فلسفه اخلاق

آرزویی دارید که دل‌تان را گرم کند به زندگی؟
.
📝من نمی‌دانستم معنی هرگز را
.
با پشت دست، اشک‌هاش را پاک کرد و گفت: «راستَش از وقتی که باورم شد آرزویش نیستم، دیگر هیچ آرزویی نکرده‌ام. نه که نخواسته باشم، آرزویی نداشته‌ام دیگر».
باید محک‌اش می‌زدم. باید می‌فهمیدم آدمی که دست گذاشته روش، چقدر حسابی است که این‌طوری به خاطرش چوب حراج زده به زندگی‌اش. که یکهو گفت: «می‌دانید؟ من توی تمام زندگی‌ام از تلاش برای جلب توجه فرار کرده‌ام. هيچ‌وقت دلم نخواسته یکی را به ضرب و زور، عاشقِ خودم بکنم. دلم نخواسته به هیچ‌کس املا بکنم که بهم بگوید دوستم دارد. ولی راستَش دیگر فکرش را هم نمی‌کردم که دنیا این‌قدرها هم بی‌رحم باشد. مگر می‌شود کسی که تنها دلیلِ موجهِ بیدار شدنم از خواب است، دلیلِ موجهی غیر از من، برای بیدار شدن داشته باشد؟!»
گفتم: تا که از جانبِ معشوق نباشد کششی، کوششِ عاشقِ بی‌چاره به جایی نرسد ها!
چشم‌هاش مثل چشمه‌ی زاینده بود. پر از اشک. اشکی که نمی‌ریخت. انگار هی فرو می‌رفت و دوباره می‌جوشید.
نگاهش را دوخت به نقطه نامعلومی توی هوا. معلق و بی‌فروغ. و گفت: «به نظرم، اگر بخواهیم عمیق و واقعی فکرش را بکنیم، همه آرزوها توی دنیا، در تقابل با همند. من یکی را آرزو می‌کنم و او یکی دیگر را. و همین می‌شود که همه‌مان تنهاییم. و نمی‌دانم چرا هیچ‌ معشوقی دلش نرم نمی‌شود به آرام و قرار گرفتن دل هیچ عاشقی. راستش این‌طور که زندگی دارد خودش را به من نشان می‌دهد، به گمانم، ما آدم‌ها همه‌مان ناکام از دنیا می‌رویم».
گفتم: گمان نمی‌کنی، به کام رسیدن، خودِ مُردن باشد؟ شاید آدم‌ها هیچ‌وقت نباید به بعضی آرزوهاشان برسند. بعضی وقت‌ها، به کام رسیدن، یعنی هیچ دلیلی برای بیداریِ فردا نداشتن. آدم، گاهی فقط باید آرزوهاش را از دور رصد بکند. نزدیک شدن به بعضی آرزوها، قشنگی و شیرینیِ تصورات و خیالات را تبدیل می‌کند به تلخیِ واقعیت. مگر نه اینکه آدم باید برای بیدار شدنِ صبحش دلیلِ موجهی داشته باشد؟
گفت: «یعنی قرار نیست یک وقت‌هایی، گاه به گاه، زندگی بدَوَد زیرِ پوستم؟ اگر قرار باشد که من فقط دوام بیاورم محضِ حسرت خوردن، که تف به این زندگی».
گفت: «من امتحان کرده‌ام. وقت‌هایی که به نرسیدنِ محض فکر می‌کنم، یکهو همه چیز پوچ می‌شود برام. قلبم آن‌قدر سنگین می‌شود و چنان رخوتی می‌افتد توی دست و پام، که حتی توانِ رصد کردن آرزوم هم از کفم می‌رود».
و بعد، با اضطراب گفت: «نکند این شعرِ هوشنگ ابتهاج واقعیت دارد که، من نمی‌دانستم، معنی هرگز را»؟ گفتم...
#مصطفی_سلیمانی
#خاطرات_من_و_مراجعین
#شب_آرزوها
❤️🍀 @filsofak

2.2K viewsمصطفی سلیمانی, 21:20