فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
7.46K subscribers
2.45K photos
1.39K videos
346 files
1.05K links
🌱روان‌کاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما
📍مصطفی سلیمانی
(دکتری فلسفه
کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق
کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت)


📱ارتباط با من:
@mostafa_soleymani63
.
🔖اینستاگرام:
https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Download Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💎💎💎💎

فردی هر شب توسط دوربین مداربسته خود هشدار امنیتی نزدیک شدن شی‌ای به خانه خود را می‌گیرد؛ او با بررسی تصاویر دوربین درمی‌یابد که یک کودک هر بار در مسیر دوچرخه‌سواری خود وارد محوطه شده و منشاء اعلام هشدار می‌شود. صاحب‌خانه می‌توانست با تذکر به کودک یا والدین‌اش مانع بروز این اتفاق شود اما او راه دیگری را انتخاب می‌کند.

در واقع اون با به کارگیری تفکر خلاقانه و گونه‌ای «بازی‌وارسازی» (گیمیفیکیشن) یا بازی‌انگاری یک مسئله یا مشکل را تبدیل به موضوعی برای رشد و تعامل اجتماعی با کودک و دیگر شهروندان می‌کند.

#خلاقیت

🍀❤️ @filsofak
پرداختن به مسائل فرهنگی نیاز به ماده‌ی خام دارد و ماده‌ی آن مطالعه است. باید کتاب‌هایی بخوانیم که فرهنگ ما را عوض کند. مطالب فیزیک، شیمی، جغرافیا و... معلومات ما را افزایش می‌دهد ولی فرهنگ ما را تغییر نمی‌دهد. ما باید در حوزه‌ی روان‌شناسی، فلسفه، ادبیات(خصوصاً رمان، داستان کوتاه و شعر)، عرفان و حوزه‌ی دین مطالعه کنیم. این حوزه‌ای است که فرهنگ‌ساز است و ما را فرهیخته‌تر می‌کند.
کتاب خواندن با سرچ کردن در سایت‌ها متفاوت است. یادگیری با مطالعه‌ی کتاب میسر می‌شود. حتی در حوزه‌ی سیاست کتاب بخوانید و با هم بحث کنید تا رشد کنید.

#مصطفی_ملکیان
#کتاب‌خوانی
#فرهیختگی
#فرهنگ

🍀❤️ @filsofak
آرزوهای دست نیافتنی

۱. آرزوی بی‌گناهی
نخستین چیز این است که شما هیچ‌وقت به آرزوی بی‌گناهی نمی‌رسید، هیچ‌وقت آرزوی عصمت در سرتان نپرورانید. کسانی که آرزوی بی‌گناهی و عصمت دارند نه تنها آن را به‌دست نمی‌آورند بلکه باعث می‌شوند که در گناه‌کاری صددرصد فرو روند. مکانیسمش به این صورت است: کسی آرزو می‌کند که دیگر گناه نکند؛ یعنی از فردا دست از گناه بکشد. اما چنین چیزی امکان‌پذیر نیست چون کسی‌که مدت مدیدی گناه‌کار بوده است به سرعت نمی‌تواند دست از گناه بردارد؛ لذا فردای آن روز با شکست مواجه می‌شود. در این صورت پس از مدتی شکست، قدرت تصمیم‌گیری بر ترک گناه را از دست می‌دهد. کم‌کم دیگر چنین تصمیم از او صادر نمی‌شود. در نتیجه تسلیم گناه می‌شود.
می‌توان راه دیگری اتخاذ کرد. به‌جای این‌که بگویم من می‌خواهم بدون گناه بشوم، این هدف را در نظر بگیرم که من می‌خواهم هر روز از روز پیش کمتر گناه کنم. این تصمیم قابل تحقق و قابل عمل‌کردن است.

۲. آرزوی محبوبیت
آرزوی دیگر، آرزوی محبوبیت داشتن است. چنین آرزویی نداشته باشید که چنان زندگی کنید که در نظر همه محبوب باشید و همه شما را دوست بدارند. این آرزو ما را به چند گناه عظیم می‌کشاند: گناه اول، این است که انسان طالب خدایی‌کردن می‌شود. اگر من بخواهم طوری زندگی کنم که همه نگاه‌ها متوجه من شود، در واقع من خدایی کرده‌ام.
نباید کسی را به خودم دعوت کنم و بگویم شماها باید به من بگروید باید به مردم بگویم به من نگاه نکنند بلکه با من نگاه کنند. یا با در نظر‌کردن در من راه خود را بیابید.
کسانی که محبوبیت‌طلب هستند گویا می‌خواهند همه انسان‌ها به آن‌ها نظر استقلالی داشته باشند. نخستین خطا در محبوبیت‌طلبی این است که گویا نوعی ربوبیت‌طلبی را می‌خواهند و محبوبیت‌طلبی در نهایت، یعنی ربوبیت‌طلبی.

۳.آرزوی عالم‌شدن به تمام معنا
آرزوی سوم عالم‌شدن به تمام معنا است که چندان مبتلا به امروزه نیست و به کسی برنمی‌خوریم که بخواهد دانای دانایان باشد. شوق علم امروزه در ما فرومرده است. در هر حال و در هر‌که آرزوی عالم‌شدن به تمام معنا حاصل شود آرزوی مهلکی است.

۴. آرزوی قدرت‌طلبی
آرزوی چهارم قدرت‌طلبی است. وقتی گفته می‌شود قدرت؛ یعنی حالتی که انسان در آن حالت هرچه را بخواهد بکند. راسل عقیده دارد که همه فعالیت‌های ما برای رسیدن به قدرت است. شاید هم سخن وی درست باشد و بعید هم نیست، ولی قدرت مطلق برنیامدنی است و این آرزو آثاری دارد و باید از آن آثار دوری کرد.

