https://twitter.com/farnoodfaghfoor/status/1463432169439825925
توییتر دانشگاه است! هر چه قدر اینجا بیشتر باشی تخصصت در همه مسائل عالم بالاتر می‌رود. یکهو می‌بینی هم درباره حق‌آبه شهرهای کشور داری نظر می‌دهی، هم انسانی بودن/نبودن اعدام، هم زلزله، هم رانت‌خواری، هم باورهای دینی و هم ادبیات جهانی...
رها کنید این نشرِ خود در همه چیز را.

می‌گویند فلانی که این روزها مرده در جوانی‌اش گاهی هوچی‌گری می‌کرده است. می‌گویند چند صباحی هم با دار و دسته حکومتی‌ها پالوده می‌خورده و می‌گویند راست و دروغ علیه پهلوی‌ها می‌گفته است.
خواستم بگویم چه خوب که شما و بزرگانتان از اول، آدم‌هایی با سواد، با نزاکت، آزادی‌خواه منصف و این چیزها بوده‌اید.
ما همان آدم‌هایی هستیم که ذره-ذره راهمان را پیدا می‌کنیم اما انسان همین است و بس!
نکند شما را خانم زاییده و ما را کلفت که که از جانب اهورامزدای پاک، همواره نوعی فر ایزدی همراهتان هست که خطا نکرده و نمی‌کنید؟
از خطای شما همین بس که اشتباهات محدود و معدودِ چهل و پنج سال قبل افراد را نقل می‌کنید اما خوبی‌ها و خدماتشان را نه.
#براهنی_روحت_شاد

شاید باورتون نشه اما یک آدم‌هایی هستند که روزی سه بار لااقل جلوی بی.بی.سی گریه می‌کنند و وقتی گلدان‌هایشان را آب می‌دهند، حس می‌کنند گل و بوته‌ها از آنها تشکر می‌کنند!

احمق‌ترین‌ها آنهایی هستند که بحث‌های اجتماعی را در حوزه فلسفه و کلام مطرح می‌کنند. یعنی عینیت را به صحنه ذهنیت می‌برند و بی‌توجه به کارکردهای و تبعات اجتماعی صورت گرفته صرفا در بستر مباحث انتزاعی به تحلیل می‌نشینند. احمق‌ها رتبه دوم کسانی هستند که مدام تاریخ را هم می‌زنند و یک روز تقصیر را به گردن این و روز دیگر به گردن آن می‌اندازند. در این میانه تنها کسانی که کاری ولو جزیی برای بهتر شدن مسائل اجتماعی می‌کنند را بر همه ترجیح می‌دهم

خدا کند که کار ما بیشتر از این طول نکشد و همه چیز هرچه زودتر یکسره شود...

https://divar.ir/v/gYrZOABL
اگر فرزندتان نیاز به کمک در درس عربی دارد...

من هم غیر از بقیه مردم نیستم. گاهی (و بیشتر از گاهی) دیگر تاب شنیدن و دیدن فجایع انسانی، گرانی، بی‌شرفی‌ها، دروغ‌ها، ظلم‌ها و... را ندارم. حس می‌کنم سرمایه عاطفی که درونم وجود دارد دیگر کشش تحمل این همه ناکامی را ندارد. برای این است که هر روز به پیاده‌روی طولانی می‌روم. آن قدر تند و سخت که پاهایم در همه ساعات شب و روز درد می‌کند.
خواستم بگویم درک می‌کنم کسانی که برای فرار از این جهنم تحمیلی به الکل، مواد مخدر و بی‌عاری و گم کردن خود در فضای مجازی دست می‌زنند. تفاوت ما صرفا در نوع انفعالمان است. من کاری از دستمان برنمی‌آید و فرار می کنم و به ورزش سخت پناه می برم. آنها هم کاری از دستشان بر نمی‌آید و فرار می کنند و به اعتیاد پناه می‌برند.

آدمهایی هستند که دوست دارند تا ابد بنویسند. بنویسند و بقیه آن‌ها را بخوانند و تشویق کنند. اما روز عمل، مشغول عمل هستند. از این‌ها هیچ نخوانید... مفتشان گران است!

برای آن‌هایی که با اسلحه کار نکرده‌اند بگویم که اگر کسی در بُرد موثر باشه، ظرف چند ثانیه این دنیا را ترک می‌کنه و احتمالا به آرامش ابدی میرسه اما لگدی که به صاحب اسلحه وارد می‌شود، برای همیشه تاریخ باقی می‌ماند...

