فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
«هاناآرنت» روان شناس و فیلسوف اخلاق آلمانی در مقاله "حقیقت و سیاست" می‌نویسد:
.....از دیدگاه روانی-اجتماعی می‌توانیم دروغ‌ها را به دو دسته تقسیم کنیم:

گروه اول دروغ‌هایی هستند که ناشی از (Driver) «دیگران را راضی کن» هستند.
..... هنگامی که خانواده، آموزش و پرورش و رسانه دستور «دیگران را راضی کن» را در پیش‌نویس زندگی ما نوشته باشند ما در سراسر عمر تلاش می‌کنیم «به هر قیمتی» دیگران را خوشنود کنیم. در نتیجه، هنگامی که حدس می‌زنیم گفتنِ حقیقت باعث رنجش خاطر دیگران شود دروغ را جایگزین حقیقت می‌کنیم. بارها پیش آمده است که در پاسخ سؤالات "این لباس به من میاد؟"، "این رنگ مو به من میاد؟"، "از غذا راضی بودین؟ نمکش خوب بود؟ خوب جا افتاده بود؟" پاسخ داده‌ایم: "بله، کاملاً، خیلی!" در حالی که نه آن رنگ لباس و رنگ مو به دوستمان می‌آمده و نه این غذا طعم رضایت‌بخشی داشته است. خیلی اوقات خودِ سؤال‌کننده هم به جای شنیدن حقیقت تلخ، توقع دارد دروغ شیرین را بشنود! انگار که او از شما می‌خواهد که "لطفاً به من دروغ بگویید، خواهش می‌کنم!". گرچه او در سطح خودآگاه و آشکار از شما تقاضای دروغ نمی‌کند اما در سطح ناخودآگاه و تلویحی از شما تمنّای دروغ می‌کند و زبان بدن و لحن کلام او پر از این التماس است: «عزیزم، مرا با دروغ شیرین نوازش کن.» کسانی که با گفتن چنین دروغ‌های شیرینی مخاطب خود را خوشنود می‌کنند دچار دستورالعمل روانی «همه را خشنود کن» هستند. آن‌ها از این که دیگران را برنجانند وحشت دارند. این نوع دروغ گفتن نه با طرّاحی قبلی صورت می‌گیرد و نه با قصد سوءاستفاده از مخاطب، تنها تصمیمی است ناشی از آموزه‌های غلط تربیتی و ترس از رنجاندن دیگران.

اما در مقابل چنین دروغ‌هایی دسته دوّمی از دروغ‌ها وجود دارند.
دروغ‌هایی که طرّاحی شده‌اند و گوینده‌ی آن‌ها ، نه به قصد نوازش کردن مخاطب بلکه به منظور فریب دادن و سوءاستفاده از او این دروغ‌های نظام‌مند را طراحی کرده است. در کتاب۱۹۸۴، جورج اورول جامعه‌ای را ترسیم می‌کند که در آن وزارتخانه‌ای وجود دارد به نام «وزارت حقیقت» که بر خلاف نامش، وظیفه‌اش پنهان کردن حقیقت و انتشار دروغ است، دروغ‌هایی که باعث فریب ملت و اقتدار و ثبات حکومت شوند. چنین دروغ‌هایی ریشه در «کیش قدرت» دارند، مذهبی که محور آن حفظ قدرت است. جورج اورول در همان کتاب به «مرام نامه» سازمانی که دروغ‌های نهادینه و سازمان‌مند تولید می‌کند می‌پردازد: «حفظ قدرت به هر بهایی!». هنگامی که در جامعه‌ای نهادهای قدرت دچار چنین مذهبی شوند، گفتن حقیقت و پرده‌برداری از دروغ تبدیل به یک «عمل سیاسی» می‌شود و شما  با «نه گفتن» به دروغ‌های بزرگ و «کلان‌روایت‌ها» یک «اپوزیسیون» محسوب می‌شوید!