🔸️|با تخلیص، مصطفی ملکیان|

❤️🍀 @filsofak
من در باره‌ی دیگران چه فکر می‌کنم؟

- چه‌وقت کسی را راستگو و یا دروغگو می‌دانید؟
- چه‌وقت فردی را امانت‌دار و یا خیانت‌پیشه می‌نامید؟
- چه‌وقت کسی را مشفق و مهربان و یا ستمگر و نامهربان می‌یابید؟
- چه‌وقت کسی را دانا و یا نادان می‌پندارید؟
- چه‌وقت کسی را قابل‌اعتماد و یا غیر‌قابل‌اعتماد می‌دانید؟

هر‌یک از این اوصاف مثبت و منفی و یا اوصاف فراوانی که در این‌جا نیامده است، به‌منزله‌ی برچسبی است که ما خواسته و ناخواسته به این و آن می‌زنیم و افراد را با همین اوصاف می‌شناسیم. دسته‌بندی‌کردن و ساختن یک مفهوم کلی و گنجاندن افراد در این دسته‌بندی‌ها، کاری است که همه‌ی ما کاملا به‌نحو بدیهی و روزمره انجام می‌دهیم. هر یک از ما در تنظیم روابط و مناسبات مان با دیگران از این مفاهیم استفاده می‌کنیم و با توجه به این مفاهیم کلی است که برای زندگی‌مان برنامه‌ریزی می‌کنیم.
کلیشه‌سازی براساس مفاهیم و تحمیل‌کردن آن بر واقعیت‌هایی بیرونی، ظاهرا از "اقتصاد روان" نشآت می‌گیرد. به این معنا که هر یک از ما برای آن که دایما دیگران را سنجش نکنیم و هزینه‌ی بالایی را برای شناخت دایمی آن‌ها صرف نکینم، یک‌بار برای همیشه، برچسبی به افراد می‌زنیم و بعد از آن است که آن‌ها را با آن برچسب‌ها می‌شناسیم. این نکته همان است که "فیسک و شلی تیلور"، از آن به‌عنوان امساک در شناخت یاد می‌کنند. آدمی از لحاظ شناختی ممسک است. بدین‌معنا که همواره می‌کوشیم انرژی شناختی خود را ذخیره کنیم. با توجه به این‌که ظرفیت‌های محدودی برای پردازش اطلاعات داریم، تلاش می‌کنیم راهبردهایی را بپذیریم که مسایل پیچیده را ساده می‌کنند. امساک در شناخت که به‌منظور کاهش بار شناختی و سنگینی ذهنی انجام می‌گیرد سبب می‌گردد از ورود اطلاعات جدید و به‌ویژه اطلاعات نقض‌کننده‌ی باورهای‌مان جلوگیری کنیم.
صورت‌بندی افراد زیر عناوین مختلف، علاوه بر این‌که شناخت ما را از واقعیت‌ها تحت تاثیر قرار می‌دهد، به ما می‌گوید که با دیگران، چگونه به تعامل بپردازیم و در مواجهه‌ی با آن‌ها چگونه عمل کنیم. بنابراین، گرچه کلیشه‌سازی، ضرورتی عملی برای سامان‌دادن به تعاملات و مناسبات عینی اجتماعی است، اما مدعای این نوشته این است که این‌گونه دسته‌بندی‌های کلی، چندان موضوع روشن و قابل دفاعی نیست و امری مبهم و نارسا است. حتی در مواقع بسیاری از ما رهزنی می‌کند و ما را به داوری خطا می‌کشاند.

آیا تا کنون به چهار پرسش زیر اندیشیده‌اید؟
۱. چه ضرورتی برای این برچسب‌زدن‌ها وجود دارد؟
۲. روند رسیدن به یک کلیشه و پروسه‌ای که طی می‌شود تا ما به یکی از این چهارچوب‌های مشخص‌کننده برسیم چیست؟ چه می‌شود که ما برچسب الف را برای شخصی انتخاب می‌کنیم؟ مثلا چگونه می‌شود که به این نتیجه می‌رسیم که همکارمان، انسان راستگویی است و لی بقال محله دروغ‌گو است.
۳. آیا برچسب‌زدن و شخصی را ذیل یکی از این مفاهیم بردن کاری اخلاقی است؟
۴. در نهایت هنگامی‌که کسی را با یکی از این اوصاف نام می‌بریم، آیا واقعیتی از عالم عینی را بیان کرده‌ایم یا بیشتر از این که سخن واقع‌نمایی زده باشیم، از احوال خویش گزارش کرده‌ایم؟

