Forwarded from معنای زندگی
Forwarded from معنای زندگی
🔸️یادداشت: فقیهِ دین و زندگی
(نگاهی به رویکردهای اجتهادی مرحوم آیتالله العظمی صانعی)
🔸️نوشته: #مصطفی_سلیمانی
🔸️سایت: #شفقنا
🔸️فارغ از هر نوع بینشی نسبت به شخصیتِ آیتالله العظمی صانعی، کارنامه زندگی این مرجع تقلید، بیش از هر چیز نشاندهنده حیات فعالانه و پویای اوست. رفتار کنشگرانه او نسبت به موقعیتهای مختلف سیاسی، فقهی، اجتماعی و فرهنگی، به وضوح اثبات میکند که این مرجع، برخلاف رویهای که بسیاری بر آن تأکید دارند، در تلاش بود تا نگاهی پویا به ماهیت فقه شیعه داشته باشد و فقه را با شرایط زمانه و مقتضیات روز تطبیق بدهد. از خودِ ایشان در این مورد نقل شده است که «کسانی به ما حمله میکنند که شما هر روز یک رأی دارید، و راست هم میگویند؛ چون ما امسال یک رساله چاپ میکنیم و سال دیگر چیزهای تازهای به آن اضافه میکنیم. و این نشانه تحقیق بیشتر است و نه نعوذبالله نشانه سهونگری» (روزنامه اعتماد ملی، اردیبهشت ۱۳۸۷).
🔸️لینک یادداشت:
https://fa.shafaqna.com/news/1013280/
🍀❤️ @The_meaningoflife
(نگاهی به رویکردهای اجتهادی مرحوم آیتالله العظمی صانعی)
🔸️نوشته: #مصطفی_سلیمانی
🔸️سایت: #شفقنا
🔸️فارغ از هر نوع بینشی نسبت به شخصیتِ آیتالله العظمی صانعی، کارنامه زندگی این مرجع تقلید، بیش از هر چیز نشاندهنده حیات فعالانه و پویای اوست. رفتار کنشگرانه او نسبت به موقعیتهای مختلف سیاسی، فقهی، اجتماعی و فرهنگی، به وضوح اثبات میکند که این مرجع، برخلاف رویهای که بسیاری بر آن تأکید دارند، در تلاش بود تا نگاهی پویا به ماهیت فقه شیعه داشته باشد و فقه را با شرایط زمانه و مقتضیات روز تطبیق بدهد. از خودِ ایشان در این مورد نقل شده است که «کسانی به ما حمله میکنند که شما هر روز یک رأی دارید، و راست هم میگویند؛ چون ما امسال یک رساله چاپ میکنیم و سال دیگر چیزهای تازهای به آن اضافه میکنیم. و این نشانه تحقیق بیشتر است و نه نعوذبالله نشانه سهونگری» (روزنامه اعتماد ملی، اردیبهشت ۱۳۸۷).
🔸️لینک یادداشت:
https://fa.shafaqna.com/news/1013280/
🍀❤️ @The_meaningoflife
اخلاق هدیه
من در ۴ موضع به نظرم میآید که نباید هدیه را پذیرفت:
۱. هدیههایی که زمینهساز یک سلسله تقاضاهایی از من است که برآوردنی نیست؛ که یا نمیتوانم این تقاضاها را برآورده کنم و یا اینکه میتوانم ولی نمیخواهم آن تقاضاها را برآورده کنم و اگر قبول کنم خسارت آگاهانه به آن فرد هدیهدهنده زدهام.
۲. هدیههایی که جنبهی مالی در آن چشمگیر است. مثلا اگر شما به من سکهی طلا بدهید. این اقسام هدیهها با عزت نفس من منافات دارد. یعنی گویی شما مرا را با مسائل مالی تاخت زدهاید و مرا با مسائل مالی سنجیدهاید. البته عِوض با هدیه متفاوت است و شما میتوانید دستمزد کاری که انجام دادهاید را طلب کنید و اساسا توجه کنید که ارزش کار خودتان را خودتان تعیین کنید. بنده اگر جایی بروم و سخنرانیای داشته باشم و هیچ پولی نگیرم، تاکنون نشده است که اعتراضی کنم اما اگر جایی رفته باشم و کاری کرده باشم و مثلا یک سوم آن چیزی که در نظر خودم ارزشمند است، پول داده باشند، من حتما پول را پس میدهم. چون اساسا ارزش کار شما باید بهدست خود شما تعیین میشود.
۳. هدیههایی که از راه نادرست تهیه شده باشند، را نباید پذیرفت. من اگر بدانم که هدیهای از راه نادرست بهدست آمده است، چه کم یا چه زیاد باشد آن را نمیپذیرم ولی چنانچه ندانم، میپذیرم.
۴. هدیههایی که فرد هدیهدهنده با مشقت فراوان فراهم آورده است. اگر بشود بهصورتی که نرنجد به او بازگرداند، کاری اخلاقا درست است. مثلا اگر بدانم که فلان دانشجو که نزد من میآید، خیلی به مشقت دستهگلی را میخرد، من به کمک راهی که تحقیر نشود، [مبلغش را] به او باز میگردانم.
🔸️|گفتگوی شفاهی حسام شوشتری با مصطفی ملکیان|
🍀❤️ @filsofak
من در ۴ موضع به نظرم میآید که نباید هدیه را پذیرفت:
۱. هدیههایی که زمینهساز یک سلسله تقاضاهایی از من است که برآوردنی نیست؛ که یا نمیتوانم این تقاضاها را برآورده کنم و یا اینکه میتوانم ولی نمیخواهم آن تقاضاها را برآورده کنم و اگر قبول کنم خسارت آگاهانه به آن فرد هدیهدهنده زدهام.
