️منبع:
مجله حریم امام، شماره ۴۲۹.

❤️🍀 @filsofak
🔸️جایگزینِ تنبیه کودکان

۱. تنبیه همیشه نتیجه‌ معکوس می‌دهد:
وقتی ناراحتید دست به عمل نزنید. اگر در لحظاتی متوجه شدید نمی‌توانید به عشق درونی‌ای که به فرزندتان دارید متصل شوید، به این فکر کنید که در چنین موقعیتی پدرومادری خارق‌العاده چطور رفتار خواهند کرد؟ و همان کار را انجام بدهید. اگر نمی‌توانید، نفس عمیقی بکشید و تا زمانی که آرامش‌تان را بازبیابید صبر کنید؛ سپس به آنچه پیش آمده است رسیدگی کنید.

۲. شرحِ طوفان احساسات توسط کودک:
به جای موعظه کردن برای کودک، «زمانی برای در میان گذاشتن احساسات» در نظر بگیرید؛ با او بمانید و اجازه بدهید زیر سایه‌ شما هیجانات احساسی‌ِ خودش را بیان کند. هدف این است که «محیط انسجام‌بخش»ی برای ناراحتی کودک فراهم کنید. محیطی حمایتی که در آن کودک قادر باشد به انسجام احساسی دست پیدا کند. بیان احساسات به فرد بالغی که مراقب، پذیرا و امن است به کودک کمک می‌کند از میان عواطفی که تجربه می‌کند بگذرد و بیاموزد که چگونه خودش را دلداری بدهد تا سرانجام قادر باشد به صورت مستقل احساساتش را تعدیل کند.

۳. تقدمِ رابطه بر ضابطه:
قبل از این‌که بتوانید عملکرد کودک را تصحیح کنید باید بتوانید با او رابطه برقرار کنید. حتی در هنگام ارائه‌ راهنمایی لازم است رابطه‌ خود را با کودک حفظ کنید، زیرا ارتباط با پدر و مادر به کودک انگیزه می‌دهد تا بهترینِ خودش باشد. فراموش نکنید کودکان وقتی بدرفتاری می‌کنند که درباره‌ خودشان احساس بدی پیدا کرده‌اند و رابطه‌شان را با ما گسسته می‌بینند.

۴. تصدیقِ چشم‌انداز کودک:
می‌خواهید روی برخی قواعد پافشاری داشته باشید، اما در عین حال می‌توانید چشم‌انداز کودک را تصدیق کنید. کودکان وقتی احساس می‌کنند که درک‌شان می‌کنید بهتر می‌توانند حد و مرزهای ما را بپذیرند.
مثال: «گاز گرفتن ممنوعه! تو خیلی خیلی عصبانی هستی و اذیت شدی، اما باید این رو با حرف زدن به برادرت بگی».

و در آخر:
وقتی همه‌ راه‌ها به شکست منتهی شد، خودتان را در آغوش بگیرید و بعد از آن کودک‌تان را. در مسیر پرورش کودک، پیوندِ با اوست که بر همه‌ راهکارهای دیگر پیروز می‌شود.
#مصطفی_سلیمانی
#تنبیه_کودک

+ به والدین ارسال کنید.

❤️🍀 @filsofak
پرونده خانواده 428.pdf
389.7 KB
#طرحواره
تله‌های زندگی(۲)

مجله خانه‌های‌روشن‌۱۲۷
دبیر پرونده: #مصطفی_سلیمانی
نشریه حریم امام شماره۴۲۸

موضوع پرونده:
(ناتوانی در بیان احساسات)
#تله_بازداری_هیجانی
#طرحواره_بازداری_هیجانی

+ به دوستان خود بفرستید

🍀❤️ @filsofak
بدون او نمی‌توانم زندگی کنم!