🔸️|علی زمانیان|

❤️🍀 @filsofak
بگو مگو و مشاجرات کودکان

خیلی از والدین فرزندان کوچکی دارند که تقریبا هم‌سن و سال‌اند و به‌طور معمول در طولِ روز ممکن است چندین بار، شاهدِ اختلافات و بگومگوهای آن‌ها باشند. واقعیت این‌ست که مشاجره‌ی خواهر و برادرها اجتناب‌ناپذیر است و لزومی ندارد که والدین در هر مشاجره‌ای دخالت کنند، چراکه بسیاری از این مشاجراتِ، معمولا آسیبی در پی ندارند و خیلی زود خاتمه پیدا می‌کنند، لذا نیازی به مداخله‌ی والدین نیست.
برخی دیگر از این مشاجرات لفظی‌اند و شاملِ مخالفت‌های منطقی هستند و ممکن است سازنده باشند، از این‌رو تا زمانی‌که به پرخاش‌گری کشیده نشوند قابلِ اغماض‌اند.
باید مرز شلوغ‌بازی و بگومگو را تشخیص دهید؛ در بازی‌هایی که به شلوغ‌بازی معروفند بچه‌ها رفتارهایی از قبیلِ دعوا، دنبالِ هم کردن، کُشتی‌گرفتن، کش‌رفتن پول یا اسباب‌بازی هم‌دیگر، گرفتن و هُل‌دادن را دارند، که این بازی‌ها به‌خصوص در دوران کودکی و در سنین دبستان و در بین پسرها بیش از دخترها رایج هستند. به‌یاد داشته باشید که شلوغ‌بازی با پرخاش‌گری تفاوت دارد. در شلوغ‌بازی اثری از بگومگو و مشاجره نیست و بچه‌ها پرخاش‌گری ندارند و در عین‌حال در حین شلوغ‌بازی نقش‌های خود را عوض می‌کنند و در پایان از هم عصبانی نیستند، اما در پرخاش‌گری و مشاجره شرایط کاملا برعکس است. شلوغ‌بازی را باید تحمل کرد چراکه بچه‌ها در کنار شلوغ‌بازی مهارت‌ها و قابلیت‌های اجتماعی را فرا می‌گیرند.
فقط در مواردی که بگومگوهای کودکان مخرب باشد، طوری‌که احتمال آسیب فیزیکی یا عاطفی برای یکی از کودکان که معمولا کودک کوچک‌تر است، وجود داشته باشد، و در شرایطی که مشاجره‌ی بچه‌ها خیلی هیجانی می‌شود و کار به توهین، ناسزاگویی، فحاشی و پرخاش‌گری فیزیکی شدید می‌کشد و احتمال از دست‌رفتن کنترل کودکان وجود دارد، والدین باید دخالت کنند.
توجه داشته باشید که اگر در شرایطی که احتمال آسیب و پرخاش‌گری شدید در مشاجرات بچه‌ها وجود دارد، نسبت به رفتار آن‌ها بی‌تفاوت باشید، این سکوت بی‌جا از آن‌جا که به کودک این پیام را می‌دهد که، کار تو اشتباه نیست و مورد تائید است می‌تواند باعث تکرار و تشدید رفتارهای غلط او شود. از طرفی فراموش نکنید که مداخله‌ی مداوم والدین مانع از این می‌شود که کودکان خودشان روش حل اختلاف را بیاموزند.

حال سوال این‌جاست که مداخله‌ی والدین بهتر است به چه صورت باشد.
والدین باید از تعجیل و جانب‌داری‌کردن و حمایت از یکی از دو کودک (که احتمالا کودک کوچک‌تر و با جنسیت دختر است)، صرفا با این استدلال که مبادا او قربانی شود، بپرهیزند.
مداخلات پدر و مادرها در دعواهای بچه‌هایشان باید بر حل مسئله، تشویق طرفین به در نظر گرفتن نقطه‌ نظر دیگری و بهبود ارتباط بین دو کودک متمرکز باشد. در چنین شرایطی است که مداخله‌ی والدین جنبه‌ی آموزشی پیدا می‌کند.
از کودکان خود در مورد دعواهایشان توضیح بخواهید و سعی کنید آن‌ها را متوجه نقطه‌نظراتشان کنید، در واقع از طریق این تعاملات سازنده می‌توانید راه‌های پیچیده‌ی رفع مشاجرات را به بچه‌ها بیاموزید و این رویه می‌تواند کودکان را با راهبردهای مثبت آشنا کند.
از این‌که بخواهید نقش قاضی داشته باشید بپرهیزید و دنبال مقصر نگردید، بلکه تلاش کنید موقعیت پر تنش موجود را به فرصتی برای یادگیری و آموزش تبدیل کنید.
اگر دعواهای خواهر و برادرها بیش از حد است، بهتر است برای آن‌ها مقررات روشنی در بازی‌ها مقرر کنید و با رعایت مقررات به آن‌ها پاداش دهید، اما با عدم رعایت قوانین مشخص برایشان تنبیه مناسب اعمال کنید.
تنبیه‌کردن هر دو کودک به‌خاطر دعوا، کار منطقی‌ای به‌نظر نمی‌رسد، چون در این بین بچه‌ای که واقعا مقصر نبوده ممکن است دچار احساسات منفی شود و از طرفی بچه‌ی دیگر که عامل راه‌انداختن دعوا بوده با آگاهی از این شیوه‌ی واکنش والدین ممکن است سوءاستفاده کند.

🔸️|دکتر سمیرا شیرمحمدی، متخصص روان‌شناسی|

❤️🍀 @filsofak
انواع طرحواره در روان شناسی.docx
34.4 KB
🔸️ انواع طرح‌واره‌درمانی در روان‌شناسی

✔ منبع:
یانگ، جفری؛ کلوسکو، ژانت؛ و ویشار، مارجوری (۱۹۵۰). طرحواره درمانی (راهنمای کاربردی برای متخصصین بالینی). مترجمان: حسن حمید پور و زهرا اندوز (۱۳۸۹). تهران: ارجمند.


🍀❤️ @filsofak
خشم بی‌مهار و غضب نامتناسب

اگر از من بپرسند بزرگترین ضعف اخلاقی چیست پاسخم اشاره به خشم بی‌مهار و غضب نامتناسب خواهد داشت. گمان می‌کنم این صفتی است که متهم ردیف اول در بسیاری از رنج‌هایی است که ما برای خود و دیگران فراهم کرده‌ایم. به‌عنوان کسی که تاحدودی زودخشم بوده‌ام می‌توانم در این داوری به قول امروزی‌ها به تجربه زیسته خود اتکا داشته باشم.
سخاوت برترین فضیلت است چون لذت را توزیع می‌کند و کسانی را در این بهترین تجربه بشری شریک می‌کند و غضب بی‌حساب و خشم بی‌مهار بدترین رذیلت است چون رنج و زجر بسیار می‌آفریند و گاه به مرز اهانت و ضرب و جرح روحی و جسمی و حتی قتل می‌رسد، که گاه عوارض و عواقب سخت و فشارهای روحی فراوان برای دو طرف دارد.
بارها به خود و برای خود گفته‌ام حق با خشمگین نیست حتی وقتی که حق با او است؛ و شاید حتی وقتی که خشم او به حق است.

