فلسفه اخلاق

دیدار با استاد نقویان، مردی دلسوز و مهربان با گوشی شنوا. 🍀❤️ @filsofak

📝 کانال فلسفه اخلاق:

(گوشِ مهربان)
#مصطفی_سلیمانی
.
🔹️شنیدن، هنری‌ست بزرگ. خوش‌بحال هر آنکه این هنر را دارد. بعضی‌ها با همه حواس‌شان می‌شنوند. با چشم‌، با حرکات ابرو، حتی چین و چروک صورت‌شان. چقدر لذت‌بخش است هم‌صحبتی با آن‌ها.
کاش این استعداد را داشته باشیم که بشنویم، بدون پیش‌فرض، بدون برچسب و آن قضاوت‌های لعنتی و غیر‌واقعی!
🔹️خیلی‌ها ما جوان‌ها را نمی‌شنوند. البته شنیده‌نشدن، سن‌و‌سال نمی‌شناسد. همیشه بهانه‌ای برای نشنیدن هست:
تا جوانیم متهمیم به خامی، احساسی بودن و نفهمیدن. اصلا کله‌مان بوی قرمه‌سبزی می‌دهد و زبانم لال زبان سرخ سر سبز را می‌دهد بر باد!
به میان‌سالی که می‌رسیم می‌گویند: فلانی اول چل‌چلی‌ش است.
همین که پا به سن می‌گذاریم زیرلب زمزمه می‌کنند پیر است و خرفت!
تازه وقتی که می‌میریم می‌گویند کاش که هم‌صحبتش بودیم و می‌شنیدیمش!
🔸️خلاصه اینکه:
همیشه پای یک بهانه و مصلحت‌های سلیقه‌ای برای گوش نبودن وجود دارد...
اما طبق فرموده حکیم، مومن کسی است که بلد است خوب بشنود و بعد بهترینش را عمل کند:
«فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ»(زمر/۱۷)
بی‌خود نبود به پیامبر که برازنده عنوان حبیب‌اللهی‌ست می‌گفتند: اُذُن، یعنی سراپا گوش!
در احوالاتش هست که آنقدر متواضعانه با همه وجودش گوش می‌داد که مخاطبین بعد از هم‌صحبتی با او احساس بزرگی می‌کردند.
درست است که شنیدن هنری‌ست بزرگ، اما بزرگ‌تر از آن درک طرف مقابل است.
بارها دیده‌ایم که طرف با اشتیاق وصف‌ناشدنی پای درد و دل‌مان نشسته‌اند تا راحت‌تر قضاوت‌مان کنند، راحت‌تر مچ‌مان را بگیرند و...
✔این مطلب را به بهانه یک دیدار نوشتم. دیداری از جنس دیالوگ انسانی.
در یک عصر برفی با سید عزیزم در کنار استاد نقویان، چای و شکلات خوردیم. برایم جالب بود که حاج‌آقا تمام سعیش بر این بود که بشنود ما را. درک کند ما را... روحیه‌ای که امروزه کمتر سراغ دارم.
او را یک هم‌صحبت خوب دیدم. حواسش جمع بود. کلمات را از دست نمی‌داد. مباحث متنوعی مطرح شد. از آبروی مومنان گرفته تا کج‌سلیقه‌گی بعضی از مسئولین در گفتار و رفتار...
آری! استاد حاج‌آقا ناصر نقویان مردی مهربان بود و صبور برای شنیدن.
🍀❤️ @filsofak

5.37K viewsمصطفی سلیمانی, 22:13