«هاناآرنت» فیلسوف آلمانی در مقاله "حقیقت و سیاست" می‌نویسد: "هنگامی که جامعه‌ای به دروغ‌گویی سازمان‌یافته روی آورد و دروغ گفتن تبدیل به اصل کلّی شود و به دروغ گفتن در موارد استثنایی و جزئی اکتفا نکند، صداقت به خودی خود تبدیل به یک عمل سیاسی می‌شود و گوینده‌ی حقیقت حتی اگر به دنبال کسب قدرت یا هیچ منفعتی دیگر هم نباشد یک کنش‌گر سیاسی محسوب می‌شود!" در چنین شرایطی شما نمی‌توانید از سیاست کناره بگیرید و راه خود را بروید، شما ناچارید یکی از این دو راه را انتخاب کنید: یا به وزارت دروغ می‌پیوندید، یا یک مخالف سیاسی محسوب می‌شوید!

🍀❤️ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
اطاعتِ کورکورانه
(فرار از تله اطاعت)

#تله_اطاعت
#طرحواره_اطاعت
#مصطفی_سلیمانی

🍀❤️ @The_meaningoflife
Forwarded from معنای زندگی
تله‌هایِ زندگی(بازداری هیجانی) ۲

✔احساسات خفه‌شده
مصطفی سلیمانی(مشاور خانواده)


به صدایش نمی‌خورد که 25 ساله باشد. انگار که یک مرد چهل ساله‌ی جا افتاده بود. گفت سال آخر دامپزشکی است و دارد دور از خانواده، توی خوابگاه زندگی می‌کند. قرار بود نیم ساعت مشاوره تلفنی داشته باشد. یک شرح‌ حال کوچک از خودش داد و پرسید «از کجا شروع کنم»؟ صداش بی‌رمق بود. خواستم اگر براش ممکن است دستش را بگیرد زیر دهنی گوشی، که هم من بشنوم چه می‌گوید و هم خودش مجبور نشود هی حرف‌هایش را تکرار کند.
صدای خِش‌خِش گوشی بلند شد. معلوم نبود دارد آن‌ورِ خط چکار می‌کند. چند ثانیه‌ای همین‌طور پشت گوشی منتظر ماندم. داشتم نگرانش می‌شدم که یکهو گفت «ببخشید داشتم از پشت دو تا ماسک با شما حرف می‌زدم. ‌تا ماسک‌ها را درآوردم و برگه‌ام را از جیبم بیرون کشیدم طول کشید». نوک زبانم بود که بپرسم چه برگه‌ای که خودش گفت «اگر از روی برگه بخوانم اذیت نمی‌شوید؟ ترسیدم حرف‌هام یادم برود نوشته‌امِشان». کلن تلفنی مشاوره دادن هم داستان‌های خودش را دارد.
هفت سال آزگار عاشق دختر همکلاسی‌اش بوده. البته اولش این‌طور ماجرا را تعریف کرد: «از همان ترم اول، یک دل نه صد دل عاشقش شدم. انگار درست همانی بود که می‌خواستم. فهمیده، باشعور و زیبا. ولی جلو نرفتم». داشت از روی برگه می‌خواند و یک واو را هم جا نمی‌انداخت. پرسیدم چرا جلو نرفتی؟ مکثی کرد و گفت «آن‌موقع‌ها خویشتن‌داری می‌کردم. سختم بود بی‌گدار به آب بزنم. و باز هم رفت سر برگه‌اش. «پنج روز در هفته و از صبح تا شب کلاسِ مشترک، داشت مرا تا مرز دیوانگی پیش می‌برد. هر روز بیشتر از روز قبل عاشقش می‌شدم، اما هر روز ناتوان‌تر می‌شدم از بیان احساسم به او». پریدم وسط حرف‌هاش و گفتم «و این نگفتن را تا حالا کش دادی»؟ گفت «اوهوم» و دیگر حرف نزد. برای یک لحظه دلم خواست مشاوره حضوری می‌بود. احتمالن اگر توی اتاق مشاوره نشسته بود روی کاناپه روبه‌روم، حالا سرش را پایین انداخته بود و تلاش می‌کرد حتی احساساتش را از من هم مخفی کند.
می‌گفت تنها ریسکی که کرده این بوده که دختره را تا در خانه‌شان تعقیبش کرده که آدرس خانه‌ را یاد بگیرد. یک‌جایی از حرف‌هاش گفت «احساس می‌کنم عشقم دوطرفه است»، اما هفت سال از ترسِ شنیدنِ جواب منفی، شب و روز را با استرس خوابیده بود.
آن‌طوری که تعریف می‌کرد، روحیات دختری که دوستش داشت، کاملن هیجانی و احساسی است و از آن‌هایی است که راحت حرف‌هایش را می‌زند. برایش توضیح دادم که آدم‌هایی مثل خودش، اکثراً عاشق‌ آدم‌هایی با تیپ آن دختر می‌شوند؛ یعنی طرفی که احساسات و عواطفش را هفت سال کنترل کرده می‌رود سمت کسی که توی سه سوت احساساتش را می‌ریزد کف دایره.
گفتم که از عقلانیتْ افراطی این‌طور خویشتن‌دار شده، چون یک ترس توی دلش هست. ترس از طرد شدن و حتی شرم از نه شنیدن. می‌ترسد پیش خودش و دیگران خوار شود.
طول می‌کشد اما باید یادش بدهم که ابراز احساس ترسناک نیست، بلکه این سرکوب است که وحشتناک است. آن هم سرکوبِ هفت ساله!

