انتخاب دوست
سؤال
ویژگیهای دوست خوب چیست؟ به بیانی دیگر چه کسی را به دوستی بگیرم و چه کسی را به دوستی نگیرم؟
دوست باید سلامت روانی داشته باشد؛ مثلا اگر دوست شخصیت اضطرابیای داشته باشد و یا شخصیت وسواسیای داشته باشد یا بدبین یا ناامید باشد؛ این عوالم دوستی را تحت تأثیر قرار میدهد. اما علاوه بر این ویژگی، دوست باید حداقل حد نصاب کمالات اخلاقی را داشته باشد. چند ویژگی بسیار مهم است که باید در دوست باشد:
۱. اگر دوست متکبر و مُتبختر و متفرعن باشد، شما در ارتباط با او نابود میشوید.
۲. اگر دوستتان حسد داشته باشد، ارتباط شما از بین میرود.
۳. اگر علائق ناسازگاری هم با شما داشته باشد از ارتباط با او لذت نمیبرید. مثلا وقتی گفتوگو در اختیار شماست بهسمت و سویی میرود و وقتی گفتوگو در اختیار اوست به سمت و سوی دیگری میرود و بنابراین در دوستی باید علائق مشترک وجود داشته باشد. حتی اگر سنخ روانی متفاوت است باید لااقل علائق مشترک وجود داشته باشد. البته آدم که نباید با تمام عالم و آدم دوستی داشته باشد. دوستی چیزی نیست که دائما دامنهاش را گسترد. ما فکر میکنیم که اگر اسم ۷۰۰ نفر را در دفترچه تلفن خودمان داشته باشیم، خوب است ولی دوستی معنایش این نیست. عُلقههای مشترک هنری بسیار اهمیت دارند. مثلا دوستی که در تمام عمرش تا به حال رمان نخوانده است، من نمیتوانم دوستیای با او داشته باشم چون هیچ وقت نمیتوانم راجعبه رمان با او حرف بزنم در حالیکه دوست کسی است که آدم بتواند با او بحث و شکوا بکند، درد و دل بکند و باورهایش را در میان بگذارد.
۴. اختلافنظرهای عمیق هم دوستی را از بین میبرد. با اینکه نباید از بین ببرد ولی عملا از بین میبرد. من اگر کسی سلامت روانی و کمال اخلاقی داشته باشد هر عقیدهای هم داشته باشد با او میتوانم دوستی کنم. منتها در اکثریت قریب به اتفاق، اختلاف عقیده اگر از حدی بیشتر بشود، دوستی دوام نمیآورد.
نکتهی آخر اینکه وقتی دوستی تعدادش افزایش پیدا بکند، شما حق دوستی را نمیتوانید ادا کنید و هم شما وجدان اخلاقیتان رنجور میشود و هم او از شما میرنجد. وقتی شما مثلا ده تا دوست داشته باشید میتوانید سالگشت تولد هر کدام را تبریک بگویید و حتی در تولدشان شرکت کنید ولی اگر ۵۰۰ تا دوست داشته باشید چنین کاری امکانپذیر نیست. البته فقط این نیست و بلکه اینکه شاید حتی نتوانید احوالشان را هم بپرسید. این دوست را میرنجاند. من معتقد هستم که اگر دوستان خود را گزیده کنیم خیلی بهتر از آن است که تعداد دوستها زیاد بشود.
من به یک نوع دوستی هم اعتراض دارم و آن دوستیهایی است که به حسب تصادف پیش میآیند و مثلا اگر با کسی در مجلسی سلامعلیک کردم بخواهم به او نیز شماره تلفن بدهم و شماره تلفنشان را بگیرم که آنها نیز بار خاطر من بشوند! که از این به بعد باید با تکتک آنها هم سلام و تعارف داشته باشم.
اگر کسی با خلوت و تنهایی خودش سر و کار داشته باشد بهتر است تا اینکه با دوستانی که این ویژگیها را ندارند، دوستی داشته باشد.
سؤال
استاد! شما احسان را جزو ویژگیهای لازم یک دوست برنشمردهاید. آیا لازم نبود؟
نه! من فکر میکنم اگر این ویژگیها وجود داشته باشد، حتی اگر دوست، احسان آگاهانهای هم به شما نکند، حضورش برای شما یک احسان است. البته اگر کسی این ویژگیها را داشته باشد، آهستهآهسته خودش به احسان هم کشیده خواهد شد. دوستی که حتی برای من هدیهای نمیآورد و یا مرا دعوت نمیکند، اگر آن ویژگیها را داشته باشد، باز هم این دوستی خوب است
🔸️|گفتگوی شفاهی حسام شوشتری با با مصطفی ملکیان|
🍀❤️ @filsofak
سؤال
ویژگیهای دوست خوب چیست؟ به بیانی دیگر چه کسی را به دوستی بگیرم و چه کسی را به دوستی نگیرم؟
دوست باید سلامت روانی داشته باشد؛ مثلا اگر دوست شخصیت اضطرابیای داشته باشد و یا شخصیت وسواسیای داشته باشد یا بدبین یا ناامید باشد؛ این عوالم دوستی را تحت تأثیر قرار میدهد. اما علاوه بر این ویژگی، دوست باید حداقل حد نصاب کمالات اخلاقی را داشته باشد. چند ویژگی بسیار مهم است که باید در دوست باشد:
۱. اگر دوست متکبر و مُتبختر و متفرعن باشد، شما در ارتباط با او نابود میشوید.
۲. اگر دوستتان حسد داشته باشد، ارتباط شما از بین میرود.
۳. اگر علائق ناسازگاری هم با شما داشته باشد از ارتباط با او لذت نمیبرید. مثلا وقتی گفتوگو در اختیار شماست بهسمت و سویی میرود و وقتی گفتوگو در اختیار اوست به سمت و سوی دیگری میرود و بنابراین در دوستی باید علائق مشترک وجود داشته باشد. حتی اگر سنخ روانی متفاوت است باید لااقل علائق مشترک وجود داشته باشد. البته آدم که نباید با تمام عالم و آدم دوستی داشته باشد. دوستی چیزی نیست که دائما دامنهاش را گسترد. ما فکر میکنیم که اگر اسم ۷۰۰ نفر را در دفترچه تلفن خودمان داشته باشیم، خوب است ولی دوستی معنایش این نیست. عُلقههای مشترک هنری بسیار اهمیت دارند. مثلا دوستی که در تمام عمرش تا به حال رمان نخوانده است، من نمیتوانم دوستیای با او داشته باشم چون هیچ وقت نمیتوانم راجعبه رمان با او حرف بزنم در حالیکه دوست کسی است که آدم بتواند با او بحث و شکوا بکند، درد و دل بکند و باورهایش را در میان بگذارد.
۴. اختلافنظرهای عمیق هم دوستی را از بین میبرد. با اینکه نباید از بین ببرد ولی عملا از بین میبرد. من اگر کسی سلامت روانی و کمال اخلاقی داشته باشد هر عقیدهای هم داشته باشد با او میتوانم دوستی کنم. منتها در اکثریت قریب به اتفاق، اختلاف عقیده اگر از حدی بیشتر بشود، دوستی دوام نمیآورد.
نکتهی آخر اینکه وقتی دوستی تعدادش افزایش پیدا بکند، شما حق دوستی را نمیتوانید ادا کنید و هم شما وجدان اخلاقیتان رنجور میشود و هم او از شما میرنجد. وقتی شما مثلا ده تا دوست داشته باشید میتوانید سالگشت تولد هر کدام را تبریک بگویید و حتی در تولدشان شرکت کنید ولی اگر ۵۰۰ تا دوست داشته باشید چنین کاری امکانپذیر نیست. البته فقط این نیست و بلکه اینکه شاید حتی نتوانید احوالشان را هم بپرسید. این دوست را میرنجاند. من معتقد هستم که اگر دوستان خود را گزیده کنیم خیلی بهتر از آن است که تعداد دوستها زیاد بشود.
من به یک نوع دوستی هم اعتراض دارم و آن دوستیهایی است که به حسب تصادف پیش میآیند و مثلا اگر با کسی در مجلسی سلامعلیک کردم بخواهم به او نیز شماره تلفن بدهم و شماره تلفنشان را بگیرم که آنها نیز بار خاطر من بشوند! که از این به بعد باید با تکتک آنها هم سلام و تعارف داشته باشم.
اگر کسی با خلوت و تنهایی خودش سر و کار داشته باشد بهتر است تا اینکه با دوستانی که این ویژگیها را ندارند، دوستی داشته باشد.
سؤال
استاد! شما احسان را جزو ویژگیهای لازم یک دوست برنشمردهاید. آیا لازم نبود؟
نه! من فکر میکنم اگر این ویژگیها وجود داشته باشد، حتی اگر دوست، احسان آگاهانهای هم به شما نکند، حضورش برای شما یک احسان است. البته اگر کسی این ویژگیها را داشته باشد، آهستهآهسته خودش به احسان هم کشیده خواهد شد. دوستی که حتی برای من هدیهای نمیآورد و یا مرا دعوت نمیکند، اگر آن ویژگیها را داشته باشد، باز هم این دوستی خوب است
🔸️|گفتگوی شفاهی حسام شوشتری با با مصطفی ملکیان|
🍀❤️ @filsofak
کاریزمای والدین
وقتی یکی از والدین، بنابه هر دلیلی فوت میشود، معمولا بالانس عاطفی، اقتصادی و روانی خانواده دچار نوسان خواهد شد و بهتبع این تغییرات، تربیت کودک و شیوه فرزندپروری و حمایتگری وی نیز بههم میریزد، تا جاییکه اطرافیان و بستگان بهدلیل ترحم منفی و توجه مضاعف به کودک، ناخواسته کودک را بهسمت رفتارهای ناسازگارانه همچون پرتوقعبودن، ریاستطلبی، پرخاشگری، خودبرتربینی، بهانهگیری و در نهایت کمرنگکردن اقتدار و کاریزمای مادر/پدر خواهند کرد تا جاییکه بعد از گذشت یکسال که بستگان از تاب و تب فوت والد و ترحم مضاعف به کودک فاصله گرفتند، مادر/پدر میماند و یک کودک نافرمان پرتوقع ریاستطلب.