🔸️«کاری بکنید دوباره برگردد سمت من، خواهش می‌کنم» و انگار نه انگار که توی اتاق مشاوره نشسته باشد، شروع کرد به ورق زدن عکس‌های توی گوشی‌اش. هی با خودش زمزمه می‌کرد «اگر برنگردد چکار کنم؟» و بی‌توجه عکس‌ها را ورق می‌زد. پرسیدم «کجا رفته مگر؟» صفحه گوشی را قفل کرد و گفت «می‌بینید؟ دارم دیوانه می‌شوم. ساعتی شونصد بار عکس‌هایش را زیر و رو می‌کنم. شما چه پرسیدید؟ یادم رفت». تا آمدم حرفم را تکرار کنم گفت «آها! جایی نرفته. مرا ول کرده و قشنگ معلوم است که دارد می‌گردد دنبال یکی دیگر». و گوشی‌اش را گذاشت روی عسلی و گفت «از استوری‌هایی که می‌گذارد کاملاً می‌فهمم» و دوباره گوشی‌اش را برداشت و گفت: «می‌خواهید استوری‌هایش را نشان‌تان بدهم، که ببینید شما هم همان برداشت من را از حرف‌هاش می‌کنید یا نه»؟
با اشاره سر گفتم نه و پرسیدم «کمی از رابطه‌تان بگو. چند ماهی می‌شود که با هم هستید؟ چه شد که با هم آشنا شدید»؟
خودش را از روی کاناپه کشید جلو و کف دست‌هاش را مثل هندی‌ها چسباند به هم و دوباره شروع کرد که «آقای مشاور، تو را به خدا کمکم کنید. دارم از دست کارهاش دیوانه می‌شوم. مگر من زورش کرده بودم که بیاید پیشنهاد دوستی بدهد؟ به چه حقی مرا وابسته خودش کرده و حالا دارد می‌رود»؟ گفتم از نظر رفتاری بی‌ثبات است؟ از آن‌هاست که صبح عاشق است و شب فارغ؟ آدم بی‌تعهدی است»؟ قیافه‌اش رفت توی هم و گفت «راستش نمی‌دانم. فقط می‌دانم که آدم پرشوری است. راستش ما با هم خیلی خوب بودیم. اول‌های رابطه این من بودم که محل‌اش نمی‌دادم، حالا به گمانم او دارد انتقام می‌گیرد».
پرسیدم «چرا محل‌اش نمی‌گذاشتی»؟ آب دهانش را قورت داد و گفت «چون می‌ترسم از رفتن توی رابطه. از همان بچگی از صمیمی شدن با آدم‌ها می‌ترسیدم. می‌دانم آخرش همه آدم را ول می‌کنند. ولی این لعنتی آن‌قدر پیچید به پر و پام که چشم باز کردم دیدم نمی‌توانم یک دقیقه دوری‌اش را تحمل کنم. شاید هم از این‌که وابسته‌اش شده‌ام خسته باشد. چه می‌دانم؟ شاید دختر مغرور دوست دارد، ها»؟
گفتم «کاش با هم می‌آمدید که حرف‌های او را هم بشنوم». آهی کشید و گفت «دل‌تان خوش است؟ یک هفته است که مرا از همه‌جا بلاک کرده. رابطه برای او تمام‌شده است. این منم که نمی‌توانم بدون ‌او زندگی کنم» و دستش را دراز کرد سمت پنجره و گفت «همین‌جوری، عین روز، برایم روشن بود که ولم می‌کند. آخرش هم آمد به سرم، از آن‌چه می‌ترسیدم».
روی دفتر گزارش مراجعین نوشتم «تله طردشدگی»
#مصطفی_سلیمانی
#خاطرات_من_و_مراجعین
#تله_رهاشدگی #تله_طردشدگی
#طرحواره_رهاشدگی

❤️🍀 @filsofak
هنر نگاه ورزیدن

"نگاه‌کردن" تصرّف از راه دور است.
نگاه بدون لمس‌کردن دیگری، در او لذّت می‌آفریند، درد می‌انگیزد، شرم می‌آورد، خشمگین می‌کند، حریم می‌درد.
می‌توانی از راه دور با نگاه‌ات با او رابطه برقرار کنی، خودت را در نگاه‌ات بریزی و به‌سوی او روانه کنی، یا آهوی نگاه‌اش را که بی‌خیال می‌خرامد به یک خیز تیز شکار کنی.

نگاه، دام شکارِ دل است. نگاه روح ما را عریان می‌کند و ما، خصوصا در روابط متعارف اجتماعی، به عریانی خو نداریم.

در روابط اجتماعی، نگاه باید "پوشیده" باشد، مؤدب باشد، از حدود تجاوز نکند. تنها در غلبه شور، یعنی لحظه‌های محرمیت و هیجان، است که نگاه لباس‌هایش را به دور می‌ریزد، برهنه می‌شود و پرده‌دری می‌کند.

نگاه‌کردن هنر است، هنری که غالبا خوب نمی‌دانیمش. در روابط اجتماعی غالبا کورکورانه به‌فرمان هنجارهای متعارف نگاه می‌کنیم و در روابط خصوصی زمام نگاه را زود از کف می‌دهیم.