🔸 نکات کاربردی
1⃣ افرادی که احساسات و هیجانات خودشان را بروز نمی‌دهند، می‌ترسند با بروزشان با اتفاقات ناگوار دچار شوند. این سرکوب با فلسفه‌هایی مثل پررو شدن فرد مورد نظرمان، طرد شدن از جانب او، تنها شدن و حتی ترس از طاقچه‌بالا گذاشتن طرف بیان می‌شوند.
2⃣ سرکوب کردن هیجانات، سطح رضایت از زندگی را پایین می‌آورد و موجب می‌شود که فرد از خودِ اصیل‌اش فرسنگ‌ها فاصله بگیرد.
3⃣ سرکوب‌کنندگان احساسات را می‌توان بی‌تفاوت‌های احساسی نیز نامید. این افراد در روابط بیشتر خویشتن‌دارند تا صمیمی؛ به این خاطر می‌ترسند که اگر به هیجاناتشان فرصت ظهور و بروز بدهند، کنترل احساساتشان از دستشان خارج شود و به شرم دچار شوند. این افراد همیشه خودشان را در دام ادب و متانتِ افراطی گیر می‌اندازند و از بس که به هیجانات خودشان نه می‌گویند، ناخودآگاه در روابط، انعطاف‌ناپذیر و سخت‌گیرانه عمل می‌کنند.
4⃣ اولین قدم برای بهبود حالت سرکوب احساسات، رسیدن به این بینش است که ابراز احساسات خطری را به دنبال ندارد. در قدم‌ بعدی فرد باید متوجه نتایج سودمند ابراز احساسش شود: این‌که ابراز هیجانات ما را به خود واقعی‌مان نزدیک می‌کند؛ صمیمیت‌مان رابا دیگران افزایش می‌دهد؛ موجب می‌شود ما قادر به در میان گذاشتن هراس‌هایمان با دیگران شویم، کاری می‌کند که ما بتوانیم خشم‌مان را به درستی ابراز کنیم و در نهایت این‌که باعث می‌شود به راحتی از عشقی که در سینه‌مان نسبت به دیگری داریم سخن بگوییم.
#خاطرات_من_و_مراجعین
#تله_بازداری_هیجانی
#طرحواره_بازداری_هیجانی

🍀❤ @The_meaningoflife
فحش‌دادن

روزی داستایوفسکی نویسنده شهیر روسی از خیابان می‌گذشت و در میان ازدحام جمعیت ناخواسته پای مردی را لگد کرد. مرد فوری شروع به دشنام‌گفتن کرد و هرآن‌چه که نمی‌باید به او گفت.

داستایوفسکی حرفی نزد. چند قدم که دور شد برگشت، کلاهش را از سر برداشت، اندکی خم شد و خیلی مودبانه گفت:
من داستایوفسکی هستم، آقا!

مرد از این‌که به نویسنده معتبری چون او توهین کرده بود سخت شرمنده شد و شروع به عذرخواهی کرد. داستایوفسکی با همان خون‌سردی گفت:
نیازی به عذرخواهی نیست آقا، شما خودتان را معرفی کردید، من هم خودم را معرفی کردم!