پس لطفا بعد از فوت والد کودک، باز هم نقش اول تربیتی را بگذارید مادر/پدر بازی کند و در سبک ارتباطی خود با کودک با احتیاط عمل کنیم که ناخواسته، به رشد روانی، عاطفی و اجتماعی کودک آسیب نرسانیم.
🔸️|دکتر مختار ویسانی، دکترای روانشناسی کودک و نوجوان|
🍀❤️ @filsofak
وقتی یکی از والدین، بنابه هر دلیلی فوت میشود، معمولا بالانس عاطفی، اقتصادی و روانی خانواده دچار نوسان خواهد شد و بهتبع این تغییرات، تربیت کودک و شیوه فرزندپروری و حمایتگری وی نیز بههم میریزد، تا جاییکه اطرافیان و بستگان بهدلیل ترحم منفی و توجه مضاعف به کودک، ناخواسته کودک را بهسمت رفتارهای ناسازگارانه همچون پرتوقعبودن، ریاستطلبی، پرخاشگری، خودبرتربینی، بهانهگیری و در نهایت کمرنگکردن اقتدار و کاریزمای مادر/پدر خواهند کرد تا جاییکه بعد از گذشت یکسال که بستگان از تاب و تب فوت والد و ترحم مضاعف به کودک فاصله گرفتند، مادر/پدر میماند و یک کودک نافرمان پرتوقع ریاستطلب.
پس لطفا بعد از فوت والد کودک، باز هم نقش اول تربیتی را بگذارید مادر/پدر بازی کند و در سبک ارتباطی خود با کودک با احتیاط عمل کنیم که ناخواسته، به رشد روانی، عاطفی و اجتماعی کودک آسیب نرسانیم.
🔸️|دکتر مختار ویسانی، دکترای روانشناسی کودک و نوجوان|
🍀❤️ @filsofak
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یه زن عاشقِ خوشحال، غذا رو میسوزونه ولی يه زنِ عاشقِ غمگين، اصلاً يادش میره زير اُجاق رو روشن كنه!
Sabrina/ 1954/ Billy Wilder
🍀❤️ @filsofak
Sabrina/ 1954/ Billy Wilder
🍀❤️ @filsofak
اگر به کسی بگویید دوستش دارید و او به شما پاسخ دهد: «خوب، من تو را دوست ندارم»، آیا دلیلی برای رنج کشیدن شماست؟ فقط چون کسی شما را رد کرده، به این معنا نیست که شما نیز خودتان را رد کنید.
اگر یک نفر شما را دوست ندارد، کسی دیگر شما را دوست خواهد داشت.
همواره یک نفر دیگر وجود دارد.
بودن با فردی که میخواهد با شما باشد، خیلی بهتر از بودن با کسی است که مجبور است با شما باشد.
#استادی_در_عشق
#دون_میگوئل_روئیز
🍀❤️ @filsofak
اگر یک نفر شما را دوست ندارد، کسی دیگر شما را دوست خواهد داشت.
همواره یک نفر دیگر وجود دارد.
بودن با فردی که میخواهد با شما باشد، خیلی بهتر از بودن با کسی است که مجبور است با شما باشد.
#استادی_در_عشق
#دون_میگوئل_روئیز
🍀❤️ @filsofak
تواضعِ افراطی و فوایدِ آن!
معمولاً به کسی که مغرورانه رفتار میکند، در خلوتِ خودم لبخند میزنم و رهایش میکنم. ولی کفری میشوم و نمیتوانم قورت بدهم کسی را که سعی میکند در فضای عمومی همیشه «تواضعِ افراطی» نشان بدهد. متأسفانه شامهای قوی هم میپندارم دارم برای درکِ تفاوتی که رفتار متواضعانه با منشِ ریاکارانه دارد.
خیال میکنم چنین کسانی در اهلِ فرهنگ و رسانه، با چنین رفتاری، یکسره در حالِ فریب دادن همگاناند بهقصدِ جذبِ مخاطب بیشتر؛ یکجور سرمایهگذاری مثلاً – تا بتوانند حرفشان، نظرشان، جنسشان، و اساساً خودشان را، بهوقتِ نیاز، بهتر و آسانتر به دیگران بفروشند.
این جمله منسوب است به ژان دو لا برویر، اندیشمندِ فرانسویِ قرنِ هفدهم و نویسندهی رسالهی «رفتارها و خلقیاتِ قرنِ ما» که «تواضعِ بیجا آخرین مرتبهی تکبر است». بهقول دوستی، تواضعِ افراطی نشانهی تکبر و غروری است که متواضعِ افراطی سعی میکند آن را انکار کند، و حتا یعنی که آی بیایید مرا بستایید، بس که خوبی و فروتنی ازم میبارد.
شفیعی کدکنی هم که گاهی خودش، بهاشتباه، متهم به تواضعِ افراطی میشود، کتابِ «ادوارِ شعرِ فارسی»اش را اینگونه شروع میکند: «افراط در فروتنی دلیلِ ادعاست. گویا این سخن را در کودکی به نامِ سیدجمالالدین اسدآبادی خوانده بودم. هرکسی که گفته است، راست گفته است و من نمیخواهم چندان فروتنی از خود نشان دهم که دلیل ادعا باشد…»
یا مثلاً ابراهیم گلستان – که کم نیستند آنها که میگویند تبختر از کلام و رفتارش میبارد – پا را از این معنا هم فراتر میگذارد و در کتابِ «گفتهها» فروتنی را «دروغِ وارونه» توصیف میکند.
وقتی تواضعِ افراطی در کسی تبدیل به یک الگوی رفتاری شود، دیگر فقط پای تکبر و یا مدعی بودن در عینِ وانمود کردن به مدعی نبودن در میان نیست؛ بلکه میشود «منشِ ریاکارانه» که زیربنای آن ناراستی است و انجامش فریبِ مخاطب (مخاطبان).
من هر آنقدر که در فضای عمومی ـ بهطور خاص شبکههای اجتماعی ـ لذت میبرم از معاشرت با آنانی که بزرگاند اما متواضع، پرهیز میکنم از آنهایی که با فروختنِ تواضع در پی بزرگ شدن (یا بزرگتر شدن و بزرگ ماندن) در چشم دیگراناند، و کفری میشوم از گرمیِ بازارشان در میانِ انبوهِ مخاطبانی که ـ شاید از بس تواضع ندیدهاند و بیاعتنایی چشیدهاند – ناآگاهانه بهترین مشتریانِ ریاکاراناند.
مرزِ میانِ تواضع و ریا بهباریکیِ موست، اما تفاوتِ رفتارِ فروتنانه با منشِ ریاکارانه و تواضعِ افراطی، دستکم در نگاهِ من، روشنتر از خورشید است.
🔸️رضا شکراللهی
🍀❤️ @filsofak
معمولاً به کسی که مغرورانه رفتار میکند، در خلوتِ خودم لبخند میزنم و رهایش میکنم. ولی کفری میشوم و نمیتوانم قورت بدهم کسی را که سعی میکند در فضای عمومی همیشه «تواضعِ افراطی» نشان بدهد. متأسفانه شامهای قوی هم میپندارم دارم برای درکِ تفاوتی که رفتار متواضعانه با منشِ ریاکارانه دارد.
خیال میکنم چنین کسانی در اهلِ فرهنگ و رسانه، با چنین رفتاری، یکسره در حالِ فریب دادن همگاناند بهقصدِ جذبِ مخاطب بیشتر؛ یکجور سرمایهگذاری مثلاً – تا بتوانند حرفشان، نظرشان، جنسشان، و اساساً خودشان را، بهوقتِ نیاز، بهتر و آسانتر به دیگران بفروشند.
این جمله منسوب است به ژان دو لا برویر، اندیشمندِ فرانسویِ قرنِ هفدهم و نویسندهی رسالهی «رفتارها و خلقیاتِ قرنِ ما» که «تواضعِ بیجا آخرین مرتبهی تکبر است». بهقول دوستی، تواضعِ افراطی نشانهی تکبر و غروری است که متواضعِ افراطی سعی میکند آن را انکار کند، و حتا یعنی که آی بیایید مرا بستایید، بس که خوبی و فروتنی ازم میبارد.
شفیعی کدکنی هم که گاهی خودش، بهاشتباه، متهم به تواضعِ افراطی میشود، کتابِ «ادوارِ شعرِ فارسی»اش را اینگونه شروع میکند: «افراط در فروتنی دلیلِ ادعاست. گویا این سخن را در کودکی به نامِ سیدجمالالدین اسدآبادی خوانده بودم. هرکسی که گفته است، راست گفته است و من نمیخواهم چندان فروتنی از خود نشان دهم که دلیل ادعا باشد…»
یا مثلاً ابراهیم گلستان – که کم نیستند آنها که میگویند تبختر از کلام و رفتارش میبارد – پا را از این معنا هم فراتر میگذارد و در کتابِ «گفتهها» فروتنی را «دروغِ وارونه» توصیف میکند.