نگاه بیان‌گر است، اما اگر هنر بیان‌گری آن را خوب ندانیم، آسان سرچشمه‌ی سوء تفاهم می‌شود. برای همین است که تلاقی تصادفی دو نگاه را غالبا خوش نمی‌داریم. انگار کسی بی‌خبر در اتاق را باز کرده و ما را برهنه غافگیر کرده است!

ناشی‌گری در نگاه‌ورزی البته مزایای خودش را دارد؛ نگاه‌ورز ناشی زود خودش را لو می‌دهد. از چشمانش سرّ ضمیرش را آسان می‌خوانی. برای همین است که غالبا از نگاه هم گریزانیم، نگاه‌مان را پایین می‌اندازیم یا می‌چرخانیم تا از پرده بیرون نیفتیم. یا در چشمان هم خیره می‌شویم تا به چشم خود ببینیم که آیا دیگری راست می‌گوید یا دروغ.

"در نگاه هم خیره‌شدن" از وضعیت‌های بشری پیچیده است. گاهی نشانه تهدید است، گاهی نشانه عشق است، گاهی جستجوی گمشده است، گاهی لحظه‌ی آرامش در حضور دیگری است. ما با خیره‌شدن در نگاه هم دنیای مشترک می‌آفرینیم و گاه آن دنیای مشترک را ویران می‌کنیم.

نگاه‌ورزی فعل مختارانه است و بنابراین، مشمول داوری اخلاقی است. ما مسؤول نگاه‌کردن‌هایمان هستیم؛
آیا با نگاهم با تو خشونت ورزیدم؟
آیا با نگاهم به حریم بدنت تعرّض کردم؟
آیا با نگاهم به تو دروغ گفتم؟
آیا نگاهم تو را به یک شی فروکاست؟
آیا با نگاهم رازت را برملا کردم؟
آیا آن‌جا که نمی‌باید، در نگاهم عریان شدم؟
کجا باید نگاه‌ام را عریان کنم؟ کجا باید آن را بپوشانم؟

رابطه انسانی با لمس نگاه آغاز می‌شود و این نگاه اوّل سرشت و سرنوشت رابطه را رقم می‌زند. هنر نگاه‌ورزیدن را بیاموزیم و مسؤولانه نگاه کنیم!

🔸️|دکتر آرش نراقی|

❤️🍀 @filsofak
جعبه‌خالی و اصحاب جعبه

یک جعبه‌خالی را در خانه‌ یا روی میزتان تصور کنید. فرض کنید کالایی خریده‌اید، خودش را مصرف کرده‌اید اما جعبه مقوایی محکم و خوبی دارد و دل‌تان نمی‌آید آن‌را دور بیندازید. شما وسوسه می‌شوید وسایلی را داخل آن قرار دهید و جعبه را حفظ کنید.

وسایل را که داخل جعبه گذاشتید، شأن و هویت پیدا می‌کند و به خودتان می‌قبولانید که وجودش لازم است. شما بدون جعبه هم زندگی می‌کردید ولی حالا جعبه هست و جای شما را گاه تنگ می‌کند.

نظام‌های سیاسی، اداری و حکم‌رانی هم با مسأله جعبه‌خالی دست‌به‌گریبان هستند. آن‌ها زمانی برای کاری، یک کارگروه، دفتر یا معاونت و اداره تشکیل داده‌اند. عین آدمی که کالایی را سفارش داده و دریافت کرده باشد. این تشکیلات مثل جعبه‌ای (به‌قول اداری‌ها، باکس) در ساختار اداری جا می‌گیرند.
کارشان که تمام می‌شود (کالا که مصرف می‌شود)، جعبه‌خالی باقی می‌ماند.

منافعی به این جعبه‌ها گره می‌خورند (عین علاقه شما به جعبه‌تان). جعبه را نگه می‌دارند و برای آن‌که شأن و هویت پیدا کند، اصحاب جعبه- افراد داخل جعبه یا کسانی که از جعبه نفع می‌برند - کار تراشیدن برای جعبه‌شان را شروع می‌کنند.

اصحاب جعبه گرفتن بودجه، وضع قوانین، گرفتن اختیارات نظارتی و شاید مهم‌تر از همه مسأله‌سازی برای جعبه را آغاز می‌کنند. هر جعبه در ساختار نظام سیاسی و اداری باید مسئول رسیدگی به مسأله‌ای باشد و اگر مسأله‌ای در واقعیت نیست، باید آن‌را ساخت. اول مسأله‌ای بود و برای حل آن جعبه ساختند، مسأله پایان یافت اما جعبه باقی ماند تا مسأله بسازد و به حیات خود ادامه دهد.