۲. هدیههایی که جنبهی مالی در آن چشمگیر است. مثلا اگر شما به من سکهی طلا بدهید. این اقسام هدیهها با عزت نفس من منافات دارد. یعنی گویی شما مرا را با مسائل مالی تاخت زدهاید و مرا با مسائل مالی سنجیدهاید. البته عِوض با هدیه متفاوت است و شما میتوانید دستمزد کاری که انجام دادهاید را طلب کنید و اساسا توجه کنید که ارزش کار خودتان را خودتان تعیین کنید. بنده اگر جایی بروم و سخنرانیای داشته باشم و هیچ پولی نگیرم، تاکنون نشده است که اعتراضی کنم اما اگر جایی رفته باشم و کاری کرده باشم و مثلا یک سوم آن چیزی که در نظر خودم ارزشمند است، پول داده باشند، من حتما پول را پس میدهم. چون اساسا ارزش کار شما باید بهدست خود شما تعیین میشود.
۳. هدیههایی که از راه نادرست تهیه شده باشند، را نباید پذیرفت. من اگر بدانم که هدیهای از راه نادرست بهدست آمده است، چه کم یا چه زیاد باشد آن را نمیپذیرم ولی چنانچه ندانم، میپذیرم.
۴. هدیههایی که فرد هدیهدهنده با مشقت فراوان فراهم آورده است. اگر بشود بهصورتی که نرنجد به او بازگرداند، کاری اخلاقا درست است. مثلا اگر بدانم که فلان دانشجو که نزد من میآید، خیلی به مشقت دستهگلی را میخرد، من به کمک راهی که تحقیر نشود، [مبلغش را] به او باز میگردانم.
🔸️|گفتگوی شفاهی حسام شوشتری با مصطفی ملکیان|
🍀❤️ @filsofak
معنیدادن و معناگرفتن
اگر با یک تراکتپخشکن در خیابان مواجه شوید، چه میکنید؟
برخی میگویند از کنارش بیتفاوت رد میشویم.
برخی میگویند برگهها را از او میگیریم؛ تا احترامش را حفظ کرده باشیم و کمی دورتر از نقطه دید آن فرد، در سطل زباله میاندازیم.
جواب دکتر علیرضا شیری اما چیزی دیگر است؛ او میگوید برگه را میگیرم، آدرس رستوران را از فرد میپرسم و از او میخواهم که در مورد رستوران برایم توضیح دهد. اینطوری او احساس مهمبودن میکند، زندگیش معنی بیشتری پیدا میکند. زندگی ما به اندازهای که به دیگران معنی میبخشیم، معنا مییابد.
بعد از آنروز، بیشتر از قبل برای معنیدادن به زندگی دیگران تلاش میکنم.
🔸️|برداشت آزاد نوشتهای از محمدرضا شعبانعلی|
🍀❤️ @filsofak
اگر با یک تراکتپخشکن در خیابان مواجه شوید، چه میکنید؟
برخی میگویند از کنارش بیتفاوت رد میشویم.
برخی میگویند برگهها را از او میگیریم؛ تا احترامش را حفظ کرده باشیم و کمی دورتر از نقطه دید آن فرد، در سطل زباله میاندازیم.
جواب دکتر علیرضا شیری اما چیزی دیگر است؛ او میگوید برگه را میگیرم، آدرس رستوران را از فرد میپرسم و از او میخواهم که در مورد رستوران برایم توضیح دهد. اینطوری او احساس مهمبودن میکند، زندگیش معنی بیشتری پیدا میکند. زندگی ما به اندازهای که به دیگران معنی میبخشیم، معنا مییابد.
بعد از آنروز، بیشتر از قبل برای معنیدادن به زندگی دیگران تلاش میکنم.
🔸️|برداشت آزاد نوشتهای از محمدرضا شعبانعلی|
🍀❤️ @filsofak
مدل ذهنی بازنده
افراد بازنده نسبت به خود و دنیای اطراف خود احساس خوب و مثبتی ندارند و با دنیا سر جنگ و ناسازگاری دارند. زندگی و کسبوکار را میدان جنگ و رقابت میپندارند و برای رسیدن به اهدافشان بر حذف رقبایشان تمرکز میکنند. اینها کسانی هستند که در جاده موفقیت مانند یک شکارچی زندگی و حرکت میکنند، تمام لحظات زندگی خود را در پی شکار هستند و باید شب هنگام دست پر با شکار به خانه برگردند. نگرش این افراد بر مبنای این است که هر جنبندهای یا شکار است یا شکارچی. با شکارچیها در تنش شکار هستند و با شکار در تعقیب و گریز.
این دسته افراد هرگز با آرامش زندگی نمیکنند و اساسا معنی آرامش را درک نمیکنند.
همه چیز از دیدگاه آنان یا فرصت است یا تهدید. این افراد اگر هم موفق شوند، موفقهای بدحال خواهند بود.
بسیاری از این افراد به رغم اینکه در کسبوکار و زندگی شان موفق هستند و یا پست مدیریتی خوب و بالایی دارند حالشان اصلا خوب نیست و مدام نگران وضعیت زندگی، کسبوکار و پست و مقامشان هستند. دائم نگران واکنشهای دیگران هستند و به خاطر ترس از جایگاه خود، دشمنتراشی میکنند و باورشان بر این استوار است که در این دنیا به اندازه کافی برای همه فرصت نیست و برای اینکه به آنها سهم بیشتری برسد باید دیگران را از سر راه بردارند.