وقتی تواضعِ افراطی در کسی تبدیل به یک الگوی رفتاری شود، دیگر فقط پای تکبر و یا مدعی بودن در عینِ وانمود کردن به مدعی نبودن در میان نیست؛ بلکه میشود «منشِ ریاکارانه» که زیربنای آن ناراستی است و انجامش فریبِ مخاطب (مخاطبان).
من هر آنقدر که در فضای عمومی ـ بهطور خاص شبکههای اجتماعی ـ لذت میبرم از معاشرت با آنانی که بزرگاند اما متواضع، پرهیز میکنم از آنهایی که با فروختنِ تواضع در پی بزرگ شدن (یا بزرگتر شدن و بزرگ ماندن) در چشم دیگراناند، و کفری میشوم از گرمیِ بازارشان در میانِ انبوهِ مخاطبانی که ـ شاید از بس تواضع ندیدهاند و بیاعتنایی چشیدهاند – ناآگاهانه بهترین مشتریانِ ریاکاراناند.
مرزِ میانِ تواضع و ریا بهباریکیِ موست، اما تفاوتِ رفتارِ فروتنانه با منشِ ریاکارانه و تواضعِ افراطی، دستکم در نگاهِ من، روشنتر از خورشید است.
🔸️رضا شکراللهی
🍀❤️ @filsofak
پیشرفت زنان در کار
حدود دو قرن طول خواهد کشید تا شکاف جنسیتی در اقتصاد سراسر دنیا از بین برود؛ این را مجمع جهانی اقصاد در گزارش سال گذشته خود اعلام کرد. این درحالی است که بسیاری از پژوهشها از اثرات مثبتی میگویند که تنوع جنسیتی روی کسب و کارها دارد.
سالی هلگسن، مدرس مدیریت، پنج توصیه مفید برای زنانی دارد که میخواهند در کار خود پیشرفت کنند.
۱- روی دستآوردهای خود تأکید کنید.
انتظار برای اینکه دیگران به خودی خود متوجه کار ما بشوند و از آن قدردانی کنند، به جایی نخواهد رسید. افراد زیادی هستند که در مورد دستآوردهایشان حرف نمیزنند. این افراد معمولا دو دلیل برای این کار خود دارند: بعضیها میگویند فکر میکنم وقتی کارم را درست انجام دهم، مردم خودشان باید متوجه شوند. عدهای دیگر هم این دلیل را میآورند که اگر قرار است برای جلبتوجه دیگران مثل یک احمق نفرتانگیز رفتار کنم، همین بهتر که کسی متوجه کارم نشود. چنین رویکردی هیچ نتیجهای برای فرد بهدنبال نخواهد داشت.
برای ترک این عادت نقاط قوت خود را پیدا کنید. مثلا اگر فکر میکنید رئیستان متوجه توانایی شما در برقراری ارتباط با دیگران نیست، یکبار در هفته برایش ایمیل بفرستید و بهطور خلاصه بنویسید با چه کسانی حرف زدهاید.
۲- نهگفتن را یاد بگیرید.
رفتارهایی که در شروع یک کار بهشما کمک میکنند ممکن است با گذشت زمان به موانعی در مسیر پیشرفتتان تبدیل شوند. اگر همیشه به دنبال خوشحالکردن دیگران هستید، برای سپردن مسئولیت به دیگران و نهگفتن به آنها کار سختی پیش رو خواهید داشت. با این کار به دیگران اجازه میدهید از شما سوءاستفاده کنند، از حد و مرزهایتان عبور کنند و وقت زیادی هم هدر بدهند.
چطور میشود جلوی این اتفاق را گرفت؟ با قدمهای کوچک جلو بروید و برای خودتان حد و مرز تعیین کنید. به خودتان بگویید همین الانش هم مسئولیتهای زیادی دارم، بنابراین ماه آینده اگر از من خواستند به یک پروژه جدید بپیوندم یا کار دیگری انجام دهم، قبل از دادن جواب مثبت در موردش خوب فکر خواهم کرد. به این فکر میکنم که این کار چه سودی برایم دارد و این که آیا انجامش واقعا به نفعم هست یا نه.
۳- ریسکپذیری در برابر کمالگرایی.
یکی از بزرگترین مشکلات کمالگرایی این است که نمیتوانید کاری را به دیگران بسپارید. این جمله که آه! خودم انجامش بدهم راحتترم را از خیلیها شنیدهام.
اما یک راه بسیار آسان برای ترک این عادت وجود دارد. یک نفر را برای این که کاری را به او بسپارید در نظر بگیرید. این فرصت را به آن فرد بدهید و بعد از انجام آن کار نظرتان را هم به او بگویید. ریسک کنید و کنترل اوضاع را به فرد دیگری بسپارید. احساس خوبی نسبت به این کار ندارید؟ پس بد نیست بدانید مطالعات نشان داده در محیطهای کاری زنان معمولا برای بیاشتباهبودن و دقتشان تشویق میشوند و این درحالی است که مردان اغلب برای ریسکپذیری و جسارتشان پاداش میگیرند.
۴- به خودتان اجازه اشتباه بدهید.
زنان معمولا سختتر از مردان با اشتباهات خود کنار میآیند و این میتواند مانعی جدی بر سر راه پیشرفت کاریشان باشد. با این کار در واقع به خودمان ضربه میزنیم. بهجای این کار به خودتان کمی استراحت بدهید. بپذیرید که انسان هستید و مثل هرفرد دیگری ممکن است اشتباه کنید.
۵- از کوچکجلوهدادن خود دست بردارید.
زنان چه در ظاهر و چه در طرز بیان خود معمولا خودشان را کوچکتر از آنچه هستند جلوه میدهند. معذرتخواهی، استفاده از جملاتی نظیر یک لحظه وقت دارید؟، نشانندادن اقتدار و نداشتن احساس تعلق به جایگاه خود از جمله ویژگیهای اخلاقی مشترک در میان زنان است. اگر میخواهید بهعنوان مدیر پذیرفته شوید، باید جایگاهتان را مشخص کنید و رفتارتان طوری باشد که دیگران متوجه ارزشها و تواناییهای شما بشوند.
🍀❤️ @filsofak
حدود دو قرن طول خواهد کشید تا شکاف جنسیتی در اقتصاد سراسر دنیا از بین برود؛ این را مجمع جهانی اقصاد در گزارش سال گذشته خود اعلام کرد. این درحالی است که بسیاری از پژوهشها از اثرات مثبتی میگویند که تنوع جنسیتی روی کسب و کارها دارد.
سالی هلگسن، مدرس مدیریت، پنج توصیه مفید برای زنانی دارد که میخواهند در کار خود پیشرفت کنند.
۱- روی دستآوردهای خود تأکید کنید.
انتظار برای اینکه دیگران به خودی خود متوجه کار ما بشوند و از آن قدردانی کنند، به جایی نخواهد رسید. افراد زیادی هستند که در مورد دستآوردهایشان حرف نمیزنند. این افراد معمولا دو دلیل برای این کار خود دارند: بعضیها میگویند فکر میکنم وقتی کارم را درست انجام دهم، مردم خودشان باید متوجه شوند. عدهای دیگر هم این دلیل را میآورند که اگر قرار است برای جلبتوجه دیگران مثل یک احمق نفرتانگیز رفتار کنم، همین بهتر که کسی متوجه کارم نشود. چنین رویکردی هیچ نتیجهای برای فرد بهدنبال نخواهد داشت.
برای ترک این عادت نقاط قوت خود را پیدا کنید. مثلا اگر فکر میکنید رئیستان متوجه توانایی شما در برقراری ارتباط با دیگران نیست، یکبار در هفته برایش ایمیل بفرستید و بهطور خلاصه بنویسید با چه کسانی حرف زدهاید.
۲- نهگفتن را یاد بگیرید.
رفتارهایی که در شروع یک کار بهشما کمک میکنند ممکن است با گذشت زمان به موانعی در مسیر پیشرفتتان تبدیل شوند. اگر همیشه به دنبال خوشحالکردن دیگران هستید، برای سپردن مسئولیت به دیگران و نهگفتن به آنها کار سختی پیش رو خواهید داشت. با این کار به دیگران اجازه میدهید از شما سوءاستفاده کنند، از حد و مرزهایتان عبور کنند و وقت زیادی هم هدر بدهند.
چطور میشود جلوی این اتفاق را گرفت؟ با قدمهای کوچک جلو بروید و برای خودتان حد و مرز تعیین کنید. به خودتان بگویید همین الانش هم مسئولیتهای زیادی دارم، بنابراین ماه آینده اگر از من خواستند به یک پروژه جدید بپیوندم یا کار دیگری انجام دهم، قبل از دادن جواب مثبت در موردش خوب فکر خواهم کرد. به این فکر میکنم که این کار چه سودی برایم دارد و این که آیا انجامش واقعا به نفعم هست یا نه.
۳- ریسکپذیری در برابر کمالگرایی.
یکی از بزرگترین مشکلات کمالگرایی این است که نمیتوانید کاری را به دیگران بسپارید. این جمله که آه! خودم انجامش بدهم راحتترم را از خیلیها شنیدهام.
