~ تو با چه اجازه‌ای پاتو گذاشتی تو قصرِ پسرِ من دوکِ روهان؟!

در با شتاب کوبیده شد به دیوار و ملانی با صورتی برزخی و لباسی مجلل ولی به‌هم‌ریخته پرید تو اتاق. پشت سرش دو تا محافظ دربار بودن که به محض دیدن ویکتور دم در سر جاشون خشکشون زده بود.

ملانی چشمش که به هوسوک کنار تختِ جیمین افتاد صداشو بلند کرد.

جونگکوک پشت سرش راه افتاد.
+ آروم‌تر برو دکتر. قرار نیست با این وضع رکورد دوی صد متر بزنی.

تهیونگ بدون اینکه برگرده جواب داد: 
_ تو هم کمتر حرف بزن. صدای وِر زدنت از درد دنده‌هام بدتره.

+ عجیبه. من معمولاً صدای دلنشینی دارم.

_ برای کسی که گوش نداره شاید.

چند ثانیه با خودش کلنجار رفت، بعد از روی صندلی بلند شد و همون‌جا روی زمین نشست. پشتش رو به بدنه‌ی مبل تکیه داد و زانوهاش رو توی شکمش جمع کرد.

حالا رایحه‌ی تهیونگ واضح‌تر بود.
گرم، تلخ و عمیق؛ مثل شرابی که ته مزه‌ی آلبالو داشته باشه. بین نفس‌هاش می‌پیچید و اون آشفتگی لعنتی رو آروم می‌کرد.

_ قانون پنجم رو خیلی زود شکستی.

جونگکوک از جا پرید و سرش رو سمتش چرخوند.
+ بیداری؟

پارچه‌ی نمدار رو آروم از روی شقیقه‌هاش عبور داد، روی گونه‌های تب‌دار و نرمش کشید و گوشه‌ی لب‌های بی‌رنگش رو پاک کرد.

_  یادته تو روهان بهم گفتی دوست داری وقتی نسیمِ صبحگاهی می‌وزه با هم بریم کنار دریاچه قدم بزنیم؟… من تمامِ اون قول‌ها رو یادمه جیمین. پس چشماتو باز کن… باید خودت بیای و حقت رو از این دنیا و از من بگیری.

تولدت مبارک جونگکوکی...
مقصر اصلی بی‌آبرویی‌های این فندوم. 🐰🎂

رنگ صورت جونگکوک با دیدن چشم‌های خیسش پرید. سعی کرد صداشو آروم نگه داره، ولی نگرانی از لحنش پیدا بود.
_ می‌دونم درد می‌کنه. باید ببینم چی شده.

+ گفتم دست نزن…

جونگکوک فکش رو سفت کرد و چند لحظه فقط نگاش کرد. معلوم بود دلش می‌خواد بابت حرف‌گوش‌نکردنش سرش داد بزنه، ولی وضعیت تهیونگ اجازه نمی‌داد.

+ خیلی پستی تهیونگ. خیلی… من تو رو این‌طوری یادم نبود.

گوشه‌ی لب تهیونگ یه لحظه پرید، انگار که حرف جونگ‌کوک به جایی از قلبش خورده باشه، ولی فوری خودش رو جمع کرد. چشم‌های کشیده‌اش رو باریک کرد.

_ آدم‌ها عوض می‌شن جونگ‌کوک. منم اون پسربچه‌ای نیستم که هرچی می‌گفتی با سر قبول می‌کردم. الان فقط برام یه چیز مهمه، اونم هانوله. پس بهتره حواست به رفتارت باشه.

نسیمِ خنک و تمیزِ صبح همراه با نورِ ملایمِ آفتاب و صدای گنجشک‌های روی درخت‌های باغ ریخت توی اتاق و پرده‌های حریرِ شیری‌رنگ رو به رقص درآورد.

نفسِ عمیقی کشید، برگشت و به جسمِ ساکتِ جیمین روی تخت نگاه کرد. لبخندِ تلخ و پر از عشقی روی لب‌هاش نشست.

_ ببین چه هوایی شده شکوفه‌ی من… این بادِ پاییزی بدجوری منو یادِ تپه‌های پشتِ قصرِ روهان میندازه. حیف بود توی این اتاقِ گرفته بمونی و این هوا رو نفس نکشی.

~ اگه نصفه‌شب سه بار به در زدن بازش نکن.

هوسوک بی‌اختیار صاف ایستاد.

صدای پیرزن آروم بود، ولی کلماتش واضح به گوشش رسیدند.

سه بار.

برای یک لحظه سرمای دیشب دوباره پشت گردنش نشست. تصویر درِ چوبی، دستگیره‌ی سرد و اون صدای نزدیک، همه با هم از ذهنش گذشتند.

لب باز کرد.
_  ولی من دیشب…

حرفش رو نصفه قطع کرد.

🚫   هشدار: این داستان فضای تاریک و ترسناکی داره و ممکنه شامل حمله‌های عصبی، بیهوشی، اشاره به مرگ و صحنه‌های دلهره‌آور باشه. اگه با این چیزا راحت نیستید، حواستون به خودتون باشه. 🚫

هوسوک دستش رو بالا آورد و روی دست جیمین گذاشت.
* خواب نیست.

همین دو کلمه کافی بود.

جیمین یه‌دفعه با مشت کوبید توی سینه‌ش.
= چرا..؟!

هوسوک از ضربه تکونی خورد اما عقب نرفت.
جیمین دوباره کوبید بهش. این بار محکم‌تر.
= چرا این‌همه طولش دادی؟!

وقتی فقط یه بغل ساده‌ست، ولی مغز من تصمیم می‌گیره هزارتا سناریو بسازه.

🌟 ✞︎.ᴍɪʀᴀ

بعد از اون شوکِ اولیه نیشخندِ شیطنت‌آمیزش برگشت روی لبش. به جای اینکه بره بیرون تکیه داد به چارچوب در دست‌به‌سینه شد و نگاهِ خمارش رو دوباره از روی شکمِ تهیونگ کشید بالا تا رسید به چشماش.

+ کسی چیزی بهم یاد نداده دکتر... ولی اگه استادش قراره با این سر و وضع بهم آموزش بده ترجیح می‌دم تو یادم بدی.