برای خودت یک بوس بفرست😗
.
همه‌اش زور زدن بی‌خودی است. اینکه آدم بخواهد دوستش داشته باشند و راه به راه براش دل‌ضعفه بگیرند. من این راه‌ها را رفته‌ام. نتیجه ندارد. همه‌اش می‌خورد به در بسته.
قدیم‌ترها اگر بود، یقینی می‌گفتم که من بختم سیاه است، یا چه می‌دانم، پیشانی ندارم و از این حرف‌ها. ولی از وقتی که نیت کرده‌ام که با خدا، کمتر بحث و دعوا بکنم، انگاری دارم به یک نتایجِ مثبتی هم می‌رسم.
دروغ چرا؟ من برام مهم است که عالم و آدم دوستم داشته باشند. حالا عالم و آدم هم که دروغ است، ولی حداقل برام مهم است که چهار تا آدمْ حسابی روی سرم قسم بخورند، دوستم داشته باشند و بهم فکر بکنند.
اما راستش را هم اگر بخواهم اعتراف بکنم، باید بگویم که این نوع دوست داشته شدن‌ها، همیشه به من یک‌جورهایی حسِ خوار و خفیف شدن را هم القا کرده است. انگاری که من، غیرمستقیم دارم محبت را گدایی می‌کنم و طرفم هم، مستقیمن دارد محبت را صدقه می‌دهد بهم.
امتحان کرده‌ام. این‌جور وقت‌ها، ابراز محبت‌های طرف مقابلم، هر چقدر هم صادقانه باشد، هیچ رقمه نمی‌چسبد به جانم.
ناخودآگاه مدام این فکر می‌آید توی ذهنم، که انگاری دیگران مجبور هستند به دوست‌داشتن من. انگاری به رغبت نیست ابراز محبت‌هاشان. انگاری القا کرده‌ام به‌شان.
و همین فکرها یکهو مرا از طلبِ افراطیِ عشق، می‌ر‌ساند به پس زدن‌اش. و آن‌وقت است که دنیا یکهو برام رنگ می‌بازد؛ شور و سرزندگی، رخت می‌بندد از روزگارم و بی‌سروصدا می‌روم قاطیِ افسرده‌ها.
و حالا که چند وقتی می‌شود که تصمیم گرفته‌ام این نوسانِ بین گدایی و پس زدن عشق را تمام بکنم، مدام دارم به اینجا می‌رسم که انگار، اول و آخرش این است که باید با خدا صلح بکنم.
من دلم می‌خواهد برسم به اینجا که بتوانم برای خودم توی آینه بوس بفرستم. دلم می‌خواهد این عشق و شوری که خروار شده توی سینه‌ام را بگذارم فوران کند بیرون. بی‌ترس از فکر و قضاوت دیگران و بی‌انتظارِ پاسخ.
اما این‌ها همه‌شان دیوانگی می‌خواهد. من باید بتوانم بی‌اعتنا به هر چه قانونِ دست‌وپاگیر و احمقانه است، هر روز صبح، هیجانِ زنده بودنم را، رقص و آواز بکنم توی بَلبَشوی این شهر.
من دلم می‌خواهد هر روز صبح، به عشق خودم از خواب بیدار بشوم و بعد به عشق خودم یک بوس بفرستم به آینه و بی‌خیالِ عالم و آدم، هر روز، دیوانگی را زندگی بکنم.
آینه کجاست؟ من باید برای خودم یک بوس بفرستم.
#مصطفی_سلیمانی
🍀❤️ @filsofak