اما یک راه بسیار آسان برای ترک این عادت وجود دارد. یک نفر را برای این که کاری را به او بسپارید در نظر بگیرید. این فرصت را به آن فرد بدهید و بعد از انجام آن کار نظرتان را هم به او بگویید. ریسک کنید و کنترل اوضاع را به فرد دیگری بسپارید. احساس خوبی نسبت به این کار ندارید؟ پس بد نیست بدانید مطالعات نشان داده در محیطهای کاری زنان معمولا برای بیاشتباهبودن و دقتشان تشویق میشوند و این درحالی است که مردان اغلب برای ریسکپذیری و جسارتشان پاداش میگیرند.
۴- به خودتان اجازه اشتباه بدهید.
زنان معمولا سختتر از مردان با اشتباهات خود کنار میآیند و این میتواند مانعی جدی بر سر راه پیشرفت کاریشان باشد. با این کار در واقع به خودمان ضربه میزنیم. بهجای این کار به خودتان کمی استراحت بدهید. بپذیرید که انسان هستید و مثل هرفرد دیگری ممکن است اشتباه کنید.
۵- از کوچکجلوهدادن خود دست بردارید.
زنان چه در ظاهر و چه در طرز بیان خود معمولا خودشان را کوچکتر از آنچه هستند جلوه میدهند. معذرتخواهی، استفاده از جملاتی نظیر یک لحظه وقت دارید؟، نشانندادن اقتدار و نداشتن احساس تعلق به جایگاه خود از جمله ویژگیهای اخلاقی مشترک در میان زنان است. اگر میخواهید بهعنوان مدیر پذیرفته شوید، باید جایگاهتان را مشخص کنید و رفتارتان طوری باشد که دیگران متوجه ارزشها و تواناییهای شما بشوند.
🍀❤️ @filsofak
خواب
خواب یکی از لذتبخشترین چیزها در هستی ما است زیرا مرتبا فرصت خاموشکردن همهچیز را در اختیارمان میگذارد.
🔸️|استیون پول|
🍀❤️ @filsofak
خواب یکی از لذتبخشترین چیزها در هستی ما است زیرا مرتبا فرصت خاموشکردن همهچیز را در اختیارمان میگذارد.
🔸️|استیون پول|
🍀❤️ @filsofak
«زیبایی یا تکاندهنده است، یا اصلاً وجود ندارد.»
– سوزان سانتاگ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
[ از «نظر به درد دیگران» | ترجمهٔ احسان کیانیخواه ]
🍀❤️ @filsofak
– سوزان سانتاگ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
[ از «نظر به درد دیگران» | ترجمهٔ احسان کیانیخواه ]
🍀❤️ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
🍃 یادداشت روانشناسی
موضوع: چک کردن؛ شفافیت یا عدم امنیت؟
نویسنده: #مصطفی_سلیمانی
گفت «از همان روز اول، پسورد گوشیام را دادم بهش. نمیخواستم هیچ چیز پنهانیای بینمان باشد».
نگاهم را چرخاندم سمت شوهرش، که یعنی اگر تا اینجای کار حرفی داری بزن. یک مرد قد بلندِ لاغر اندام بود که ریش پروفسوری داشت و عینک زده بود.
عمرن اگر جایی غیر از اتاق مشاوره میدیدمش باورم میشد که دست بزن دارد؛ ولی سالها مشاوره و سر و کله زدن با آدمهای جور و واجور نشانم داده که از روی قیافه راجع به آدمها نظر ندهم. آدمها قابلیتهای بالقوهای دارند که وقتی بالفعلش میکنند، آدم شیش تا شاخ در میآورد! البته از باب مسامحه است که به دست بزن داشتن میگویم قابلیت، وگرنه که تف به اینطور قابلیتی.
مرد انگار که توی عالم هپروت غرق باشد، چشمهاش معلق مانده بود جایی بین گلدان روی میز و لیوان چایی، که توی دستم گرفته بودمش بالا. دوباره سرم را تکان دادم و چشمک ریزی زدم و گفتم کجایی؟ معلوم نبود داشت به چه فکر میکرد. یکهو به خودش آمد و تندی پلک زد که متمرکز شود و گفت: «بله. از همان روز اول. درست میفرمایند ایشان»؛ و با دستش انگار که به غریبهای توی خیابان اشاره کند، به خانمش اشاره کرد، بیاینکه حتی نگاهش هم بکند.
پرسیدم خب چطور رسیدید به کتککاری؟ و ادامه دادم، هر کدامتان میخواهد اول جواب بدهد.
دوباره مرد به همان شکل و شمایل دفعه پیش دستش را دراز کرد سمت خانمش، که یعنی تو شروع کن. حوصله نداشت حرف بزند و داشت پاسکاری میکرد.
زن گفت «من عادت دارم به نوشتن برای خودم. اولین بار که دعوایمان شد، آمدم طبق معمول، اعصابخوردیهایم را کلمه کنم و بریزم توی صفحهای از یادداشتهای گوشی، که یکهو یادم افتاد ممکن است بخواندشان. یک اپلیکیشنِ یادداشت دانلود کردم و یک پسورد هم برایش گذاشتم و یکجایی توی اپلیکیشنهای دیگر مخفیاش کردم. روزها گذشت و من هی نوشتههام داشت بیشتر میشد...»
گفتم پس دعواهایتان هم داشت بیشتر میشد!؟ زن گفت «خب بله. آخر دلخوری داشت روی دلخوری جمع میشد». سرم را تکان دادم و گفتم نوشتههایتان بیشتر شد و بعد؟
گفت «یک روز توی گشت و گذارهاش توی گوشیم برنامه را دید و از او اصرار که بازش کن و از من انکار که نمیشود. راه نداشت اصلن. توی خیلی از نوشتههام فحشِ بد داده بودم بهش. خب خودم را خالی کرده بودم. اگر نشانش میدادم...».
داشت حرف میزد که یکهو مرد صدایش را برد بالا و گفت گوشی را بردم پیش رفیقم و پسوردش را شکستیم و من هم از خجالت خانم درآمدم. حقش بود با آن فحشهای ناموسیای که حواله من کرده بود.
رابطهشان خیلی کار داشت. خیلی.
** نکات کاربردی:
۱. شفافیت در یک رابطه به چه معناست؟ آیا چک کردن گوشیهای همدیگر نشانه شفافیت است یا عدم امنیت؟ این چک کردنهای مضطربانه هیچ جایی در یک رابطه شفاف ندارد.
۲. به جای این کارآگاه بازیها، سعی کیند مچ همدیگر را در مواقعی که کار خوبی انجام میدهید بگیرید. گرفتن مچ همدیگر در مواقعی که کار بدی انجام میدهیم هیچ عاقبت خوشی ندارد و هیچکس هم دوست ندارد بداند که کسی او را مدام کنترل میکند.
۳. وقتی اعتمادی شکسته میشود، دوباره اعتماد کردن خیلی سخت است.
اگر زوجی با چنین موقعیتی پیش من بیایند، به آنها خواهم گفت که رابطهشان روی یک زمینِ لرزان است. به آنها میگویم که «دست بردارند، یا از این چک کردنهای مداوم و یا از رابطهشان». بودن در رابطهای که نتوانید اعتماد کنید هیچ ارزشی ندارد.
۴. یکی از افسانههای یونانی از زبانِ خدای عشق چه خوب گفته است: «عشق در جایی که اعتماد نیست نمیتواند وجود داشته باشد».
۵. شما برای آنکه کنترلِ کامل همسرتان را در دست داشته باشید، بهتر است کنترلِ یک چیز او را به دست بگیرید و آن هم قلب همسرتان است.
این نه یک شعار است و نه یک نصیحت از نوع نصیحتهای مادر بزرگها، که البته نصیحتهایشان حتی این روزها هم تاریخ مصرف دارد، اما این یک پیشنهاد است.
مدتی تلاش کنید و نتیجهاش را خودتان شاهد باشید. هیچ دو نفری در دنیا پیدا نمیشوند که بتوانند ادعا کنند همیشه با هم هستند و از همه چیزِ هم با خبرند، حتی دو قلوهای به هم چسبیده. پس تنها چیزی که میتواند مانند یک بیمه نامه قوی، رابطه شما را بیمه کند و شش دانگ قلب همسرتان را به نام شما بزند، محبت و عشق بیقید و شرط شما به شریک زندگیتان است.
🍀❤️ @The_meaningoflife
موضوع: چک کردن؛ شفافیت یا عدم امنیت؟
نویسنده: #مصطفی_سلیمانی
گفت «از همان روز اول، پسورد گوشیام را دادم بهش. نمیخواستم هیچ چیز پنهانیای بینمان باشد».
نگاهم را چرخاندم سمت شوهرش، که یعنی اگر تا اینجای کار حرفی داری بزن. یک مرد قد بلندِ لاغر اندام بود که ریش پروفسوری داشت و عینک زده بود.
عمرن اگر جایی غیر از اتاق مشاوره میدیدمش باورم میشد که دست بزن دارد؛ ولی سالها مشاوره و سر و کله زدن با آدمهای جور و واجور نشانم داده که از روی قیافه راجع به آدمها نظر ندهم. آدمها قابلیتهای بالقوهای دارند که وقتی بالفعلش میکنند، آدم شیش تا شاخ در میآورد! البته از باب مسامحه است که به دست بزن داشتن میگویم قابلیت، وگرنه که تف به اینطور قابلیتی.