برخی دیگر از افراد بازنده خود را شایسته زندگی خوب نمیدانند و خودشان را قربانی میدانند و زیر بار ستم میروند. همیشه داستانهای بدبختی خود را یادآوری و به مردم تعریف میکنند و شجاعت لازم را برای پذیرفتن وضعیت فعلی خود ندارند.
آدمهای با مدل ذهنی بازنده یا خودشان در حال رنج بردن هستند و یا دیگران را میرنجانند. بازندهها تخصص عجیبی در تلخ کردن زندگی به کام خود و دیگران هستند.
موفقیتهایی که این افراد کسب میکنند اصیل نیست چون خودشان حس خوبی به این موفقیتها ندارند. این موفقیتها بیشتر توهم موفقیت است. برخلاف مدل ذهنی بازنده، مدل ذهنی برنده موفقیتهای بهدست آمده را اصیل و حقیقی میشمارد.
🔸️فرزاد عالینسب
🍀❤️ @filsofak
افراد بازنده نسبت به خود و دنیای اطراف خود احساس خوب و مثبتی ندارند و با دنیا سر جنگ و ناسازگاری دارند. زندگی و کسبوکار را میدان جنگ و رقابت میپندارند و برای رسیدن به اهدافشان بر حذف رقبایشان تمرکز میکنند. اینها کسانی هستند که در جاده موفقیت مانند یک شکارچی زندگی و حرکت میکنند، تمام لحظات زندگی خود را در پی شکار هستند و باید شب هنگام دست پر با شکار به خانه برگردند. نگرش این افراد بر مبنای این است که هر جنبندهای یا شکار است یا شکارچی. با شکارچیها در تنش شکار هستند و با شکار در تعقیب و گریز.
این دسته افراد هرگز با آرامش زندگی نمیکنند و اساسا معنی آرامش را درک نمیکنند.
همه چیز از دیدگاه آنان یا فرصت است یا تهدید. این افراد اگر هم موفق شوند، موفقهای بدحال خواهند بود.
بسیاری از این افراد به رغم اینکه در کسبوکار و زندگی شان موفق هستند و یا پست مدیریتی خوب و بالایی دارند حالشان اصلا خوب نیست و مدام نگران وضعیت زندگی، کسبوکار و پست و مقامشان هستند. دائم نگران واکنشهای دیگران هستند و به خاطر ترس از جایگاه خود، دشمنتراشی میکنند و باورشان بر این استوار است که در این دنیا به اندازه کافی برای همه فرصت نیست و برای اینکه به آنها سهم بیشتری برسد باید دیگران را از سر راه بردارند.
برخی دیگر از افراد بازنده خود را شایسته زندگی خوب نمیدانند و خودشان را قربانی میدانند و زیر بار ستم میروند. همیشه داستانهای بدبختی خود را یادآوری و به مردم تعریف میکنند و شجاعت لازم را برای پذیرفتن وضعیت فعلی خود ندارند.
آدمهای با مدل ذهنی بازنده یا خودشان در حال رنج بردن هستند و یا دیگران را میرنجانند. بازندهها تخصص عجیبی در تلخ کردن زندگی به کام خود و دیگران هستند.
موفقیتهایی که این افراد کسب میکنند اصیل نیست چون خودشان حس خوبی به این موفقیتها ندارند. این موفقیتها بیشتر توهم موفقیت است. برخلاف مدل ذهنی بازنده، مدل ذهنی برنده موفقیتهای بهدست آمده را اصیل و حقیقی میشمارد.
🔸️فرزاد عالینسب
🍀❤️ @filsofak
❤1
«آرزوی معصومیت و بیگناهی»
انسان طالب بیگناهی خویش است. اما نمیتواند به بیگناهی دست یابد. یعنی انسان طالب این است که زندگیاش از گناه پیراسته شود. ولی عملاً امکان ندارد. در واقع به تعبیر محیالدین، درست است که انسان طالب بیگناهی است ولی خدا این ردا را به خودش اختصاص داده است و ما انسانها نمیتوانیم به آنجا برسیم.
این است که ما انسانها به بیگناهی نسبی نائل میآییم ولی به بیگناهی مطلق نائل نمیشویم. از این لحاظ همیشه انسان تب و تاب و ناآرامی و نوعی تعارض و کشمکش با خودش دارد.
به تعبیر دیگر به این معنا هیچ انسانی از خودش راضی نیست ولی این وجه مقدر عالم است.
لذا وجه تراژیک زندگی این است که ما دستخوش تعارض با خودمان باقی خواهیم ماند.
«از وجوه تراژیک زندگی»
#مصطفی_ملکیان
🍀❤️ @filsofak
انسان طالب بیگناهی خویش است. اما نمیتواند به بیگناهی دست یابد. یعنی انسان طالب این است که زندگیاش از گناه پیراسته شود. ولی عملاً امکان ندارد. در واقع به تعبیر محیالدین، درست است که انسان طالب بیگناهی است ولی خدا این ردا را به خودش اختصاص داده است و ما انسانها نمیتوانیم به آنجا برسیم.
این است که ما انسانها به بیگناهی نسبی نائل میآییم ولی به بیگناهی مطلق نائل نمیشویم. از این لحاظ همیشه انسان تب و تاب و ناآرامی و نوعی تعارض و کشمکش با خودش دارد.