این داستان را آوردم تا به خودم هم یادآوری کنم که هر واژه‌ای که به‌زبان می‌آوریم ریشه در نوع نگاه، میزان شعور و خاستگاه خانوادگی و اجتماعی‌مان دارد. هتاکی و توهین باید تاوان داشته باشد. فروتنی بی‌جا فقط باعث گستاخی هتاکان می‌شود.

🔸️|دکتر احسان محمدی|

🍀❤️ @filsofak
کنترل بیرونی

ویلیام گلاسر مفهومی تحت عنوان "کنترل بیرونی" را معرفی کرده و مکررا در آثارش از آن استفاده کرده است. او کنترل بیرونی را در هرگونه تلاش برای تحت فشار قراردادن یا تغییر رفتار دیگری خلاصه می‌کند. او هم‌چنین کنترل بیرونی را مایه فلاکت و بدبختی انسان‌ها می‌داند. همان‌طور که بارها بیان می‌کند، کنترل بیرونی تخریب‌کننده‌ی ازدواج، روابط خانوادگی، روابط کاری و کارایی مدارس و محیط‌های آموزشی است. ما معمولا کنترل بیرونی را توسط هفت عادت رایج در روابط‌مان به‌کار می‌بریم:

۱. انتقاد
به‌معنای آن است که رفتار، عمل‌کرد، گفتار، نحوه پوشش و یا ویژگی‌های شخصیتی طرف مقابل را مورد ارزیابی و قضاوت منفی قرار بدهید و این قضاوت‌های منفی را برای او بازگو کنید.

۲. سرزنش
به‌معنای متهم‌کردن طرف مقابل است و یا این‌که دیگری را مسبب اتفاقی ناخوشایند بدانید و او را محکوم کنید.

۳. گلایه و شکایت
به معنای تجربه‌ی احساس ناخشنودی و یا سرخوردگی از رابطه و یا رفتار طرف مقابل و ابراز این احساسات و نارضایتی‌های کلی به اوست.

۴. تهدید
با گوشزد‌کردن نتایج و پیامدهای ناخوشایند به طرف مقابل، قصد و تلاش‌تان مجبورکردن او به انجام‌دادن و یا ندادن رفتاری است.

۵. غرغر
تکرار مکرر انتقاد، سرزنش، گلایه و تهدید نزد طرف مقابل است.

۶. تنبیه
تحمیل یک آسیب و یا وضعیت نامساعد و ناخوش‌آیند به دیگری و هر گونه اِعمال درد و رنج به او، به‌منظور کنترل او و مجازات اوست.

۷. باج‌دهی و یا پاداش به‌منظور کنترل
تلاش برای وادارکردن طرف مقابل به انجام‌دادن و یا ندادن کاری در عوض پیامدی خوش‌آیند است.

هرچه میزان حضور این رفتارها در رابطه‌تان بیشتر باشد، احتمالا رضایت‌مندی شما از آن رابطه کمتر خواهد بود. مراقب روابط‌تان باشید!

🔸️|علی‌اصغر رضائی|

🍀❤️ @filsofak
👍1
در میانِ رویکردهایِ متنوعِ روان‌درمانی، تنها اگزیستانسیالیست‌ها بودند که بی‌پرده و شفاف صحبت از مرگ و وحشتِ حاصل از اندیشیدن به آن را، به اتاقِ درمان آوردند. وجودگرایان تا جایی به تأثیر و اهمیتِ ترس از مرگ در زندگی باور دارند که آن را منبعِ اولیه‌ی "اضطراب" می‌دانند.
منبعِ اضطرابی که پناه بردن به آن می‌تواند منبعِ "شفای ما" باشد. شفایی که مستلزمِ گوش دادن به طنینِ مرگ است.
صحبت از مرگ در جلساتِ روان درمانی، چشم‌اندازِ منحصر به فرد و متفاوتی به محتوا و فرآیندِ درمان می‌افزاید؛ چشم‌اندازی که به باورم بی‌پرده‌ترین، آشکارترین و عریان‌ترین شکلِ مواجهه برای درمان‌جو و حتی درمان‌گر است. در این چشم‌انداز دیگر واسطه‌ای باقی نمی‌ماند؛
«"ما" هستیم و "انتخاب‌هایمان"
و
"فرصتِ باقی‌مانده از بودنِ‌مان"»
هر چه انکارِ مرگ، به اشکالِ متنوعش، پای روان‌ِِمان را به "بد زیستن" بند می‌زند، آماده شدن برایش و پذیرفتنش، ظرفیتِ
"اصیل، مسئول و انتخاب‌گر زیستن"
و لذت بردن از زندگی را، با وجودِ تمامِ محدودیت‌ها، دشواری‌ها و دردهایش، در وجودمان به ارمغان می‌آورد.
ظرفیتی که جایگاهِ ما را از تماشاگرِ هستی بودن، تغییر می‌دهد و به رویِ صحنه‌ی زندگی می‌آورد؛
تا "خودمان" را تجربه کنیم،
تا "زندگیِ واقعی" را تجربه کنیم،
و
آماده‌ی دست کشیدن از آن بشویم...