مرد انگار که توی عالم هپروت غرق باشد، چشمهاش معلق مانده بود جایی بین گلدان روی میز و لیوان چایی، که توی دستم گرفته بودمش بالا. دوباره سرم را تکان دادم و چشمک ریزی زدم و گفتم کجایی؟ معلوم نبود داشت به چه فکر میکرد. یکهو به خودش آمد و تندی پلک زد که متمرکز شود و گفت: «بله. از همان روز اول. درست میفرمایند ایشان»؛ و با دستش انگار که به غریبهای توی خیابان اشاره کند، به خانمش اشاره کرد، بیاینکه حتی نگاهش هم بکند.
پرسیدم خب چطور رسیدید به کتککاری؟ و ادامه دادم، هر کدامتان میخواهد اول جواب بدهد.
دوباره مرد به همان شکل و شمایل دفعه پیش دستش را دراز کرد سمت خانمش، که یعنی تو شروع کن. حوصله نداشت حرف بزند و داشت پاسکاری میکرد.
زن گفت «من عادت دارم به نوشتن برای خودم. اولین بار که دعوایمان شد، آمدم طبق معمول، اعصابخوردیهایم را کلمه کنم و بریزم توی صفحهای از یادداشتهای گوشی، که یکهو یادم افتاد ممکن است بخواندشان. یک اپلیکیشنِ یادداشت دانلود کردم و یک پسورد هم برایش گذاشتم و یکجایی توی اپلیکیشنهای دیگر مخفیاش کردم. روزها گذشت و من هی نوشتههام داشت بیشتر میشد...»
گفتم پس دعواهایتان هم داشت بیشتر میشد!؟ زن گفت «خب بله. آخر دلخوری داشت روی دلخوری جمع میشد». سرم را تکان دادم و گفتم نوشتههایتان بیشتر شد و بعد؟
گفت «یک روز توی گشت و گذارهاش توی گوشیم برنامه را دید و از او اصرار که بازش کن و از من انکار که نمیشود. راه نداشت اصلن. توی خیلی از نوشتههام فحشِ بد داده بودم بهش. خب خودم را خالی کرده بودم. اگر نشانش میدادم...».
داشت حرف میزد که یکهو مرد صدایش را برد بالا و گفت گوشی را بردم پیش رفیقم و پسوردش را شکستیم و من هم از خجالت خانم درآمدم. حقش بود با آن فحشهای ناموسیای که حواله من کرده بود.
رابطهشان خیلی کار داشت. خیلی.
** نکات کاربردی:
۱. شفافیت در یک رابطه به چه معناست؟ آیا چک کردن گوشیهای همدیگر نشانه شفافیت است یا عدم امنیت؟ این چک کردنهای مضطربانه هیچ جایی در یک رابطه شفاف ندارد.
۲. به جای این کارآگاه بازیها، سعی کیند مچ همدیگر را در مواقعی که کار خوبی انجام میدهید بگیرید. گرفتن مچ همدیگر در مواقعی که کار بدی انجام میدهیم هیچ عاقبت خوشی ندارد و هیچکس هم دوست ندارد بداند که کسی او را مدام کنترل میکند.
۳. وقتی اعتمادی شکسته میشود، دوباره اعتماد کردن خیلی سخت است.
اگر زوجی با چنین موقعیتی پیش من بیایند، به آنها خواهم گفت که رابطهشان روی یک زمینِ لرزان است. به آنها میگویم که «دست بردارند، یا از این چک کردنهای مداوم و یا از رابطهشان». بودن در رابطهای که نتوانید اعتماد کنید هیچ ارزشی ندارد.
۴. یکی از افسانههای یونانی از زبانِ خدای عشق چه خوب گفته است: «عشق در جایی که اعتماد نیست نمیتواند وجود داشته باشد».
۵. شما برای آنکه کنترلِ کامل همسرتان را در دست داشته باشید، بهتر است کنترلِ یک چیز او را به دست بگیرید و آن هم قلب همسرتان است.
این نه یک شعار است و نه یک نصیحت از نوع نصیحتهای مادر بزرگها، که البته نصیحتهایشان حتی این روزها هم تاریخ مصرف دارد، اما این یک پیشنهاد است.
مدتی تلاش کنید و نتیجهاش را خودتان شاهد باشید. هیچ دو نفری در دنیا پیدا نمیشوند که بتوانند ادعا کنند همیشه با هم هستند و از همه چیزِ هم با خبرند، حتی دو قلوهای به هم چسبیده. پس تنها چیزی که میتواند مانند یک بیمه نامه قوی، رابطه شما را بیمه کند و شش دانگ قلب همسرتان را به نام شما بزند، محبت و عشق بیقید و شرط شما به شریک زندگیتان است.
🍀❤️ @The_meaningoflife
Bebor Be Name Khodavandat
Mohsen Chavoshi
Audio file : Mohsen Chavoshi – [Bebor Be Name Khodavandat]
ببین چقدر اسیرم من!
چنان بُکش که پس از مردن،
هزاربار بمیرم من.
دسیسههای تو میبینی؟
ورید پاک امیرم من،
که در تدارک حمّام است...
🎶 محسن چاوشی|ببر به نام خداوندت
❤️🍀 @filsofak
ببین چقدر اسیرم من!
چنان بُکش که پس از مردن،
هزاربار بمیرم من.
دسیسههای تو میبینی؟
ورید پاک امیرم من،
که در تدارک حمّام است...
🎶 محسن چاوشی|ببر به نام خداوندت
❤️🍀 @filsofak
نامه به یک دختر خانوم!
این نامه را خطاب به دختری که ندارم، نوشتهام. من هیچگاه دختر نداشتهام. اما شاید مخاطب این نامه نه دختر خیالی من که تمام دختران این سرزمین باشد! و از آن مهمتر برسانید به آقایان محترم، خواندن برخی از بندهای این نامه برای آنان واجبتر است.
دخترم سلام!
چند اعتراف تلخ پدرانه و چند نکته هست که شاید نتوانم رو در رو و چشم در چشم برایت بگویم اما آنها را برایت مینویسم.
دخترم فریاد بزن!
دخترها باید فریادزدن هم بلد باشند. این اسطوره قدیمی دختر و اشک را تو دور بریز. اگر جایی در حقت بیعدالتی شد، اگر تعرضی به حقت و به جسمت شد، بایست، نترس، با صدایی رسا حرفت را بزن و اگر لازم شد فریاد بزن. "هیس دخترها فریاد نمیزنند" برای دوران ما بود. شما اشتباه ما را تکرار نکنید.
دخترم از عاشقشدن نترس!
روزی عاشق خواهی شد. از این که عاشق شوی نترس. تو آرزوی پسرکی خواهی بود و آن پسرک تمام رویای تو. شاید شکست عشقی بخوری، شاید حتی فریب بخوری. اما یادت باشد عاشقشدن بخشی از مسیر بزرگشدن آدمی است. مهم آنست که تو و او حریمها را رعایت کنید. مهم این است که تا آنجا که میتوانی درست انتخاب کنی و فریب نخوری. اما اگر اشتباه کردی و یا فریب خوردی، دوباره بلند شو، دوباره عشق را تجربه کن. اگر در عاشقشدن اشتباه کردی، سعی نکن با پناهبردن به نفرت از خودت و دیگران انتقام بگیری.
تو از زندان فرار کن!
دخترم! میخواهم اعتراف کنم؛ اعترافی تلخ! من به اندازه کافی شجاع نبودم. اگر به اندازه کافی شجاع بودم تو را به زندان نمیبردم. همان زندانی که خودم در آن بودم. عمر من در زندان گذشت؛ زندان نمره، امتحان، معدل، کنکور، ترم و مدرک. تو زندگیات را هدر نده. کارنامهات برای من همه چیز نیست. برای من مهم این است که بتوانی از زندگی لذت ببری، بتوانی سخاوتمندانه ببخشی و بتوانی جهان کوچک اطرافت را کمی بهتر از آنچه تحویل گرفتهای، تحویل دهی. از زندان فرار کن! نه اینکه مدرسه نروی، برو؛ حتما برو! اما در زندان نمره، امتحان، معدل، کنکور، ترم و مدرک نمان! علم و مدرک را یکی ندان!
به خودت برس! شیکپوش باش!
به خودت احترام بگذار! لباس خوب بپوش! ست هم بپوش! به خودت برس! اما نگذار در حد یک عروسک تنزل پیدا کنی، نگذار طعمه چشمهای هرزه شوی. لباس، نشانه شخصیت آدمی است اما نگذار لباس همه شخصیت تو باشد. بین شیک پوشی و ... فاصلهای است که تو خود آن را بهتر میدانی. من چیزی نمیگویم!
کمتر تلویزیون نگاه و بیشتر روزنامه بخوان!
این حرف من خیلی واضح است نیازی به توضیح ندارد، فقط این نکته که شاید در زمان شما، روزنامه به آن معنا نباشد. منظور مطالعه اخبار کشور و جهان است آنهم از منابع مختلف. یک دختر امروزی باید جهانآگاه باشد. دیدن سریالهای بیپایان خانوادگی آدمی را خنگ میکند. یکی دوتایش ایرادی ندارد اما ...
دخترم پوتین بپوش!
دنیایی که تو در آن زندگی میکنی تبعیضآمیز و معمولا بهنفع مردان است. برای یک دنیای عادلانهتر بجنگ! اما فراموش نکن که صدها سال پیش اوضاع از این بدتر بود. پس شتابزده عمل نکن. توانت را برای یک جنگ هفتاد ساله تقسیم کن وگرنه نفس کم میآوری. پوتینهای محکم بپوش!
سواد مالیات را افزایش بده.