به تعبیر دیگر به این معنا هیچ انسانی از خودش راضی نیست ولی این وجه مقدر عالم است.
لذا وجه تراژیک زندگی این است که ما دستخوش تعارض با خودمان باقی خواهیم ماند.
«از وجوه تراژیک زندگی»
#مصطفی_ملکیان
🍀❤️ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
🔸️خاطرات یک روانشناس
#مصطفی_سلیمانی
🔸️داستان:
(نیامده بود که بشنود، وگرنه حرف زیاد داشتم براش...)
🔸️مجله: #کرگدن
شماره: ۱۳۱
صفحه: ۱۰۰
🍀❤️ @The_meaningoflife
#مصطفی_سلیمانی
🔸️داستان:
(نیامده بود که بشنود، وگرنه حرف زیاد داشتم براش...)
🔸️مجله: #کرگدن
شماره: ۱۳۱
صفحه: ۱۰۰
🍀❤️ @The_meaningoflife
Forwarded from معنای زندگی
🔸️نیامده بود که بشنود، وگرنه حرفْ زیاد داشتم براش...
#مصطفی_سلیمانی
انگار فقط آمده بود بدبختیاش را به من اثبات کند و برود. از اینکه ناخواسته به دنیا آمده شروع کرد تا رسید به اینجا که الآن هم قاچاقی زنده است. بیستوهشت ساله بود و به قول خودش، فوقلیسانس، بیکار و افسرده.
اصل حرفش این بود که «هر چه سنگ است مالِ پای لنگ است». و هی راه به راه دستش را میکوبید به پیشانیش و میگفت «آدم باید پیشانی داشته باشد وگرنه تا آخر دنیا هم سگدو بزند هیچ پُخی نمیشود».
دروغ نگویم، توی یک ساعت و نیمی که با من حرف زد، جز مقایسه خودش با صغیر و کبیر، چیز دیگری نگفت. میگفت خیلی وقت است به این نتیجه رسیده که بخت و طالع راست است. میگفت براش ثابت شده که بعضیها «بدْ بخت» زاده میشوند و نافشان را با خرحمالی بریدهاند.
و برای اینکه حرفهاش را خوب حالیام کند یک مثال هم زد. گفت «شما یک تکه برلیان را با این دستمال کاغذی مقایسه کنید». و دست برد و از جعبه دستمال کاغذیِ روی میز، یکی را بیرون کشید و همان طور که تاش میکرد گفت «نرم و لطیف هست؛ سفید هم هست؛ ولی قسمتش این است که کثافتپاککن باشد! یا آبِ دماغ و دهن میگیرد یا مثل این یکی، یکهو از دست آدم میافتد و زیر پا له میشود». و از جاش بلند شد و دستمال را انداخت روی زمین و با کفشش، حسابی دستمال را سابید روی سرامیکِ کفِ اتاق. و ادامه داد که «حتمن حرفم را تا آخر خواندهاید. شما هیچوقت با برلیان این کار را نمیکنید. همیشه براق نگهش میدارید. توی لجن هم بیفتد، باز برایتان ارزش دارد و اگر گُمش کنید ممکن است به گریه کردن هم بیفتید». و مستقیم توی چشمهام نگاه کرد و پرسید «هوم»؟
سرم را به نشانه تأیید حرفهاش، آرام پایین بردم و گفتم خب میخواهید چه نتیجهای بگیرید؟ دستمالِ لگدمال شده را برداشت و برد سمت سطل آشغال و گفت: «این دستمال، هر چقدر هم که زور میزد، میتوانست مثل یک برلیان باشد»؟ و دستمال را انداخت قاطیِ آشغالهای دیگر. و ادامه داد «میتوانست سرنوشت خودش را عوض کند»؟ و خیلی خرامان خرامان آمد و ایستاد روبهروی میزِ من و دستهاش را به کمرش زد و گفت «هوم؟ استدلالی برای ردِّ این حرفها دارید»؟
جوری آمده بود توی صورتم، و دم از استدلال و ردِّ حرف میزد که برای یک لحظه فراموش کردم جایی که هستیم اتاق مشاوره است! قیافهاش مثل کسانی بود که یک مناظره انتخاباتی را جلوی چشم هزاران بیننده بردهاند. گفتم احساس نمیکنید که با تقسیمبندی آدمها به برلیان و دستمال، در حق خودتان و آنها کملطفی کرده باشید؟ و با دست و اشاره چشم، خواستم که لطفن سر جاش بنشیند.
همانطور که برمیگشت سر جاش، گفت «این فقط حرف من نیست. شما میتوانید هزاران حدیث و روایت هم با این مضمون پیدا کنید که بدبخت، توی شکم مادرش بدبخت است و خوشبخت هم، توی شکم مادرش خوشبخت. زور زدن بیخودی است. روانشناسها هم بلانسبتِ شما، با اراجیفی مثل مثبتاندیشی، فقط برای خودشان بازار درست کردهاند، وگرنه خودشان میدانند که بعضیها هر چقدر هم مثبت فکر کنند، باز آخرش هشتِشان گرو نُهِشان است». و کیفش را از روی کاناپه برداشت. میخواست برود.
گفتم آدمها خیلی عمیقتر از چیزی هستند که مثال زدی. اگر بخواهی آدم را توی قِر و قیافه و مال و منال خلاصه کنی، بله؛ به همین مثال میرسی؛ ولی آدمها گنجهای زیادی توی خودشان دارند که...