موجودات زنده در فرایند تکاملی از طریق تطبیق با شرایط، اندام‌های اضافی و بی‌کارکرد خود را حذف کرده‌اند (جعبه‌های اضافی را دور ریخته‌اند.)

نظام‌های سیاسی و اداری هم با معضل بزرگ حذف‌کردن جعبه‌های اضافی مواجه هستند. نگه‌داشتن جعبه‌های اضافی، ظرفیت تطبیق با شرایط جدید، چابکی و الزامات حکم‌رانی نوآورانه را به‌شدت کاهش می‌دهد.

یک راه برای بهبود این است که بیندیشید چند جعبه اضافی در ساختار سازمانی‌تان وجود دارد، هر جعبه چقدر منابع هدر می‌دهد، اصحاب جعبه چه کسانی هستند، چه منافعی دارند و چگونه برای دیگران دردسر درست می‌کنند. جعبه‌های اضافی را که حذف کنید، جا برای جعبه‌های ضروری باز می‌شود.

🔸️|دکتر محمد فاضلی|

❤️🍀 @filsofak
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چگونه به مطالعه‌‌کردن عادت کنیم؟

❤️🍀 @filsofak
پرونده خانواده 428.pdf
389.7 KB
#طرحواره
تله‌های زندگی(۲)

مجله خانه‌های‌روشن‌۱۲۷
دبیر پرونده: #مصطفی_سلیمانی
نشریه حریم امام شماره۴۲۸

موضوع پرونده:
(ناتوانی در بیان احساسات)
#تله_بازداری_هیجانی
#طرحواره_بازداری_هیجانی

+ به دوستان خود بفرستید

🍀❤️ @filsofak
🔸️راهکارهاي برای رهایی از طرحواره رهاشدگی در زوجین:

1. حذف کنترل‌گری
زوجین باید بدانند که شریک زندگی‌شان مسؤل احساسات و عواطف آن‌ها نیست و این خودِ آن‌ها هستند که باید رفتار کنترل‌گری خود را اصلاح کنند. آن‌ها باید به این نکته توجه کنند که نباید از همسرشان بخواهند که به آن‌ها احساس امنیت بدهد، بلکه باید خودشان با تغییر در نگرش و احساسات دروني‌شان، ابتدا به امنیت فکری و روحی برسند و بعد این امنیت را نیز به دیگران بدهند. زوجيني که با کنترل‌گری بخواهند زندگی خودشان را مدیریت کنند، نه تنها موفق نمی‌شوند، بلکه دچار اختلافات بزرگ زناشویی می‌شوند و افسار زندگی از دستشان خارج می‌شود.

2. افکار مثبت
زوج‌های درگیر در طرحواره طردشدگی باید ترس‌های خود را با افکار مثبت جایگزین کنند. آن‌ها باید تمرین کنند تا به جای ترس از رابطه زناشویی‌شان به ویژگی‌های مثبت آن توجه کنند.

3. ترس نداشتن از تنهايي
زوج‌هاي درگیر در طرحواره رهاشدگی باید به این نکته توجه کنند که تنها ماندن وحشتناک نیست. هر انسانی ممکن است تنهایی را تجربه کند. تنهایی مشکل یا ضعف نیست. آدمِ تنها اگر هدف و مسیر مشخصی در زندگی‌اش داشته باشد احساس خوشبختی و ارزشمندی می‌کند. زوجین نباید از تنهایی یک غول بزرگ بسازند و از آن وحشت کنند.

4. دوست‌یابی
زوج‌های درگیر باید رابطه اجتماعي‌شان را پر رنگ‌تر و دایره دوستي‌هایشان را گسترده‌تر کنند؛ زیرا به این ترتیب، اعتماد به نفس بیشتری پیدا خواهند کرد.

5. احساس ارزشمندی
زوج‌های درگیر، ترس از رهاشدن دارند. آن‌ها احساس بی‌ارزشی می‌کنند. راهکار درمانی این است که باید بدانند لایق دوست داشته شدن هستند. بنابراین باید در وهله ی اول برای خودشان ارزش قائل شوند، تا دیگران نیز آن‌ها را ارزشمند بدانند. آن‌ها باید بدانند که تا خودشان را دوست نداشته باشند، دیگران هم آن‌ها را دوست نخواهند داشت.
دانستنِ این نکته که هیچ‌کس کامل نیست و همه انسان‌ها جایزالخطا هستند، کمک زیادی به رهاشدن از تله رهاشدگی و طردشدن می‌کند.
#مصطفی_سلیمانی
.
#تله_رهاشدگی #طرحواره_رهاشدگی
#تله_طردشدگی #طرحواره_طردشدگی

❤️🍀 @filsofak