«کنارش همیشه خود رشت بودم، چشام تار بود و دلم چنگ می‌زد، یه عاشق بودم توی بر باد رفته، درست هر دفعه که بهم زنگ می‌زد. اگه شعر باشم دلم چهارپاره‌ست. اگه شهر باشم دلم اصفهانه. صداش هر دفعه توی گوشی می‌پیچه، سرم سنگ‌فرشای نقش جهانه. اگه فیلم بودی ولنتاینِ غمگین؛ تو تنبور بودی اگه ساز بودی؛ میون کتابا شاید چشم‌هایش؛ اگه شهر بودی، شیراز بودی. بهارا پر از بوی نارنج می‌شد؛ توی هر خیابونی که راه می‌رفتی. اگه جاده بودی شاید از دلِ کوه، پر از پیچ و خم، سمت دریا می‌رفتی.»

من با موزیک خیلی فلش‌بک میشم.
قشنگ یادم میاد با چه حالی در فصل چندم زندگیم اینو گوش دادم، پرت میشم قشنگ تو اون بازه‌ی زمانی.

راحت داری میری یادم!

اگه شهر بودی،شیراز بودی…

همه چیزهای
از دست‌رفته
یک روز
برمی‌گردند
اما درست
وقتی که
یاد می‌گیریم
بدون آن‌ها
زندگی کنیم.

از دلتنگیه تو آشپزی کردم،
اهنگ گوش کردم،
گریه کردم
پس چرا تموم نشد؟

تنها دلیلی که هنوز عشق و دوست داشتن رو باور دارم اینه که میدونم خودم چجوری میتونم عاشق باشم.

00:00

شب دخترا خوش پسرا میتونن کابوس ببینن یا نخوابن🏹

قفلی شدم روش چرا💁🏻‍♀️

منم

خیلی خوبه

🤍!

واقعا نگاه پسرا دیگه داره اذیتم میکنه