و پرید توی حرفم که «بیخیال! تا شما بگردی که گنجهای نهفتهی درونت را پیدا کنی، بلانسبتِ شما، پات لبِ گور است! تازه اگر پیدا کنی»! و راه افتاد سمت در.
گفتم یک روانشناس، تحقیقی انجام داده که بفهمد چرا بعضیها، بخت و اقبال مدام در خانهشان را میزند و بعضی دیگر پشت سر هم بدشانسی میآورند. و توی آزمایشش، روزنامهای را داده به آزمونشوندهها، که ورقش بزنند و بگویند چند عکس توش میبینند. وسطِ یکی از صفحهها، یک آگهی با فونت بزرگ و رنگِ خیرهکننده بوده، با این عنوان که، هر کس این آگهی را دید زنگ بزند به فلان شماره و بعدش فلان مقدار جایزه بگیرد؛ اما بیشترِ افرادی که آگهی را دیدهاند، آنهایی بودهاند که خودشان را خوششانس میدانستهاند!
همانطور که خیره بود توی چشمهام، پوزخندی زد و دستش را برد سمت دستگیره در. گفتم تو همانی میشوی که میاندیشی. مثالش هم، همان «بدْ بختزاده»هایی هستند که زندگیشان را با دستهای خودشان کن فیکون کردهاند.
در را باز کرد و رفت. نیامده بود که بشنود، وگرنه حرفْ زیاد داشتم براش.
🔸️مجله: #کرگدن
شماره: ۱۳۱
صفحه: ۱۰۰
🍀❤️ @The_meaningoflife
#مصطفی_سلیمانی
انگار فقط آمده بود بدبختیاش را به من اثبات کند و برود. از اینکه ناخواسته به دنیا آمده شروع کرد تا رسید به اینجا که الآن هم قاچاقی زنده است. بیستوهشت ساله بود و به قول خودش، فوقلیسانس، بیکار و افسرده.
اصل حرفش این بود که «هر چه سنگ است مالِ پای لنگ است». و هی راه به راه دستش را میکوبید به پیشانیش و میگفت «آدم باید پیشانی داشته باشد وگرنه تا آخر دنیا هم سگدو بزند هیچ پُخی نمیشود».
دروغ نگویم، توی یک ساعت و نیمی که با من حرف زد، جز مقایسه خودش با صغیر و کبیر، چیز دیگری نگفت. میگفت خیلی وقت است به این نتیجه رسیده که بخت و طالع راست است. میگفت براش ثابت شده که بعضیها «بدْ بخت» زاده میشوند و نافشان را با خرحمالی بریدهاند.
و برای اینکه حرفهاش را خوب حالیام کند یک مثال هم زد. گفت «شما یک تکه برلیان را با این دستمال کاغذی مقایسه کنید». و دست برد و از جعبه دستمال کاغذیِ روی میز، یکی را بیرون کشید و همان طور که تاش میکرد گفت «نرم و لطیف هست؛ سفید هم هست؛ ولی قسمتش این است که کثافتپاککن باشد! یا آبِ دماغ و دهن میگیرد یا مثل این یکی، یکهو از دست آدم میافتد و زیر پا له میشود». و از جاش بلند شد و دستمال را انداخت روی زمین و با کفشش، حسابی دستمال را سابید روی سرامیکِ کفِ اتاق. و ادامه داد که «حتمن حرفم را تا آخر خواندهاید. شما هیچوقت با برلیان این کار را نمیکنید. همیشه براق نگهش میدارید. توی لجن هم بیفتد، باز برایتان ارزش دارد و اگر گُمش کنید ممکن است به گریه کردن هم بیفتید». و مستقیم توی چشمهام نگاه کرد و پرسید «هوم»؟
سرم را به نشانه تأیید حرفهاش، آرام پایین بردم و گفتم خب میخواهید چه نتیجهای بگیرید؟ دستمالِ لگدمال شده را برداشت و برد سمت سطل آشغال و گفت: «این دستمال، هر چقدر هم که زور میزد، میتوانست مثل یک برلیان باشد»؟ و دستمال را انداخت قاطیِ آشغالهای دیگر. و ادامه داد «میتوانست سرنوشت خودش را عوض کند»؟ و خیلی خرامان خرامان آمد و ایستاد روبهروی میزِ من و دستهاش را به کمرش زد و گفت «هوم؟ استدلالی برای ردِّ این حرفها دارید»؟
جوری آمده بود توی صورتم، و دم از استدلال و ردِّ حرف میزد که برای یک لحظه فراموش کردم جایی که هستیم اتاق مشاوره است! قیافهاش مثل کسانی بود که یک مناظره انتخاباتی را جلوی چشم هزاران بیننده بردهاند. گفتم احساس نمیکنید که با تقسیمبندی آدمها به برلیان و دستمال، در حق خودتان و آنها کملطفی کرده باشید؟ و با دست و اشاره چشم، خواستم که لطفن سر جاش بنشیند.
همانطور که برمیگشت سر جاش، گفت «این فقط حرف من نیست. شما میتوانید هزاران حدیث و روایت هم با این مضمون پیدا کنید که بدبخت، توی شکم مادرش بدبخت است و خوشبخت هم، توی شکم مادرش خوشبخت. زور زدن بیخودی است. روانشناسها هم بلانسبتِ شما، با اراجیفی مثل مثبتاندیشی، فقط برای خودشان بازار درست کردهاند، وگرنه خودشان میدانند که بعضیها هر چقدر هم مثبت فکر کنند، باز آخرش هشتِشان گرو نُهِشان است». و کیفش را از روی کاناپه برداشت. میخواست برود.