خوشا به حال کسانی که دیر خشمگین می‌شوند و اگر شدند ارتفاع و طول و عمق آن متناسب با موضوع برانگیزاننده خشم است. خوشا به حال کسانی که می‌کوشند لااقل با استناد به پوچی این‌دنیا به خود القا کنند که این میزان از خشم توجیهی ندارد.

🔸️|مرتضی مردیها|

🍀❤️ @filsofak
👏1
«می‌خواهم اقلاً یک نفر باشد که من با او از همه‌چیز همان‌طور حرف بزنم که با خودم حرف می‌زنم».

🔸️ابله- داستایوفسکی

🍀❤️ @filsofak
استعاره فیل و فیل سوار

یک فیل را در نظر بگیرید که شخصی بر روی آن سوار است و افسار فیل را کاملا در دست دارد.
اگر از شما بپرسند برای جهت یابی و تعیین مسیر، تصمیم گیری بر عهده کدام است احتمالا پاسخ خواهید داد شخص سوارکار مسیر را مشخص می کند.

این فیل و این سوارکار، استعاره ای از ذهن شما هستند. بخش تحلیل گر و منطقی ذهن شما همان شخص سوار بر فیل و بخش احساسی، خودکار و غیر منطقی ذهنتان، همان فیل می باشد.
این نظریه، توسط جاناتان هاید (Jonathan Haidt)، روانشناس آمریکایی و نویسنده کتاب “فرضیه خوشحالی” به خوبی تفسیر شده است.
به نظر می رسد شخص سوار بر فیل که افسار حیوان را در دستش گرفته، رییس و راهبر است، اما کنترل شخص سوار بر حیوان متزلزل است. هر بار که فیل ٦ تنی و سوار ۶۰ کیلوگرمی بر روی جهت حرکت مخالف باشند، شخص سوار بر فیل خواهد باخت.

تمام دفعاتی که باشگاه ثبت نام کرده اید اما نرفته اید، تمام نصف شب هایی که به افرادی که نباید، پیام داده اید، تمام دفعاتی که با شنیدن بوی غذا رژیم خود را شکسته اید، برای انتخاب مسیر، فیل ذهن شما تصمیم گرفته است.
البته بخش سومی هم در این استعاره وجود دارد و تاثیرگذار است: شکل مسیر.

اگر می خواهید کنترل فیلتان برایتان راحت تر باشد، باید مسیری را انتخاب کنید که برخلاف میل فیلتان نباشد یا حرکت در آن مسیر برایش طاقت فرسا و غیرممکن نباشد. در نهایت، راهکار رسیدن به موفقیت در این مسیر، این است که همیشه فیل و شخص سوار بر آن را با هم حرکت دهید. دو بخش احساسی و منطقی را به تعادل برسانید.

🍀❤️ @filsofak
کتاب‌خواندن و درست‌خواندن

به‌دلیل رشد شبکه‌های اجتماعی و ازدیاد و اعتیاد به کانال‌های تلگرامی و پست‌های اینستاگرامی اخیرا می‌بینیم که عده‌ای به هوای مطالعه سر در چاه این شبکه‌ها فرو می‌کنند و بی‌‌آن‌که با خبر باشند، هر خالص و ناخالصی را، هر سالم و فاسدی را و هر واقعیت و کذبی را در ذهن خود تزریق می‌کنند.
یادمان نرود سه‌ دسته مطلب در این شبکه‌ها به وفور یافت می‌شود و اگر چه مطالب آموزنده و ارزنده نیز فراوان است باید مواظب این سه دسته بود. زرد خوانی، تفاله‌خوانی و هرزه‌خوانی سه مدل مطالعه‌ای هستند که نداشتنش بهتر از داشتنش است.

زردها: خواندن و نخواندن‌شان فرقی ندارد. اصولا به‌لحاظ علمی و اطلاعی ارزش‌شان صفر است. عمر تلف‌کن و وقت‌کُش‌های ماهری هستند. عمده اخبار فوتبالیست‌ها و بازیگران و مسایل مربوط به افراد معروف از این دسته‌اند.

تفاله‌ها: معمولا در کنار مباحث دیگری بوده‌اند. یعنی بخشی از یک کل هستند که بنا به اغراض و نیات آگاهانه و ناآگاهانه، جدا شده‌اند. شما را با بخشی از موضوع آشنا می‌کند و شما به اشتباه تصور می‌کنید همه حقیقت این است. خواندن‌شان حس علامه‌بودن به شما می‌دهد ولی در عمل شما را در باتلاق گمراهی فرو می‌برد. برخی از مطالب دینی، فلسفی، روان‌شناسی و حتی پزشکی مندرج در این شبکه‌ها از این دستند.

هرزه‌ها: شما طعمه آن‌ها هستید. اصولا تولید شده‌اند تا مثل سم در ذهن شما منتشر شوند. امیدتان را می‌گیرند. بدبینی را در شما بارور می‌کنند. اعصاب و روان‌تان را در کنترل خویش می‌گیرند و رفته‌رفته نابودتان می‌کنند. بسیاری از مطالب سیاسی، تحلیل‌های اقتصادی، نگاه‌های جامعه‌شناختی و نوع درج بعضی اخبار از این گروه به‌شمار می‌آیند.