✍🏻 #مائده_نقیائی
#رواندرمان‌گر_وجودگرا

❤️🍀 @filsofak
🔸️نکات کاربردی جهت فرار از تله بازداری هیجانی
#مصطفی_سلیمانی

۱. اگر نیازهای هیجانی و خواسته‌های شخص در دوران کودکی و در ارتباط با مادر و پدر تأمین نشده باشد، کودک با خشم و کینه ناشی از ارضا نشدن خواسته‌های خود به بزرگسالی وارد می‌شود و در ادامه روابط خود نیز به افرادی شبیه پدر و مادرش جذب و جلب می‌َشود و به این ترتیب، دوباره شرایطی شبیه به شرایط دوران کودکی‌اش را برای خودش بازآفرینی می‌کند.

۲. اگر خودِ بیمار تصمیم بگیرد که برای رهایی از این تله تمام تلاشش را انجام دهد، زودتر به نتیجه می‌رسد. بیمار باید خودش را متعهد کند که اگر عشقی در سینه‌اش دارد ابراز کند، اگر خشمگین شده است، به شکل مناسب بیانش کند، تمرین کند که احساسات مختلف خود را در زمان درست و لازم و به شیوه صحیح بروز بدهد و در نهایت این‌که از دست انداختن و مسخره کردنِ دیگران، به دلیل ابراز احساسات و هیجاناتشان دست بردارد.

۳. خشم سرکوب شده در واقع یک نارجک است که ضامنش کشیده شده است. همان‌طور که این نارنجک هر لحظه امکان انفجار دارد، خشم فروخورده نیز هر لحظه به دنبال راهی برای خروج و فوران است. فردِ درگیر در تله بازداری هیجانی، به دلیلِ فشاری که بر خودش اعمال می‌کند تا دیگران از احساسات و خشم او باخبر نشوند، به یک متخاصم تبدیل می‌شود. متخاصمی که نمی‌تواند خشمش را به صورت مناسب ابراز کند؛ غالب این افراد در اثر خشم فروخورده‌شان به انواع بیماری‌های جسمی، از جمله معده‌درد و سردرد دچار می‌شوند.

۴. ریشه این تله در دوران کودکی فرد، و به عبارتی در نحوه تربیت او است. پدر و مادر با کنترل افراطی کودکشان، با سرزنش او و با به رو آوردن مداوم اشتباهات او، با کودک خودشان کاری می‌کنند که دست از رفتارهای طبیعی و خودانگیخته‌اش بردارد و برای در امان ماندن از تذکرات پدر و مادر، یا برای تکرار نکردن اشتباهات به سرکوب احساساتش روی بیاورد.

۵. بی‌تفاوتی بارزترین صفت این افراد است. تلاش بی‌وقفه‌ی این بیماران برای کنترل هیجاناتشان، سبب شده است که گرفتارانِ تله‌ی بازداریِ هیجانی، هر نوع هیجان مثبت یا منفی را در خودشان سرکوب کنند و از این رو از منظر عاطفی بی‌تفاوت باشند. این افراد به ابراز صمیمیت علاقه‌ای ندارند، در نتیجه دلسوزی یا محبت نیز نمی‌کنند. ترس، خشم و شرم سه خصلت است که به شدت در این افراد نمود دارد. ترس از ابراز احساسات، شرم در صورت از دست دادن کنترلی که بر احساساتشان دارند و خشم به دلیل دلخوری‌هایی که بیانشان نمی‌کنند.
#طرحواره_بازداری_هیجانی
#تله_بازداری_هیجانی

🍀❤ @filsofak