متاسفانه من چندان بلد نیستم که بخندم! عموما ماجراها را عاطفی می‌بینم و بغض کرده و گریه می‌کنم. با کسی آشنایم که خلاف من معمولا به همه چیز می‌خندد. اوایل نمی‌دانستم که او هم مثل من دچار عارضه تک‌رفتاری در برابر ماجراهاست. هر وقت خنده‌اش را می‌بینم ناخودآگاه تحلیل می کنم که از منظر او ماجرا چه مفهومی داشته و منطقا چه واکنشی باید انجام می‌داده است. الان به درک بهتری از او رسیده‌ام او اما من را بَغّاض بزرگ می‌نامد و می‌خندد!

یادتان باشد، آنچه در بیشتر موارد، فاجعه را فاجعه می‌کند بعد از خود فاجعه اتفاق می‌افتد وگرنه اتفاق‌ها همیشه روی می‌دهند و به خودی خود چندان مخاطبانشان را نمی‌سوزانند.

از حماقت‌ها، بی‌انصافی‌ها، ظلم‌ها، تعدی‌ها، بی‌ناموسی‌ها و هرچه بی‌اخلاقی از طرف حریفتان روا داشته می‌شود، استقبال کنید.
این‌گونه است که صف‌ها از هم جدا می‌شود و دوگانه ما-آن‌ها معنا پیدا می‌کند.
این‌گونه است که به این باور می‌رسید حریف، هیچ میلی به شما ندارد جز حذف شما!
نتیجه این می‌شود که در برابر کنش دریافتی، منطقی‌ترین واکنش را بی‌دلواپسی و احتیاط‌های دست‌وپاگیر اخلاقی-اعتقادی-بومی-آیینی انتخاب خواهید کرد.

نظرات مختلفی پیرو این ویدیو در فضای مجازی دیدم. عده‌ای می‌گفتند نباید کودکان و نوجوانان را درگیر مسائل بزرگترها کنیم. عده‌ای آن را مقابه به مثل ارزیابی کرده و عده‌ای هم آگاهی-بخشی را از این سنین لازم می‌دانستند. تا نظر شما چه باشد؟
#همراه_شو_عزیز
#درد_مشترک
#سلام_فرمانده

در محدوده‌ای که من با برخی از افراد در این عمر 45 ساله آشنا هستم: بیشتر افرادی که در فضای مجازی دادِ «وا مردما، وا فرهنگا، وا کشورا و وا آزادیا» سر می‌دهند خودشان در دوره‌ای که سرِ کار بوده‌، بدتر از هر مستبدی رفتار کرده و لااقل اینکه به هیچ وجه از آدم‌های #مستقل حمایتی نداشته‌اند.

مایی که نترسیدیم و از روزمرگی‌ها و کسالت‌ها برخاستیم اما تنها ماندیم و فعلا در این وضعیت ناگوار زنده هستیم، چه زندگی بکنیم یا خودکشی در هر دوحال گناهش پای شماست. بله! شما؛ شمایی که ترس دارید. ترس از تغییر ذهنیات خودتان و واقعیت‌های بیرونی.

از میراث فرهنگی بشر نگهداری کنيد

واقعیت این است که تا به امروز چندین میلیارد انسان در این دنیا زندگی کرده و سپس برای همیشه رخت سفر بسته و از آنها هیچ نمانده وصرفا از گروه کم‌شماری از این چندین میلیارد، تنها بخشی از خاطرات، تجربیات و آثار اندکی باقیمانده است.
ما همواره درباره زندگی دیگران با پرسش‌هایی بنیادی مواجه هستیم: اگر از نیاکان ما اثری باقی نماند، پس چرا آن‌ها زندگی کرده‌اند؟ تجریبات و خاطرات ارزشمند آن‌ها چه می‌شود؟ بازماندگان بعدی چه نشانه‌ای از آن‌ها را به یاد خواهند داشت که هویت و داشته‌های فرهنگی و غیرآن را برای خود حفظ کنند؟

با توجه به اهمیت زندگی انسان‌ها، گروه ماندگاران برای حفظ و نگهداری خاطرات و زندگینامه افراد دارای شاخصه‌های ماندگار گرد هم آمده‌اند. در این جمع گروهی متخصص از تهیه کنندگان تاریخ شفاهی، پیاده سازه‌ها، بازشنواها، و ویراستاران برای ضبط و آماده کردن زندگینامه افراد از نخستین مرحله ضبط زندگینامه تا آماده کردن کتاب برای چاپ آماده هستند.

باشد که این مختصر توانایی بتواند در ماندگاری آنچه برای آیندگان نقش مثبتی داشته باشد موفق و کامکار باشند.

https://t.me/DastaneZendegi1401