مطالبی که در شبکه‌های اجتماعی می‌خوانیم باید
۱. منبع مشخصی داشته باشند و یا توسط افراد موجه تولید شده باشند.
۲. مطالعه‌شان دارای روند و با برنامه‌ریزی باشد و آش شلم‌ شوربا تلقی نگردد.
۳. بعد از مدتی در مواجهه با صاحب‌نظران بتوانید تأیید آن‌ها را نسبت به معلومات خود بگیرید.
۴. قابلیت انتشار در میان اهالی آن موضوع داشته باشد.
۵. نسبت به آن‌چه می‌خوانیم یقین صد درصد نکنیم و همیشه برای اصلاح و تصحیح آن آماده باشیم.

کتاب درست را خواندن و درست کتاب‌خواندن دو مقوله جداست و هر یک از دیگری متفاوت. کتاب درست را درست‌خواندن بهترین حالت است و یقینا کمک می‌کند توانایی‌های ذهنی و قوای عقلی و تحلیلی افراد رشد کند.

|پژمان علی‌دوستی|

🍀❤️ @filsofak
Forwarded from معنای زندگی
زندگیِ رؤیا

رؤیایت را زده‌ای زیرِ بغلت و توی بلبشوی این روزگار و زیرِ بارِ مشکلاتِ جور و واجور، داری جان می‌کَنی که حداقل این یکی از کَفَت نرود.
خسته‌ای و چیزی نمانده که دل‌مرده شوی و با خودت می‌گویی «اگر این رؤیا توی سرم نبود، می‌خواستم چطوری این زندگیِ نکبتی را تاب بیاورم»؟
شب که چشم‌هات را توی رختخواب می‌بندی و صبح که بازشان می‌کنی، اولین چیزی است که به خاطرت می‌آید.
اصلن به خاطر رسیدن به همان یک رؤیاست که زنده‌ای.
آینده را که توی خیالت می‌آوری، خودت را می‌بینی که داری رؤیایت را زندگی می‌کنی. شوق می‌دود توی تنت و جان سرازیر می‌شود توی وجودت.
گام‌هایت را تندتر می‌کنی، سخت‌کوش‌تر می‌شوی، مصمم‌تر می‌شوی، از خواب و خوراک و تفریح‌ات می‌زنی که لباس بپوشانی تنِ خیالِ شب و روزت، که یکهو یک نفر از راه می‌رسد و می‌گوید «نمی‌توانی»!
یک کسی که انتظارش را نداری، خیلی آرام و بی‌تفاوت، می‌گوید داری برای چه جان می‌کَنی؟ خودت را نَکُش، نمی‌رسی! گُنده‌تر از توهاش نتوانسته‌اند، گشتیم نبود نگرد نیست!
و یکهو انرژی‌ات را می‌چسباند کفِ زمین. از خواب و خوراک می‌افتی، لبخندهای تو خالی ‌می‌زنی، زندگی از چشمت می‌افتد و همه چیز را غمگین و مزخرف می‌بینی. دنیا را، آدم‌ها را، رؤیا را، دویدن پی رؤیا را.

می‌دانی آدم اگر رؤیایش را از کف بدهد باید دیگر سرش را بگذارد زمین و بمیرد؟
می‌دانی اگر امیدت را برای در آغوش کشیدنِ رؤیایت از دست بدهی، دیگر هیچ چیز توی دنیا نمی‌تواند خوشحالت کند و می‌شوی یک مرده متحرک؟
اگر این‌ها را می‌دانی، پس رؤیایت را سفت بچسب. دو دستی. محکم. حتی اگر شده خودت را هم سپرَش کرده‌ای، نگذار قِل بخورد و از دستت بیفتد.
مثل وقت‌هایی که یک بچه‌‌ی چند روزه را بغل می‌کنی؛ که حواست چهار چشمی به این است که مبادا آسیبی ببیند، مبادا کسی چیزی سمتش پرت کند یا خودت پات لیز بخورد یا سکندری بزنی و قِل بخورد از دستت بیفتد زمین.
مثل همان وقت‌ها که ناجور حواست هست که هر اتفاقی افتاد، بچه چیزیش نشود، رؤیایت را ناجور بچسب. امیدت را از کف نده و بدان رؤیادزد زیاد هست. حواست باشد این تویی که نباید رؤیایت را دو دستی قِل بدهی از کفت و بگذاری برود...
#مصطفی_سلیمانی
#توانستن #رویا
.
پانویس:
کی بهت گفته نمی‌تونی و رؤیاتو ازت گرفته؟

❤️🍀 @The_meaningoflife
آرزوهای دست نیافتنی

۱. آرزوی بی‌گناهی
نخستین چیز این است که شما هیچ‌وقت به آرزوی بی‌گناهی نمی‌رسید، هیچ‌وقت آرزوی عصمت در سرتان نپرورانید. کسانی که آرزوی بی‌گناهی و عصمت دارند نه تنها آن را به‌دست نمی‌آورند بلکه باعث می‌شوند که در گناه‌کاری صددرصد فرو روند. مکانیسمش به این صورت است: کسی آرزو می‌کند که دیگر گناه نکند؛ یعنی از فردا دست از گناه بکشد. اما چنین چیزی امکان‌پذیر نیست چون کسی‌که مدت مدیدی گناه‌کار بوده است به سرعت نمی‌تواند دست از گناه بردارد؛ لذا فردای آن روز با شکست مواجه می‌شود. در این صورت پس از مدتی شکست، قدرت تصمیم‌گیری بر ترک گناه را از دست می‌دهد. کم‌کم دیگر چنین تصمیم از او صادر نمی‌شود. در نتیجه تسلیم گناه می‌شود.
می‌توان راه دیگری اتخاذ کرد. به‌جای این‌که بگویم من می‌خواهم بدون گناه بشوم، این هدف را در نظر بگیرم که من می‌خواهم هر روز از روز پیش کمتر گناه کنم. این تصمیم قابل تحقق و قابل عمل‌کردن است.