در مورد بیمه، مالیات، سرمایهگذاری، بانک و بورس و بازنشستگی بیشتر بخوان و بیشتر بدان. ممکن است بگویی انتظار داشتم حرفهای عاطفیتری بزنی. درست است اما داشتن سواد مالی را یک توصیه کاملا پدرانه میدانم. از من قبول کن!
مسافر باش!
در درون هر انسان حفرهای است، این حفره جز با معنای زندگی پر نمیشود. حتی اگر ثروتمندترین، زیباترین و محبوبترین دختر روی زمین باشی. چیزی در پشت این دنیا وجود دارد که آن حقیقت زندگی است. نمیشود گفت. نمیشود تدریس کرد. فقط باید رسید و مزمزه کرد. مسافرت کن. رو به آن وسعت بیواژه که همواره تو را میخواند. عبور کن. بگذر تا برسی.
تجویز راهبردی
دخترم! برایت چند قطره عشق، فریاد بهمیزان کافی، رهایی بهمیزان دلخواه، شیکپوشی، جهانآگاهی؛ هر روز حداقل نیم ساعت، سواد مالی و از همه مهمتر مسافرت به آنسوی هستی را توصیه میکنم.
🔸️|دکتر مجتبی لشکربلوکی|
❤️🍀 @filsofak
این نامه را خطاب به دختری که ندارم، نوشتهام. من هیچگاه دختر نداشتهام. اما شاید مخاطب این نامه نه دختر خیالی من که تمام دختران این سرزمین باشد! و از آن مهمتر برسانید به آقایان محترم، خواندن برخی از بندهای این نامه برای آنان واجبتر است.
دخترم سلام!
چند اعتراف تلخ پدرانه و چند نکته هست که شاید نتوانم رو در رو و چشم در چشم برایت بگویم اما آنها را برایت مینویسم.
دخترم فریاد بزن!
دخترها باید فریادزدن هم بلد باشند. این اسطوره قدیمی دختر و اشک را تو دور بریز. اگر جایی در حقت بیعدالتی شد، اگر تعرضی به حقت و به جسمت شد، بایست، نترس، با صدایی رسا حرفت را بزن و اگر لازم شد فریاد بزن. "هیس دخترها فریاد نمیزنند" برای دوران ما بود. شما اشتباه ما را تکرار نکنید.
دخترم از عاشقشدن نترس!
روزی عاشق خواهی شد. از این که عاشق شوی نترس. تو آرزوی پسرکی خواهی بود و آن پسرک تمام رویای تو. شاید شکست عشقی بخوری، شاید حتی فریب بخوری. اما یادت باشد عاشقشدن بخشی از مسیر بزرگشدن آدمی است. مهم آنست که تو و او حریمها را رعایت کنید. مهم این است که تا آنجا که میتوانی درست انتخاب کنی و فریب نخوری. اما اگر اشتباه کردی و یا فریب خوردی، دوباره بلند شو، دوباره عشق را تجربه کن. اگر در عاشقشدن اشتباه کردی، سعی نکن با پناهبردن به نفرت از خودت و دیگران انتقام بگیری.
تو از زندان فرار کن!
دخترم! میخواهم اعتراف کنم؛ اعترافی تلخ! من به اندازه کافی شجاع نبودم. اگر به اندازه کافی شجاع بودم تو را به زندان نمیبردم. همان زندانی که خودم در آن بودم. عمر من در زندان گذشت؛ زندان نمره، امتحان، معدل، کنکور، ترم و مدرک. تو زندگیات را هدر نده. کارنامهات برای من همه چیز نیست. برای من مهم این است که بتوانی از زندگی لذت ببری، بتوانی سخاوتمندانه ببخشی و بتوانی جهان کوچک اطرافت را کمی بهتر از آنچه تحویل گرفتهای، تحویل دهی. از زندان فرار کن! نه اینکه مدرسه نروی، برو؛ حتما برو! اما در زندان نمره، امتحان، معدل، کنکور، ترم و مدرک نمان! علم و مدرک را یکی ندان!
به خودت برس! شیکپوش باش!
به خودت احترام بگذار! لباس خوب بپوش! ست هم بپوش! به خودت برس! اما نگذار در حد یک عروسک تنزل پیدا کنی، نگذار طعمه چشمهای هرزه شوی. لباس، نشانه شخصیت آدمی است اما نگذار لباس همه شخصیت تو باشد. بین شیک پوشی و ... فاصلهای است که تو خود آن را بهتر میدانی. من چیزی نمیگویم!
کمتر تلویزیون نگاه و بیشتر روزنامه بخوان!
این حرف من خیلی واضح است نیازی به توضیح ندارد، فقط این نکته که شاید در زمان شما، روزنامه به آن معنا نباشد. منظور مطالعه اخبار کشور و جهان است آنهم از منابع مختلف. یک دختر امروزی باید جهانآگاه باشد. دیدن سریالهای بیپایان خانوادگی آدمی را خنگ میکند. یکی دوتایش ایرادی ندارد اما ...
دخترم پوتین بپوش!
دنیایی که تو در آن زندگی میکنی تبعیضآمیز و معمولا بهنفع مردان است. برای یک دنیای عادلانهتر بجنگ! اما فراموش نکن که صدها سال پیش اوضاع از این بدتر بود. پس شتابزده عمل نکن. توانت را برای یک جنگ هفتاد ساله تقسیم کن وگرنه نفس کم میآوری. پوتینهای محکم بپوش!
سواد مالیات را افزایش بده.
در مورد بیمه، مالیات، سرمایهگذاری، بانک و بورس و بازنشستگی بیشتر بخوان و بیشتر بدان. ممکن است بگویی انتظار داشتم حرفهای عاطفیتری بزنی. درست است اما داشتن سواد مالی را یک توصیه کاملا پدرانه میدانم. از من قبول کن!
مسافر باش!
در درون هر انسان حفرهای است، این حفره جز با معنای زندگی پر نمیشود. حتی اگر ثروتمندترین، زیباترین و محبوبترین دختر روی زمین باشی. چیزی در پشت این دنیا وجود دارد که آن حقیقت زندگی است. نمیشود گفت. نمیشود تدریس کرد. فقط باید رسید و مزمزه کرد. مسافرت کن. رو به آن وسعت بیواژه که همواره تو را میخواند. عبور کن. بگذر تا برسی.
تجویز راهبردی
دخترم! برایت چند قطره عشق، فریاد بهمیزان کافی، رهایی بهمیزان دلخواه، شیکپوشی، جهانآگاهی؛ هر روز حداقل نیم ساعت، سواد مالی و از همه مهمتر مسافرت به آنسوی هستی را توصیه میکنم.
🔸️|دکتر مجتبی لشکربلوکی|
❤️🍀 @filsofak
تمرین مکرر بهجای تبریک مکرر
وقتی سوار تاکسی میشویم لزومی ندارد پاهایمان را ۱۸۰ درجه باز کنیم، این حرکت را میتوانیم در مسابقات ژیمیناستیک المپیک انجام دهیم، کمی جمع و جور بنشینیم که زنی اگر نشسته مثل لواشک نچسبد به در ماشین!
وقتی رانندگی میکنیم و راننده خودرو جلویی خانم است، بوقزدن، لاییکشیدن و دستپاچهکردن او نشانگر این نیست که ما راننده بهتری هستیم، فقط بیشعوربودنمان را علنی کردهایم.
در هر محیطی اگر یک زن به ما لبخند میزند به این معنی نیست که شیفته شده و هر آن ممکن است بهجای نارنج، دستش را قاچ کند. ما یوسف نیستیم، دچار توهم نشویم. احترام بگذاریم.
در مهمانیها موقع آشنایی با یک خانم خیلی جو خارج نگیردتان و دستتان را دراز نکنید که از آشنایی با شما خوشبختم! این حق یک زن است که دستش را دراز کند به شما دست بدهد یا نه.
وقتی عصبانی میشویم برای نشاندادن خشم از فحشدادن به بانوان همدیگر خودداری کنیم! توضیح بیشتری لازم است؟!
ما بهجای "تبریکهای مکرر" باید "تمرینهای مکرر" کنیم تا احترام را یاد بگیریم. احترام بیشتر به همدیگر.
🔸️|دکتر احسان محمدی|
🍀❤️ @filsofak
وقتی سوار تاکسی میشویم لزومی ندارد پاهایمان را ۱۸۰ درجه باز کنیم، این حرکت را میتوانیم در مسابقات ژیمیناستیک المپیک انجام دهیم، کمی جمع و جور بنشینیم که زنی اگر نشسته مثل لواشک نچسبد به در ماشین!
وقتی رانندگی میکنیم و راننده خودرو جلویی خانم است، بوقزدن، لاییکشیدن و دستپاچهکردن او نشانگر این نیست که ما راننده بهتری هستیم، فقط بیشعوربودنمان را علنی کردهایم.
در هر محیطی اگر یک زن به ما لبخند میزند به این معنی نیست که شیفته شده و هر آن ممکن است بهجای نارنج، دستش را قاچ کند. ما یوسف نیستیم، دچار توهم نشویم. احترام بگذاریم.
در مهمانیها موقع آشنایی با یک خانم خیلی جو خارج نگیردتان و دستتان را دراز نکنید که از آشنایی با شما خوشبختم! این حق یک زن است که دستش را دراز کند به شما دست بدهد یا نه.
وقتی عصبانی میشویم برای نشاندادن خشم از فحشدادن به بانوان همدیگر خودداری کنیم! توضیح بیشتری لازم است؟!
ما بهجای "تبریکهای مکرر" باید "تمرینهای مکرر" کنیم تا احترام را یاد بگیریم. احترام بیشتر به همدیگر.