گفتم آدمها خیلی عمیقتر از چیزی هستند که مثال زدی. اگر بخواهی آدم را توی قِر و قیافه و مال و منال خلاصه کنی، بله؛ به همین مثال میرسی؛ ولی آدمها گنجهای زیادی توی خودشان دارند که...
و پرید توی حرفم که «بیخیال! تا شما بگردی که گنجهای نهفتهی درونت را پیدا کنی، بلانسبتِ شما، پات لبِ گور است! تازه اگر پیدا کنی»! و راه افتاد سمت در.
گفتم یک روانشناس، تحقیقی انجام داده که بفهمد چرا بعضیها، بخت و اقبال مدام در خانهشان را میزند و بعضی دیگر پشت سر هم بدشانسی میآورند. و توی آزمایشش، روزنامهای را داده به آزمونشوندهها، که ورقش بزنند و بگویند چند عکس توش میبینند. وسطِ یکی از صفحهها، یک آگهی با فونت بزرگ و رنگِ خیرهکننده بوده، با این عنوان که، هر کس این آگهی را دید زنگ بزند به فلان شماره و بعدش فلان مقدار جایزه بگیرد؛ اما بیشترِ افرادی که آگهی را دیدهاند، آنهایی بودهاند که خودشان را خوششانس میدانستهاند!
همانطور که خیره بود توی چشمهام، پوزخندی زد و دستش را برد سمت دستگیره در. گفتم تو همانی میشوی که میاندیشی. مثالش هم، همان «بدْ بختزاده»هایی هستند که زندگیشان را با دستهای خودشان کن فیکون کردهاند.
در را باز کرد و رفت. نیامده بود که بشنود، وگرنه حرفْ زیاد داشتم براش.
🔸️مجله: #کرگدن
شماره: ۱۳۱
صفحه: ۱۰۰
🍀❤️ @The_meaningoflife
«بعضی چیزها در محدودهی اختیار ما هستند و بعضی چیزها از این محدوده خارج اند. اگر اندکی ذکاوت داشته باشیم نیرویمان را صرف اموری میکنیم که در محدودهی اختیار ما هستند».
🔸️اپیکتتوس
🍀❤️ @filsofak
🔸️اپیکتتوس
🍀❤️ @filsofak
همراه مورچهها
آگاهیبخشی زیستمحیطی
پرسشی که بیشتر اوقات دربارهی مورچهها از من پرسیده میشود این است که با مورچههای درون آشپزخانهام چه کنم؟
و پاسخ من همیشه این است که: مراقب باشید پایتان را روی آنها نگذارید.
مراقب زندگیهای کوچک باشید. خردههای کیک قهوه را بدهید آنها بخورند. تکههای ماهی تُن و خامهزدهشده را هم دوست دارند. یک ذرهبین بردارید. آنها را از نزدیک تماشا کنید.
حالا شما به اندازهی هرکسی که ممکن است زمانی موفق به تماشای حیات اجتماعی تکاملیافته روی سیارهای دیگر شود، به آن نزدیک شدهاید.
🔸️|بخشی از کتاب در جستجوی طبیعت، ادوارد ویلسون، ترجمه کاوه فیضاللهی|
🍀❤️ @filsofak
آگاهیبخشی زیستمحیطی
پرسشی که بیشتر اوقات دربارهی مورچهها از من پرسیده میشود این است که با مورچههای درون آشپزخانهام چه کنم؟
و پاسخ من همیشه این است که: مراقب باشید پایتان را روی آنها نگذارید.
مراقب زندگیهای کوچک باشید. خردههای کیک قهوه را بدهید آنها بخورند. تکههای ماهی تُن و خامهزدهشده را هم دوست دارند. یک ذرهبین بردارید. آنها را از نزدیک تماشا کنید.
حالا شما به اندازهی هرکسی که ممکن است زمانی موفق به تماشای حیات اجتماعی تکاملیافته روی سیارهای دیگر شود، به آن نزدیک شدهاید.
🔸️|بخشی از کتاب در جستجوی طبیعت، ادوارد ویلسون، ترجمه کاوه فیضاللهی|
🍀❤️ @filsofak
قوی سیاه
بگذارید با یک سؤال چالشی شروع کنم صادقانه جواب دهید: برگردید به سی سال پیش، آیا آن موقع میتوانستیم رییسجمهورشدن ترامپ را پیشبینی کنیم؟ ظهور بیتکوین را چی؟ جنگ سوریه و عراق با داعش را؟
میتوانستیم پیشبینی کنیم یک چیزی وارد زندگیمان میشود که صبح را با آن آغاز میکنیم، شب با آن به رختخواب میرویم. مونس همیشگی ماست؛ داخل مترو، تاکسی، کلاس، اداره، مدرسه حتی دستشویی و حمام، موقع غذاخوردن و ... هم آن را چک میکنیم. قطعا نه.
به اینها میگویند قوی سیاه! داستان قوی سیاه چیست؟ قبل از اینکه استرالیا کشف شود، همه ما فکر میکردیم که قوها سفیدند تا اینکه فهمیدیم در استرالیا قوهایی هستند که سیاه هستند! میلیونها بار دیدن قوهای سفید باعث نمیشود که قوهای سیاه وجود نداشته باشند.