🍃 یادداشت روان‌شناسی

موضوع: طلاق عاطفی؛ مرگِ خاموشِ عشق
نویسنده: #مصطفی_سلیمانی

به طور معمول، شروع یک زندگی مشترک، به همراه مایه‌های پررنگی از محبت، عشق، اشتیاق به هم، سرور و شادی آغاز می‌شود؛ به گونه‌ای که وجود و حضورِ حس خوب در آن به وضوح به چشم می‌آید؛ اما گاهی به خاطر مسائلی همچون گذر زمان، مشکلات معیشتی، حواس‌پرتی و بی‌توجهی‌، کم‌کم از این اشتیاق و محبت کاسته شده و اصطلاحاً زندگی به روزمرگی و فضای کلیشه می‌انجامد؛ آنچنان که کم‌ترین رمقی در آن دیده نمی‌شود و اندک اشتیاقی نیز در آن به چشم نمی‌آید. به طوری که گاهی به نظر می‌رسد که عشق در این میانه، خاموش شده و از بین رفته است.
این یادداشت متکفل پاسخ‌گویی به این سؤال است که:
«نقش عشق در برون‌رفت از طلاق عاطفی چیست و چگونه می‌توان یک زندگی شاد و پر از عشقِ دائمی بین همسران ایجاد کرد؟»
۱. اخلاق، رفتار و تواضع:
ثمره عشق: حسن اخلاق، حسن رفتار و تواضع است.
افراد خوش‌اخلاق، خوش رفتار و متواضع، در محیط اجتماع و خانواده، انسان‌هایی جذاب و دوست‌داشتنی هستند؛ و علت این امر هم این است که شخصیت و رفتار این دسته از افراد، تنها و تنها با محوریت عشق جلو می‌رود.
عشق، رفته رفته منجر به رشد فضایل اخلاقی در فرد می‌شود و همین مسأله نیز باعث خواهد شد که شخص، در راستای محبت و مهرورزی با تک تک اعضای خانواده قدم بر دارد.
بدیهی است که تا زمانی که منبعِ محبت و مهر(عشق) در زندگی دیده شود، طلاق خاموش فرار را بر قرار ترجیح خواهد داد و دوستی و علاقه اعضای خانواده نسبت به هم بیشتر خواهد شد.
در خانواده‌ای که اعضای آن، با فردی خوش‌خلق، خوش رفتار و متواضع مواجه می‌شوند، بی‌حسی عاطفی نیز جایی برای بروز و ظهور نخواهد یافت؛ اما از میان رفتن بی‌حسی(طلاق) عاطفی در فضای خانواده، به واقع، تنها در صورتی اتفاق خواهد افتاد که این محبت، مهرورزی و خوش‌خُلقی، به طور مداوم تکرار شود.
۲. ابراز عشق و محبت:
چه زیبا فرموده است پیامبر خوبی‌ها که:
«اگر مردی به همسرش بگوید تو را دوست دارم، اثر این کلام محبت‌آمیز، هیچ‌گاه از قلب او بیرون نمی‌رود».
ابراز عشق و علاقه از صمیم قلب، می‌تواند دلِ سنگ را هم نرم کند و به زندگیِ سرد و بی‌روح شده، رنگ و جلا ببخشد.
به هر ترتیب و به هر شکلی که امکان دارد، برای درمان طلاق عاطفی، باید مهر و محبت را ابراز کرد. این سخن که «او می‌داند، پس لازم نیست بگویم»، استدلالی است که نتیجه آن، در نهایت، از بین رفتن عشق و محبت میان دو فرد است. آگاهی از عشق دردی را دوا نمی‌کند و گاهی آدمی آن‌قدر تشنه شنیدن و فهمیدن عشق و مهر از جانب دیگری است که بیان نکردن آن، به دور از انصافِ اخلاقی و حسی است.
ابراز عشق، باعث تقویت بنیان‌های زندگی مشترک و به عبارتی، موجب چهار میخه شدن زندگی می‌شود؛ و این چیزی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد.
۳. عشق‌ورزی در خطاب همسر:
برای این‌که عشق بتواند در خانه و کاشانه، و در جانِ همسران جا خوش بکند، زن و مرد باید سعی کنند که یکدیگر را با عناوینی زیبا صدا بزنند. صدا کردن نام همسر، درست همان‌طوری که او دوست دارد و حالش خوب می‌شود، یکی از شیوه‌های نتیجه‌بخشِ عشق‌ورزی در میان همسران است.
از منظر روان‌شناسی نیز اثبات شده است که یکی از راه‌های جلب محبت افراد، صدا کردن و خواندن آن‌ها به محبوب‌ترین نام‌هایی است که دوست دارند.
از آنجایی که در عشق، افراد، به هر شیوه و شکل و شمایلی، به دنبال کسب رضایت از طرف مقابل‌شان هستند، باید به یاد داشت که یکی از ضروری‌ترین و در دسترس‌ترین راه‌های جلب حس رضایت، صدا کردن افراد به حالتی است که مطلوب و مقبول آن‌هاست.
🍀❤ @The_meaningoflife

🍃 یادداشت روانشناسی

موضوع: (کوچه پس کوچه‌های انتقاد از همسر)
حد و مرز انتقاد از همسر
نویسنده: #مصطفی_سلیمانی
منبع: سایت #شفقنا
لینک:
https://life.shafaqna.com/FA/226212/کوچه-پس-کوچه‌های-انتقاد-از-همسر
🍀❤️ @The_meaningoflife

برنده مسابقه عکاسی حیات وحش امسال: عکسی از دو موش در حال دعوا بر سر غذا در متروی لندن!
خود عکاس گفته: من پنج شب کف مترو دراز کشیدم تا تونستم این لحظه رو شکار کنم.
🍀❤️ @filsofak