🔸️|دکتر احسان محمدی|
🍀❤️ @filsofak
نکته آموزشی در تلگرام
فرض کنید در یک گروه دوستانه پیامی را ارسال میکنید که نویسنده اصلی آن پیام خودتان هستید.
حالا باز فرض کنید که این پیام شما را یکی از دوستان در آن گروه، به گروهی یا فردی دیگر فوروارد میکند.
وقتی پیام شما فوروارد میشود، نام شما که مطلب از شما فوروارد شده، یعنی نویسنده اصلی مطلب، در بالای پیام دیده میشود.
حالا اگر شخص ثالثی روی نام شما در بالای آن مطلب فورواردی کلیک کند امکان این را دارد که بتواند وارد پروفایل شما شده و تصاویر پروفایل شما را ببیند و یا برای شما پیام شخصی بفرسد.
شما میتوانید این امکان را برای سه حالت مختلف تنظیم کنید:
۱. نام شما فاقد لینک باشد و هیچ کس نتواند وارد پروفایل شما بشود.
۲. نام شما فقط برای دوستانی که در کانتکتهای شما هستند، لینکدار باشد و برای سایرین فاقد لینک باشد.
۳. نام شما برای هرکسی لینکدار باشد و بتواند وارد پروفایل شما شود.
برای دسترسی به این تنظیمات سهگانه، چهار مرحله زیر را دنبال کنید.
1. Setting >
2. Privacy and security >
3. Forward Messages >
4. Everybody/My contacts/Nobody
اکنون با انتخاب یکی از موارد سهگانه در بند چهارم بالا، دسترسی افراد به پروفایل شما محدود خواهد بود.
🍀❤️ @filsofak
فرض کنید در یک گروه دوستانه پیامی را ارسال میکنید که نویسنده اصلی آن پیام خودتان هستید.
حالا باز فرض کنید که این پیام شما را یکی از دوستان در آن گروه، به گروهی یا فردی دیگر فوروارد میکند.
وقتی پیام شما فوروارد میشود، نام شما که مطلب از شما فوروارد شده، یعنی نویسنده اصلی مطلب، در بالای پیام دیده میشود.
حالا اگر شخص ثالثی روی نام شما در بالای آن مطلب فورواردی کلیک کند امکان این را دارد که بتواند وارد پروفایل شما شده و تصاویر پروفایل شما را ببیند و یا برای شما پیام شخصی بفرسد.
شما میتوانید این امکان را برای سه حالت مختلف تنظیم کنید:
۱. نام شما فاقد لینک باشد و هیچ کس نتواند وارد پروفایل شما بشود.
۲. نام شما فقط برای دوستانی که در کانتکتهای شما هستند، لینکدار باشد و برای سایرین فاقد لینک باشد.
۳. نام شما برای هرکسی لینکدار باشد و بتواند وارد پروفایل شما شود.
برای دسترسی به این تنظیمات سهگانه، چهار مرحله زیر را دنبال کنید.
1. Setting >
2. Privacy and security >
3. Forward Messages >
4. Everybody/My contacts/Nobody
اکنون با انتخاب یکی از موارد سهگانه در بند چهارم بالا، دسترسی افراد به پروفایل شما محدود خواهد بود.
🍀❤️ @filsofak
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آقا!
تو سبز بودی،
سبز هستی،
سبز میمانی
و تا دنیا دنیاست با ربنا و مرغ سحر
روح و روانمان سِحر میشود...
#محمدرضا_شجریان 💚
#استوری
🍀❤️ @filsofak
تو سبز بودی،
سبز هستی،
سبز میمانی
و تا دنیا دنیاست با ربنا و مرغ سحر
روح و روانمان سِحر میشود...
#محمدرضا_شجریان 💚
#استوری
🍀❤️ @filsofak
هیچوقت هیچ ایده شگرفی در اتاق کنفرانس زاده نشده است؛ اما ایدههای باارزش زیادی همانجا از بین رفتهاند.
🍀❤️ @filsofak
🍀❤️ @filsofak
گرانقیمتهای ارزان
ساعت لاکچری و گرانقیمت میبندد اما زمانمند نیست و مدیریت بهینه وقت خود و دیگران را نمیداند. بدقول است و در هر جلسهای دیر میرسد. به قولش وفا نمیکند و بابت تاخیرهایش هرگز خجالت نمیکشد.
گوشیهای هوشمند گرانقیمت با شماره رُند دارد اما سواد رسانهای ندارد، هر مطلبی را میخواند. هر مطلبی را فوروارد میکند. تفاوت یک رخداد واقعی و یک رخداد رسانهای را نمیداند. متوجه نیست که رسانهها چگونه اطلاعات را بهصورت نامحسوس دستکاری میکنند. از آن مهمتر در زمینه رعایت مالکیت معنوی از هفت دولت آزاد هستد و دزدی محتوا و مطلب میکند.
🔸️|اقتباس از مطلب دکتر مجتبی لشکربلوکی تحت عنوان باکلاسهای بیشخصیت|
🍀❤️ @filsofak
ساعت لاکچری و گرانقیمت میبندد اما زمانمند نیست و مدیریت بهینه وقت خود و دیگران را نمیداند. بدقول است و در هر جلسهای دیر میرسد. به قولش وفا نمیکند و بابت تاخیرهایش هرگز خجالت نمیکشد.
گوشیهای هوشمند گرانقیمت با شماره رُند دارد اما سواد رسانهای ندارد، هر مطلبی را میخواند. هر مطلبی را فوروارد میکند. تفاوت یک رخداد واقعی و یک رخداد رسانهای را نمیداند. متوجه نیست که رسانهها چگونه اطلاعات را بهصورت نامحسوس دستکاری میکنند. از آن مهمتر در زمینه رعایت مالکیت معنوی از هفت دولت آزاد هستد و دزدی محتوا و مطلب میکند.
🔸️|اقتباس از مطلب دکتر مجتبی لشکربلوکی تحت عنوان باکلاسهای بیشخصیت|
🍀❤️ @filsofak
مهارت کار تیمی
بهکمک بزرگترهای محل یا معلمان یک گروه خدمات خانگی تابستانه راه بیاندازید و تعدادی از دوستان را جمع کنید که داوطلب کمک به کهنسالان یا ناتوانان هستند. اگر اسیر صندلی چرخدار باشید و لامپ بالای سرتان سوخته باشد، چه میکنید؟
تهیهی فهرستی از افراد نیازمند یاری، کاری دشوار نخواهد بود. شما میتوانید:
راهآب و ناودان تمیز کنید.
چکهی شیر را بند بیاورید.
لامپهای سوخته را عوض کنید.
پنجرهها را بشورید.
دیواری را رنگ بزنید.
فرشی را جارو کنید.
ممکن است این کارها خیلی کم اهمیت و کوچک باشند، اما وقتی تنها باشید و نتوانید از پسشان برآیید، یک عالمه کار هستند.
🔸️|۱۰۱ راه که جوانان میتوانند جهان را دگرگون کنند، سندی والنتاین؛ ترجمه غلامعلی کشانی|
🍀❤️ @filsofak
بهکمک بزرگترهای محل یا معلمان یک گروه خدمات خانگی تابستانه راه بیاندازید و تعدادی از دوستان را جمع کنید که داوطلب کمک به کهنسالان یا ناتوانان هستند. اگر اسیر صندلی چرخدار باشید و لامپ بالای سرتان سوخته باشد، چه میکنید؟
تهیهی فهرستی از افراد نیازمند یاری، کاری دشوار نخواهد بود. شما میتوانید:
راهآب و ناودان تمیز کنید.
چکهی شیر را بند بیاورید.
لامپهای سوخته را عوض کنید.
پنجرهها را بشورید.
دیواری را رنگ بزنید.
فرشی را جارو کنید.
ممکن است این کارها خیلی کم اهمیت و کوچک باشند، اما وقتی تنها باشید و نتوانید از پسشان برآیید، یک عالمه کار هستند.
🔸️|۱۰۱ راه که جوانان میتوانند جهان را دگرگون کنند، سندی والنتاین؛ ترجمه غلامعلی کشانی|
🍀❤️ @filsofak
شش نوع دوستتدارم
جای جمله "دوستتدارم" در زندگی واقعی ما ایرانیان کجاست؟ در طول شبانهروز چند نفر از ما این جمله را میگوییم یا میشنویم؟ اگر تحلیل خود را در این نوشته کوتاه زوجها قرار دهیم در خصوص جمله دوستتدارم چند گروه را میتوان شناسایی کرد. البته باید گفت که در درون هر یک از این گروهها نیز تنوعات مختلفی وجود دارد که در اینجا نمیتوان به همه آنها پرداخت.
۱. کسانی که همسرشان را دوست ندارند ولی به او میگویند که دوستش دارند. این گروه یکعمر شریک زندگیشان را فریب میدهند و در مقابل او نقش بازی میکنند. اینان در اوایل، هنگام مسواکزدن به دندانهایشان، وقتی به آینه خیره میشدند کمی از خودشان خجالت میکشیدند ولی بهتدریج گفتن دروغی مانند دوستتدارم برایشان عادی میشود. دوستت دارم برای اینان تاکتیک است.
۲. کسانی که همسرشان را دوست دارند و به او میگویند که دوستش دارند. این وضعیت نرمال است. البته اینکه چند بار در روز یا هفته یا سال به همسرشان بگویند، میتواند موضوع تحلیل باشد. نحوه اجتماعیشدن این افراد میتواند بررسی شود. اینکه چگونه و از کجا یاد گرفتهاند که بهراحتی بگویند دوستت دارم.