قوهای سیاه، نماد رخدادهای مبهوتکننده هستند. از آنجهت مبهوتکنندهاند که کسی آن را پیشبینی نمیکرد و برای آن هم آماده نبود. چرا؟ به این دلیل که ما آدمها با نگاهکردن به تجربه گذشته (تاریخ)، میخواهیم آینده را پیشبینی کنیم و خوب بدیهی است که در گذشته موبایل اختراع نشده بود. داعش وجود نداشت. هیتلر به دنیا نیامده بود. اتحاد جماهیر شوروی فرو نپاشیده بود و زلزله کرمانشاه و سیل گلستان نیامده بود.
قوهای سیاه سه ويژگی دارند:
۱. دور از انتظار هستند. بنابراین ما احتمال رخداد آن را بسیار پایین ارزیابی میکنیم.
۲. اگر رخ بدهند تأثیرات خیلی مهم و یا وحشتناکی دارند.
۳. بعد از وقوع، انسانها ادعا میکنند که چنین رویدادی قابل پیشبینی بود!
دقت کنید که قوهای سیاه همیشه منفی نیستند، بلکه میتوانند تأثیرات مثبت داشته باشند: موبایل، هوش مصنوعی و رأی آوردن مهاجرین و اقلیتها در انتخابات کشورهای پیشرفته، همه قوهای سیاهِ مثبت هستند.
تجویز راهبردی
اولین کار این است که بپذیریم که تعیین احتمال رخدادهای مبهوتکننده (کشف قوهای سیاه) با استفاده از روشهای علمی قابل محاسبه نیست. متأسفانه خبرگان هم در این زمینه به اندازه عوام قدرت پیشبینی و پیشگویی دارند. پیشفرضهای ما باعث میشود که نسبت به دیدن قوهای سیاه کور باشیم.
دومین کار این است که علاوه بر توجه به پارامترهای قطعی (آینده قطعی) و سناریوهای احتمالی (آیندههای محتمل)، قوهای سیاه (آیندهای نامحتمل) را هم در نظر بگیریم. چگونه؟ به آیندههای نامحتمل فکر کنیم. از بین آیندههای نامحتمل، آنهایی که تأثیرات خیلی اساسی روی ما دارند را شناسایی کنیم و سپس از خود بپرسیم که اثرات آن چیست و سپس چگونه میتوان از اثرات منفی آن آسیب ندید و یا از اثرات مثبت آن استفاده کرد؟ مثلاً ما فکر میکنیم تاکنون هیچ بانکی در ایران ورشکست نشده، اگر هم ورشکست شود بانک مرکزی جبران میکند. چرا؟ چون در گذشته چنین چیزی رخ نداده. اما شاید یک دفعه فهمیدیم یک قوی سیاه لعنتی وجود دارد و دقیقاً همان بانکی که ۱۰۰ درصد سپرده ما در آن است ورشکست شد و ...
ما شاید نتوانیم جلوی سیل، زلزله، جنگ، تورم هزار درصدی را بگیریم، اما میتوانیم در معرض یک رخداد باشیم یا نباشیم و یا میتوانیم اقدامات جبرانی- پوششی برای آنها داشته باشیم یا خیر. کسی که روی گسل خانه دارد، نسبت به زلزله بسیار آسیبپذیرتر از دیگران است. ما نمیتوانیم جلوی زلزله را بگیریم، حتی نمیتوانیم بگوییم چه زمانی زلزله میآید، اما میتوانیم در منطقه خطر زندگی نکنیم؛ همچنین آمادگی روانی ذهنی، بدنی و غذایی لازم را برای زلزله داشته باشیم.
تجربه تاریخی نشان داده، ایران سرزمین قوهای سیاه است. قوهای سیاه، هم تأثیرات مثبت و هم تأثیرات منفی بالایی دارند. نمیتوانیم قوهای سیاه را صید یا رام کنیم، اما میتوانیم خود را برای قوی سیاه بعدی آماده نگاه داریم.
🔸️|دکتر مجتبی لشکربلوکی|
❤️🍀 @filsofak
بگذارید با یک سؤال چالشی شروع کنم صادقانه جواب دهید: برگردید به سی سال پیش، آیا آن موقع میتوانستیم رییسجمهورشدن ترامپ را پیشبینی کنیم؟ ظهور بیتکوین را چی؟ جنگ سوریه و عراق با داعش را؟
میتوانستیم پیشبینی کنیم یک چیزی وارد زندگیمان میشود که صبح را با آن آغاز میکنیم، شب با آن به رختخواب میرویم. مونس همیشگی ماست؛ داخل مترو، تاکسی، کلاس، اداره، مدرسه حتی دستشویی و حمام، موقع غذاخوردن و ... هم آن را چک میکنیم. قطعا نه.
به اینها میگویند قوی سیاه! داستان قوی سیاه چیست؟ قبل از اینکه استرالیا کشف شود، همه ما فکر میکردیم که قوها سفیدند تا اینکه فهمیدیم در استرالیا قوهایی هستند که سیاه هستند! میلیونها بار دیدن قوهای سفید باعث نمیشود که قوهای سیاه وجود نداشته باشند.
قوهای سیاه، نماد رخدادهای مبهوتکننده هستند. از آنجهت مبهوتکنندهاند که کسی آن را پیشبینی نمیکرد و برای آن هم آماده نبود. چرا؟ به این دلیل که ما آدمها با نگاهکردن به تجربه گذشته (تاریخ)، میخواهیم آینده را پیشبینی کنیم و خوب بدیهی است که در گذشته موبایل اختراع نشده بود. داعش وجود نداشت. هیتلر به دنیا نیامده بود. اتحاد جماهیر شوروی فرو نپاشیده بود و زلزله کرمانشاه و سیل گلستان نیامده بود.