۲. آرزوی محبوبیت
آرزوی دیگر، آرزوی محبوبیت داشتن است. چنین آرزویی نداشته باشید که چنان زندگی کنید که در نظر همه محبوب باشید و همه شما را دوست بدارند. این آرزو ما را به چند گناه عظیم می‌کشاند: گناه اول، این است که انسان طالب خدایی‌کردن می‌شود. اگر من بخواهم طوری زندگی کنم که همه نگاه‌ها متوجه من شود، در واقع من خدایی کرده‌ام.
نباید کسی را به خودم دعوت کنم و بگویم شماها باید به من بگروید باید به مردم بگویم به من نگاه نکنند بلکه با من نگاه کنند. یا با در نظر‌کردن در من راه خود را بیابید.
کسانی که محبوبیت‌طلب هستند گویا می‌خواهند همه انسان‌ها به آن‌ها نظر استقلالی داشته باشند. نخستین خطا در محبوبیت‌طلبی این است که گویا نوعی ربوبیت‌طلبی را می‌خواهند و محبوبیت‌طلبی در نهایت، یعنی ربوبیت‌طلبی.

۳.آرزوی عالم‌شدن به تمام معنا
آرزوی سوم عالم‌شدن به تمام معنا است که چندان مبتلا به امروزه نیست و به کسی برنمی‌خوریم که بخواهد دانای دانایان باشد. شوق علم امروزه در ما فرومرده است. در هر حال و در هر‌که آرزوی عالم‌شدن به تمام معنا حاصل شود آرزوی مهلکی است.

۴. آرزوی قدرت‌طلبی
آرزوی چهارم قدرت‌طلبی است. وقتی گفته می‌شود قدرت؛ یعنی حالتی که انسان در آن حالت هرچه را بخواهد بکند. راسل عقیده دارد که همه فعالیت‌های ما برای رسیدن به قدرت است. شاید هم سخن وی درست باشد و بعید هم نیست، ولی قدرت مطلق برنیامدنی است و این آرزو آثاری دارد و باید از آن آثار دوری کرد.

🔸️|با تخلیص، مصطفی ملکیان|

🍀❤️ @filsofak
بخت اخلاقی
التفات و خودآگاهی اخلاقی

خلاصه نظریه بخت اخلاقی آن است که شانس افراد و گروه‌های اجتماعی برای اخلاقی‌بودن می‌تواند متفاوت باشد. انواع عوامل تاریخی، اجتماعی، فرهنگی و نیز آموزش و پرورش و حتی صفات شخصیتی مختلف ممکن است بخت اخلاقی‌بودن را برای افراد و گروه‌ها کاهش یا افزایش بدهند. برای مثال افراد و گروه‌هایی هستند که نهادهای اجتماعی‌شدن به آن‌ها کمک کرده است تا فرایند جامعه‌پذیری و درونی‌کردن ارزش‌ها و هنجارها را با موفقیت طی بکنند و در نتیجه از شانس اخلاقی بالایی برخوردارند اما برعکس، برخی افراد و گروه‌ها از چنین شانسی برخوردار نشده‌اند و محروم مانده‌اند. حتی ویژگی‌های شخصیتی در بخت اخلاقی افراد دخیل است مثلا فرد خون‌گرم، از شانس اخلاقی بیشتری برخوردار است تا فرد هیجانی یا عصبانی‌مزاج، کسی که دچار اختلال ترشح غدد درون‌ریز می‌شود بخشی از بخت‌های اخلاقی را از دست می‌دهد. فردی که احساس نابرابری و بی‌عدالتی می‌کند، به‌همان میزان ممکن است دلش در معرض کینه و نفرت و بیگانگی قرار بگیرد.
محدودیت نظریه بخت اخلاقی این است که ممکن است ذهن ما را از توجه به یک اصل اخلاقی دیگر مغفول بدارد. درست است که عوامل مختلفی، میزان کنترل ما بر اعمال‌مان را محدود می‌کنند اما اولا به‌طور کامل امکان کنترل ما بر اعمال‌مان از میان نمی‌رود و ثانیا اصل مهم دیگر در اخلاق، اصل التفات، خواست و کوشش اخلاقی است که در انسان‌ها کم و بیش باقی است. در انسان نوعی میل و توجه به ارزش‌های اخلاقی و نوعی خواست‌درونی برای اخلاقی‌بودن و کوشش معطوف به اخلاق هست. این را کانت با «اراده خیر» در دل آدمی توضیح داده است و فیلسوفان معاصر اخلاق مثل زاگزبسکی از او به‌عنوان «شوق به فضیلت» در احساسات بشری بحث کرده‌اند. در نظر کانت با وجود همه محدودیت‌های اجتماعی و موقعیتی، فرد می‌تواند هم‌چنان حداقلی از اراده و کوشش معطوف به خیر را در خود نگه بدارد و سعی و استدلال اخلاقی داشته باشد. به بیان دیگر در این جهان تحت هر شرایطی، امکان تجربه اخلاقی و سلوک و استکمال اخلاقی برای فاعل انسانی، کم و بیش وجود دارد.
دیگر دانشمندان اخلاق نشان داده‌اند که حتی با وجود کاهش بخت اخلاقی، هم‌چنان در انسان، باقی‌مانده‌ای از شوق اخلاقی و میل به خیر و وجدان اخلاقی هست.
تحقیقات نشان می‌دهد جنبش‌ها و مشارکت افراد در نهادهای مدنی، غالبا بخت اخلاقی افراد را ارتقاء بخشیده است این منوط به آن است که جامعه مدنی با این تکاپوهای درون‌زا و خلاق مدنی همکاری بکند و سیستم‌های رسمی نیز مانع آن نشود.
نهادهای مدنی، کوشش‌ها و ابتکارات آزاد و خلاق، از منابع زیست اخلاقی برای جهان ما هستند و هم‌کاری منتقدان و نهادهای مدنی و کنش‌های افراد با این پویش‌ها ضامن بهره‌وری جامعه فردای ایرانی از این منابع اخلاقی است.
ما دچار بیش‌قضاوتی اخلاقی شده‌ایم. اخلاق محتسبی در فرهنگ و جامعه ما ریشه‌های عمیقی دارد. حس غم‌خواری انسان‌دوستانه اخلاقی در جامعه ما ضعیف است. جهان ما چقدر با فرزندان‌مان برای اخلاقی‌بودن آن‌ها همکاری می‌کند؟ سیستم‌های رسمی ما چندان مایل به هم‌کاری باشهروندان برای اخلاقی‌بودن آنان نیستند. همه و حتی مسئولان از اخلاق سخن می‌گوییم، شاید در کمتر جامعه‌ای به اندازه ما اندرزهای اخلاقی شیوع دارد. ولی این پرسش مغفول مانده است که شرایط امکان برای اخلاقی‌بودن در این سرزمین چقدر است؟ نظریه بخت اخلاقی، افقی از واقع‌گرایی را به‌روی ما می‌گشاید اما در صورت بدفهمی می‌تواند دامی نیز پیش پای‌مان بنهد و آن ساخته‌شدن تصویری به‌عنوان یک قربانی از عامل انسانی و رنگ‌باختن فاعل اخلاقی است. این یک خطای منطقی و علمی است و نتیجه‌اش پایان کنش اخلاقی است. درست است بخشی از کنترل اعمال ما بیرون از ما است و بخت‌های اخلاقی ما را سیستم‌های توسعه‌نیاقته کاهش می‌دهند اما اصل التفات و خودآگاهی اخلاقی در آدمی هم‌چنان ھست.
بدین ترتیب با این‌که امر اخلاقی در جهان ما و جامعه ما شکننده شده است ولی این به معنای پایان شوق اخلاقی و پایان کوشش و کنش اخلاقی و پايان مسئوليت اخلاقی نیست.