۳. کسانی که همسرشان را دوست دارند ولی به او نمیگویند که دوستش دارند. برای فهم این افراد باید نحوه اجتماعیشدنشان را بررسی کرد. اینان یا یاد نگرفتهاند که باید دوست داشتن را ابراز کرد و یا یاد گرفتهاند ولی تحت تأثیر جامعه با خودشان میگویند که ابراز علاقه موجب پرروشدن طرف مقابل میشود، یا اصلا چه نیازی است که گفته شود، بدون گفتن دوستت دارم هم زندگی پیش میرود و ...
۴. کسانی که همسرشان را دوست ندارند ولی به او نمیگویند که دوستش ندارند. معمولا هرکدام از این زوجها در لاک خود فرورفته و با دیگری کاری ندارد. بیشتر اینان برای بقاء زندگیشان استراتژی نگفتن دوستنداشتن را انتخاب میکنند. درواقع هر کس در جزیره خودش زندگی میکند.
۵. کسانی که همسرشان را دوست ندارند و به او میگویند که دوستش ندارند. این وضعیت درواقع شلیک تیر خلاص به زندگی زناشویی و نقطه اوج طلاق عاطفی است. هر چند اینان صداقت دارند ولی ادامه زندگی برخی از اینان علیرغم دوستنداشتن همدیگر، بسیار تلخ است. برخی سالها به همین شکل باهم زندگی میکنند.
۶. کسانی که اصلا نمیدانند همسرشان را دوست دارند یا ندارند! اساسا به این مسئله فکر نمیکنند. زندگی جریان دارد و دو طرف هم به همدیگر عادت کردهاند. چهکاری است که به این موضوعات شکمسیری فکر شود!
موضوع تحلیل این نوشته گروهی است که همسرشان را دوست دارند ولی به او نمیگویند که دوستش دارند. گاهی اوقات میخواهند بگویند ولی گویی زبانشان میگیرد. مانند کابوسدیدن در خواب که زبان بند میآید. حاضرند ده کامیون پر از شن را با بیل خالی کنند ولی این جمله را نگویند!
اظهار دوستداشتن هم مانند دیگر رفتارهای اجتماعی، یادگرفتنی است. منظور آن است که نهادهای اجتماعی مانند خانواده، مدرسه و رسانههای جمعی به ما یاد میدهند که احساساتمان را در دلمان پنهان نکنیم و آنها را آشکار کنیم. حال شما میتوانید با این پیشفرض جامعهشناختی به سراغ نهادهای اجتماعی نظیر صداوسیما، مدارس و خانوادهها رفته و آنها را در خصوص تعلیم رهاسازی احساسات و گفتن جملههایی مانند دوستت دارم ارزیابی کنید. واقعا در چند درصد خانوادههای ایرانی والدین چنین جملههایی را به همدیگر میگویند؟ سایر نهادها چقدر سعی میکنند به افراد یاد بدهند که احساساتشان را بروز دهند و جملهای مانند دوستت دارم را به زبان بیاورند.
یک روز چند نوجوان را دور خودم جمع کردم. از هرکدام از آنها خواستم که بگویند "آی لاو یو"I love you. آنان بهراحتی و بدون هیچگونه خجالتی این جمله را بیان کردند. از آنها خواستم به فارسی بگویند دوستتدارم. سرشان را پایین انداختند و خندیدند! باز درخواستم را تکرار کردم. به همدیگر نگاه کردند و خندیدند و نگفتند. پس از چند بار سماجت من، کمکم گفتند ولی نه به روانی آی لاو یو! با آنها در این خصوص صحبت کردم. متوجه شدم که آنها، که درواقع نسل جدید بودند آنقدر در فیلمها، کارتونها و حتی بازیهای کامپیوتری و موبایلی جمله آی لاو یو را شنیدهاند که گفتن آن برایشان بسیار راحت شده است. برعکس، جمله دوستتدارم را آنقدر در جامعه کم شنیدهاند که گفتن آن برایشان مشکل است.
🔸️|دکتر فردین علیخواه|
🍀❤️ @filsofak
جای جمله "دوستتدارم" در زندگی واقعی ما ایرانیان کجاست؟ در طول شبانهروز چند نفر از ما این جمله را میگوییم یا میشنویم؟ اگر تحلیل خود را در این نوشته کوتاه زوجها قرار دهیم در خصوص جمله دوستتدارم چند گروه را میتوان شناسایی کرد. البته باید گفت که در درون هر یک از این گروهها نیز تنوعات مختلفی وجود دارد که در اینجا نمیتوان به همه آنها پرداخت.
۱. کسانی که همسرشان را دوست ندارند ولی به او میگویند که دوستش دارند. این گروه یکعمر شریک زندگیشان را فریب میدهند و در مقابل او نقش بازی میکنند. اینان در اوایل، هنگام مسواکزدن به دندانهایشان، وقتی به آینه خیره میشدند کمی از خودشان خجالت میکشیدند ولی بهتدریج گفتن دروغی مانند دوستتدارم برایشان عادی میشود. دوستت دارم برای اینان تاکتیک است.
۲. کسانی که همسرشان را دوست دارند و به او میگویند که دوستش دارند. این وضعیت نرمال است. البته اینکه چند بار در روز یا هفته یا سال به همسرشان بگویند، میتواند موضوع تحلیل باشد. نحوه اجتماعیشدن این افراد میتواند بررسی شود. اینکه چگونه و از کجا یاد گرفتهاند که بهراحتی بگویند دوستت دارم.
۳. کسانی که همسرشان را دوست دارند ولی به او نمیگویند که دوستش دارند. برای فهم این افراد باید نحوه اجتماعیشدنشان را بررسی کرد. اینان یا یاد نگرفتهاند که باید دوست داشتن را ابراز کرد و یا یاد گرفتهاند ولی تحت تأثیر جامعه با خودشان میگویند که ابراز علاقه موجب پرروشدن طرف مقابل میشود، یا اصلا چه نیازی است که گفته شود، بدون گفتن دوستت دارم هم زندگی پیش میرود و ...
۴. کسانی که همسرشان را دوست ندارند ولی به او نمیگویند که دوستش ندارند. معمولا هرکدام از این زوجها در لاک خود فرورفته و با دیگری کاری ندارد. بیشتر اینان برای بقاء زندگیشان استراتژی نگفتن دوستنداشتن را انتخاب میکنند. درواقع هر کس در جزیره خودش زندگی میکند.
۵. کسانی که همسرشان را دوست ندارند و به او میگویند که دوستش ندارند. این وضعیت درواقع شلیک تیر خلاص به زندگی زناشویی و نقطه اوج طلاق عاطفی است. هر چند اینان صداقت دارند ولی ادامه زندگی برخی از اینان علیرغم دوستنداشتن همدیگر، بسیار تلخ است. برخی سالها به همین شکل باهم زندگی میکنند.
۶. کسانی که اصلا نمیدانند همسرشان را دوست دارند یا ندارند! اساسا به این مسئله فکر نمیکنند. زندگی جریان دارد و دو طرف هم به همدیگر عادت کردهاند. چهکاری است که به این موضوعات شکمسیری فکر شود!
موضوع تحلیل این نوشته گروهی است که همسرشان را دوست دارند ولی به او نمیگویند که دوستش دارند. گاهی اوقات میخواهند بگویند ولی گویی زبانشان میگیرد. مانند کابوسدیدن در خواب که زبان بند میآید. حاضرند ده کامیون پر از شن را با بیل خالی کنند ولی این جمله را نگویند!
اظهار دوستداشتن هم مانند دیگر رفتارهای اجتماعی، یادگرفتنی است. منظور آن است که نهادهای اجتماعی مانند خانواده، مدرسه و رسانههای جمعی به ما یاد میدهند که احساساتمان را در دلمان پنهان نکنیم و آنها را آشکار کنیم. حال شما میتوانید با این پیشفرض جامعهشناختی به سراغ نهادهای اجتماعی نظیر صداوسیما، مدارس و خانوادهها رفته و آنها را در خصوص تعلیم رهاسازی احساسات و گفتن جملههایی مانند دوستت دارم ارزیابی کنید. واقعا در چند درصد خانوادههای ایرانی والدین چنین جملههایی را به همدیگر میگویند؟ سایر نهادها چقدر سعی میکنند به افراد یاد بدهند که احساساتشان را بروز دهند و جملهای مانند دوستت دارم را به زبان بیاورند.
یک روز چند نوجوان را دور خودم جمع کردم. از هرکدام از آنها خواستم که بگویند "آی لاو یو"I love you. آنان بهراحتی و بدون هیچگونه خجالتی این جمله را بیان کردند. از آنها خواستم به فارسی بگویند دوستتدارم. سرشان را پایین انداختند و خندیدند! باز درخواستم را تکرار کردم. به همدیگر نگاه کردند و خندیدند و نگفتند. پس از چند بار سماجت من، کمکم گفتند ولی نه به روانی آی لاو یو! با آنها در این خصوص صحبت کردم. متوجه شدم که آنها، که درواقع نسل جدید بودند آنقدر در فیلمها، کارتونها و حتی بازیهای کامپیوتری و موبایلی جمله آی لاو یو را شنیدهاند که گفتن آن برایشان بسیار راحت شده است. برعکس، جمله دوستتدارم را آنقدر در جامعه کم شنیدهاند که گفتن آن برایشان مشکل است.
🔸️|دکتر فردین علیخواه|
🍀❤️ @filsofak