قوهای سیاه سه ويژگی دارند:
۱. دور از انتظار هستند. بنابراین ما احتمال رخداد آن را بسیار پایین ارزیابی میکنیم.
۲. اگر رخ بدهند تأثیرات خیلی مهم و یا وحشتناکی دارند.
۳. بعد از وقوع، انسانها ادعا میکنند که چنین رویدادی قابل پیشبینی بود!
دقت کنید که قوهای سیاه همیشه منفی نیستند، بلکه میتوانند تأثیرات مثبت داشته باشند: موبایل، هوش مصنوعی و رأی آوردن مهاجرین و اقلیتها در انتخابات کشورهای پیشرفته، همه قوهای سیاهِ مثبت هستند.
تجویز راهبردی
اولین کار این است که بپذیریم که تعیین احتمال رخدادهای مبهوتکننده (کشف قوهای سیاه) با استفاده از روشهای علمی قابل محاسبه نیست. متأسفانه خبرگان هم در این زمینه به اندازه عوام قدرت پیشبینی و پیشگویی دارند. پیشفرضهای ما باعث میشود که نسبت به دیدن قوهای سیاه کور باشیم.
دومین کار این است که علاوه بر توجه به پارامترهای قطعی (آینده قطعی) و سناریوهای احتمالی (آیندههای محتمل)، قوهای سیاه (آیندهای نامحتمل) را هم در نظر بگیریم. چگونه؟ به آیندههای نامحتمل فکر کنیم. از بین آیندههای نامحتمل، آنهایی که تأثیرات خیلی اساسی روی ما دارند را شناسایی کنیم و سپس از خود بپرسیم که اثرات آن چیست و سپس چگونه میتوان از اثرات منفی آن آسیب ندید و یا از اثرات مثبت آن استفاده کرد؟ مثلاً ما فکر میکنیم تاکنون هیچ بانکی در ایران ورشکست نشده، اگر هم ورشکست شود بانک مرکزی جبران میکند. چرا؟ چون در گذشته چنین چیزی رخ نداده. اما شاید یک دفعه فهمیدیم یک قوی سیاه لعنتی وجود دارد و دقیقاً همان بانکی که ۱۰۰ درصد سپرده ما در آن است ورشکست شد و ...
ما شاید نتوانیم جلوی سیل، زلزله، جنگ، تورم هزار درصدی را بگیریم، اما میتوانیم در معرض یک رخداد باشیم یا نباشیم و یا میتوانیم اقدامات جبرانی- پوششی برای آنها داشته باشیم یا خیر. کسی که روی گسل خانه دارد، نسبت به زلزله بسیار آسیبپذیرتر از دیگران است. ما نمیتوانیم جلوی زلزله را بگیریم، حتی نمیتوانیم بگوییم چه زمانی زلزله میآید، اما میتوانیم در منطقه خطر زندگی نکنیم؛ همچنین آمادگی روانی ذهنی، بدنی و غذایی لازم را برای زلزله داشته باشیم.
تجربه تاریخی نشان داده، ایران سرزمین قوهای سیاه است. قوهای سیاه، هم تأثیرات مثبت و هم تأثیرات منفی بالایی دارند. نمیتوانیم قوهای سیاه را صید یا رام کنیم، اما میتوانیم خود را برای قوی سیاه بعدی آماده نگاه داریم.
🔸️|دکتر مجتبی لشکربلوکی|
❤️🍀 @filsofak
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 ویدیوی بینظیری درباره افسردگی!
▫️اگه کسی افسرده است یا افسردگی دارین با دیدن این (☝️🏻) ویدیو روشهای برخورد باهاش رو یاد بگیرین👌🏻
🍀❤️ @filsofak
▫️اگه کسی افسرده است یا افسردگی دارین با دیدن این (☝️🏻) ویدیو روشهای برخورد باهاش رو یاد بگیرین👌🏻
🍀❤️ @filsofak
لذت بهجای جبر اخلاقی
تحقیقات نشان میدهد کمککردن به دیگران ما را شادتر میکند.
اما مهم است که چگونه کمک کنیم. یاد بگیریم چگونه میتوانیم اثر مهمتری بهجای بگذاریم و شادی خودمان را در طول مسیر تقویت کنیم.
بیایید فکرکردن در موردن اهداءکردن را بهعنوان یک "اجبار اخلاقی" متوقف کنیم و به آن بهعنوان "منبعی از لذت" بنگریم.
🔸️|الیزابت دان، سخنرانی تد، ترجمه مسعود معتمدیفر|
🍀❤️ @filsofak
تحقیقات نشان میدهد کمککردن به دیگران ما را شادتر میکند.
اما مهم است که چگونه کمک کنیم. یاد بگیریم چگونه میتوانیم اثر مهمتری بهجای بگذاریم و شادی خودمان را در طول مسیر تقویت کنیم.
بیایید فکرکردن در موردن اهداءکردن را بهعنوان یک "اجبار اخلاقی" متوقف کنیم و به آن بهعنوان "منبعی از لذت" بنگریم.
🔸️|الیزابت دان، سخنرانی تد، ترجمه مسعود معتمدیفر|
🍀❤️ @filsofak