🔸️|برنوشته‌ای بر مطلب دکتر مقصود فراست‌خواه، با عنوان: شانس اخلاقی‌زیستن دانشجویان کاهش یافته است، روزنامه اعتماد|

🍀❤️ @filsofak
انیشتین می‌گوید:
انسان‌ها اگر ارزش زمان را می‌دانستند،
هیچ‌گاه کفش ِ بندی نمی‌خریدند.

"عمر" کوتاه، ولی بسیار ارزشمند است، قدرش را بدانیم.

🍀❤️ @filsofak
#تیکه_کتاب

تنها چیزى که میشود از یک انسان توقع داشت و بهترین تحسینى که میشود از یک انسان کرد این است که او همنوعى خیرخواه باشد، بتواند با دیگران دوستى برقرار کند و در عشق و ازدواج شریکى حقیقى باشد.

لازم نیست مصلح اجتماعى باشید که بتوانید دنیاى بهترى بسازید، بلکه همین که دنیاى خصوصى خودتان را بهتر کنید، خدمت بزرگى کرده‌اید.

#آلفرد_آدلر
#شناخت_طبیعت_انسان

🍀❤️ @filsofak
یک تفاوت عشق و شهوت

🔹در این جهت نمی‌توانیم تردید داشته باشیم که عشق از لحاظ آثار روانی و اجتماعی، یعنی از لحاظ تحولاتی که در روح فرد ایجاد می‌کند و از لحاظ تأثیراتی که در خلق آثار هنری و ذوقی و اجتماعی دارد، با یک شهوت ساده حیوانی که هدفش صرفاً ارضاء و اشباع است تفاوت بسیار دارد.

🔸حالت خاص شهوانی تا وقتی که صورت شهوانی دارد مقرون به خودخواهی است و در این حالت، انسان به موضوع شهوت به چشم یک ابزار و وسیله نگاه می‌کند، اما همین که شکل عشق به خود گرفت، موضوع دلخواه آنچنان اصالت پیدا می‌کند که حتی از جانِ خواستار عزیزتر و گرانبهاتر می‌گردد و خواستار، فدایی موضوع دلخواه خود می‌شود؛ یعنی شخص خواستار از «خودی» بیرون می‌رود و لااقل خودی او خودی طرف را نیز در بر می گیرد. از این روست که عشق به عنوان مربّی، کیمیا، معلّم و الهام بخش خوانده شده است.

📗 استاد مطهری، اخلاق جنسی در اسلام و جهان غرب، ص۸۱

🍀❤️ @filsofak
🍃 یادداشت روان‌شناسی

زندگی در سایه صلح و آرامش
نویسنده: #مصطفی_سلیمانی


نیاز آدمی به صلح و آرامش از ابتدایی‌ترین نیازهای او محسوب می‌شود و نبود این مقوله برای زندگی‌اش، حیات او را مخدوش می‌کند.
از خصائص یک زندگی آرام، سازش و نگاه مسالمت‌آمیز با خود، دیگری و همه موجودات پیرامون است.
بود و نبود آرامش، به باورها و شیوه‌ی زندگی شخصی افراد برمی‌گردد. در واقع، افراد مسئول شیوه زندگی خودشان هستند.
اما با این اوصاف، اصول اولیه‌ای وجود دارند که زیربنای آرامش را در زندگی فرد تشکیل می‌دهند:

۱. حفظ حریم خصوصی و عدم کنترل افراد:
مهم‌ترین و جدی‌ترین گام برای صلح و پذیرش، توقف زورگویی و قلدریگری در زندگی است.
طبع آدمی با کنترل‌گری سازگار نیست، لذا اگر قرار است در راستای تأثیرپذیری قدمی برداشته شود، بهتر است بدون تحمیل و حقنه کردن عقاید، و از زاویه دید طرف مقابل به آن نگریسته شود.
در مواجهه و ارتباط با اطرافیان، بهترین کار، جلو رفتن با توجه به نیمه پر لیوان است. آدم‌ها را باید با ضعف و قوتی که دارند پذیرفت و تحمل کرد.
البته باید توجه داشت که به دست آوردن مدیریت و قدرت از مسیر عشق و محبت، آرامش را به شما و طرف مقابل‌تان هدیه می‌دهد و ترس و اجبار در این مسیر، عملاً هیچ‌ جایگاهی ندارد.
۲. نداشتن تعصبات فکری در باورهای شخصی:
در نظر نگرفتن نگاه و نظرات دیگران، ثمره‌ای جز بی‌حالی و عدم آرامش در زندگی ندارد.
اگر ما بر روی افکارمان پافشاری و تعصب داشته باشیم، رفتارهای هیجانی و عجولانه از خودمان بروز خواهیم داد.
یکی از مشکلات موجود در این حیطه، عمل کردن بر اساس داشته‌ها و افکار مطلقِ شخصی است. در اثر این رفتار، خواه ناخواه بین شخص و افراد مخالف او، از لحاظ فکری، تعارض ایجاد خواهد شد. با این حال، اگر اشخاص دست از مطلق‌اندیشی بردارند و به امید آزاداندیشی، عقاید دیگران را تحمل کنند، اندک اندک بوی آرامش و سازگاری با دیگران را نیز استشمام خواهند کرد.
در این میان، برای دور شدن از جزم‌اندیشی می‌توان به شوخ‌طبعی پناه آورد. شوخ‌طبعی از یک سو تنش و استرس را دور می‌کند و از سوی دیگر، کمک می‌کند تا فرد دیگر تمایلی برای تفکرات افراطی نداشته باشد.
۳. توجه به تفاوت‌های فکری و عملی:
هر فردی با توجه به موقعیت متنوع خود، افکار متنوعی دارد که حق هرگونه قضاوت و منفی‌نگری نسبت به دیگران را از او سلب می‌کند. با تغییر دیدگاه خود می‌توان بار منفی را از دوش دیگران برداشت و اثر و انرژی خوبی را در دیگران به جای گذاشت. برای عملی شدن این کار می‌بایست درک دیگران را از خودشان تغییر داد. در واقع، باید افراد را تشویق کرد که جنبه‌ها و نقاط مثبت خودشان را پیدا کنند و آن‌ها را به نمایش بگذارند. با کشف نیمه پر لیوان افراد، می‌توان زمینه تغییرات بنیادی را در افراد ایجاد کرد. به عنوان مثال، وقتی شخص خودش را دل‌سوز، مهربان و پر انرژی بداند، به مرور زمان رذائل اخلاقی به فراموشی می‌سپرد.
درک تفاوت‌ها در افراد مختلف، هم از لحاظ فکری و هم از لحاظ عملی، سبب آرامش و صلح در زندگی شما و اطرافیان‌تان خواهد شد، زیرا افراد با درک نکردن این تفاوت‌ها، آسودگی و آرامش را از خود و دیگران سلب می‌کنند.
اگر ما نتوانیم غیر از عقاید و چارچوب‌های خودمان، عقیده یا چارچوب دیگری را تحمل کنیم، به مرور زمان به خشونت، انتقام و سرکوب روی خواهیم آورد.‌ برای داشتن یک زندگی مسالمت‌آمیز، تمرین این اخلاق الزامی است.
۴. کشف آرامش درونی:
رضایت کافی از زندگی زمانی رخ می‌دهد که تجربه صحیحی از آرامش درونی در خودتان داشته باشید. آرامش درونی زمانی خودنمایی می‌کند که عزت نفس داشته باشید. عزت نفس زمانی جلوه‌نمایی می‌کند که به علایق و سلایق خود آگاه باشید و در راستای زندگی مطلوب از آن بهره ببرید. پس تا به ارزش و جایگاه درونی خود نرسید، طعم صلح و آرامش را نه خودتان خواهید داشت، نه می‌توانید به دیگران سرایت دهید.
واقعیت مسأله این است که بدون آرامشِ درونی دائما احساس خشم به میان خواهد آمد.
از راه‌های کسب صلح و آرامش درونی می‌توان به کم کردن ملزومات زندگی و خشم اشاره کرد.
باید به این نتیجه رسید که:
«نگهداریِ هر آنچه زندگی را زیباتر می‌کند و سبب بهبودی آن می‌شود؛ و دور ریختنِ مابقی».

_ و در آخر:
اصول اولیه آرامش و صلح، شامل نبود خشونت، داشتن عقاید متعادل به دور از افراط و تفریط، بردباری در برابر تفاوت‌ها، لذت بردن از زیبایی‌های زندگی و نظایر آن‌ها هستند.
🍀❤️ @filsofak
اشخاصی که در اطراف ما هستند به صورت اتفاقی در کنار ما قرار نگرفته اند بلکه به دلیل تشابه
یا نقطه اشتراک خاصی
جذب ما شده اند،
اگر کسی بگوید
من از ارتباطاتم راضی نیستم
پاسخ ساده است:
تغییر کنید تا اطرافیان شما هم
افراد دیگری گردند!

#ایرنه_کلارمونت

🍀❤️ @filsofak