11 января:
Проснулась как обычно, работала до 19:00, но с трудом — сильно болела голова. После работы уснула на 2-3 часа. Проснувшись, увидела сообщения в семейном чате: дедушка заболел, его увезли в больницу. Позвонила папе, он сказал, что вместе со скорой отвез дедушку в Темирлан. Оказалось, инфаркт случился уже 13 часов назад.
Проснулась как обычно, работала до 19:00, но с трудом — сильно болела голова. После работы уснула на 2-3 часа. Проснувшись, увидела сообщения в семейном чате: дедушка заболел, его увезли в больницу. Позвонила папе, он сказал, что вместе со скорой отвез дедушку в Темирлан. Оказалось, инфаркт случился уже 13 часов назад.
12 января
Проснулась рано, почти в 5 утра, что для меня совсем не характерно. Приняла душ, выпила кофе, сидела в тишине, читала книгу. В 10 утра позвонила мама, но я не успела ответить. Тут же зазвонил телефон снова — сестренка. Я взяла трубку, и она произнесла слова, от которых земля ушла из-под ног: «Мы потеряли дедушку…»
Я не поверила. Еще вчера говорили, что всё хорошо. «Нет, ты что, қумаш…» — только и смогла сказать, прежде чем слёзы захлестнули меня с головой. Я рыдала так, как никогда раньше. Девочки, с которыми я жила, проснулись от моего плача, тут же вызвали мне такси, и я отправилась домой.
Приехала поздно вечером, ближе к 9. Дома было много людей, все плакали. Такой картины я не видела никогда в жизни. Я вошла и сразу кинулась к бабушке — обняла её, прижалась, не в силах остановить слезы.
На следующее утро дедушку положили во втором доме. Там было холодно… пусто… Я не верила, что всё это по-настоящему. В глубине души цеплялась за мысль: «Как только все разойдутся, дедушка проснется и вернется». Сказала бабушке, что хочу его увидеть. Мы зашли.
Он лежал неподвижно, уже обернутый в белую простыню, с повязанной головой. Я опустилась рядом, обняла его, держала щеки — он был таким холодным… Поцеловала его в лоб.
Дальше всё словно в тумане. Перед домом сотни людей. 300… 350… Пришел имам, прочитал жаназу. Мужчины вынесли тело. В этот момент я поняла… Я больше никогда не услышу его голос, не увижу его теплую улыбку, не смогу прижаться к нему и почувствовать его заботу.
Мой дедушка… наша опора… ушел.
Проснулась рано, почти в 5 утра, что для меня совсем не характерно. Приняла душ, выпила кофе, сидела в тишине, читала книгу. В 10 утра позвонила мама, но я не успела ответить. Тут же зазвонил телефон снова — сестренка. Я взяла трубку, и она произнесла слова, от которых земля ушла из-под ног: «Мы потеряли дедушку…»
Я не поверила. Еще вчера говорили, что всё хорошо. «Нет, ты что, қумаш…» — только и смогла сказать, прежде чем слёзы захлестнули меня с головой. Я рыдала так, как никогда раньше. Девочки, с которыми я жила, проснулись от моего плача, тут же вызвали мне такси, и я отправилась домой.
Приехала поздно вечером, ближе к 9. Дома было много людей, все плакали. Такой картины я не видела никогда в жизни. Я вошла и сразу кинулась к бабушке — обняла её, прижалась, не в силах остановить слезы.
На следующее утро дедушку положили во втором доме. Там было холодно… пусто… Я не верила, что всё это по-настоящему. В глубине души цеплялась за мысль: «Как только все разойдутся, дедушка проснется и вернется». Сказала бабушке, что хочу его увидеть. Мы зашли.
Он лежал неподвижно, уже обернутый в белую простыню, с повязанной головой. Я опустилась рядом, обняла его, держала щеки — он был таким холодным… Поцеловала его в лоб.
Дальше всё словно в тумане. Перед домом сотни людей. 300… 350… Пришел имам, прочитал жаназу. Мужчины вынесли тело. В этот момент я поняла… Я больше никогда не услышу его голос, не увижу его теплую улыбку, не смогу прижаться к нему и почувствовать его заботу.
Мой дедушка… наша опора… ушел.
Forwarded from Orientalist's Notes
Сол орыстың мынандай бір сөзі бар:
“Плохой карандаш лучше хорошей памяти”.
Иә, түсіндік қой?
Жақсы жадтан жаман қаламың жақсы дейді. Яғни, жазуға бейімделген дұрыс. Жазу — білімді байлайды, нығайтады, сақтайды. Жазудың хикметі, даналығы бар.
Жазбай, жаздырмай бірнәрсе үйретем деген курстарға қатты сенбеймін содан.
#ой_түймекке
“Плохой карандаш лучше хорошей памяти”.
Иә, түсіндік қой?
Жақсы жадтан жаман қаламың жақсы дейді. Яғни, жазуға бейімделген дұрыс. Жазу — білімді байлайды, нығайтады, сақтайды. Жазудың хикметі, даналығы бар.
Жазбай, жаздырмай бірнәрсе үйретем деген курстарға қатты сенбеймін содан.
#ой_түймекке
Forwarded from Orientalist's Notes
“Атомные привычки” деген кітап оқыдым. Керемет түйінді бір ой бар ішінде.
“Біздің өміріміздің сапасы, өзіміз қалыптастыра білген әдеттеріміздің сапасына байланысты.”
Шаһкәрім атамыз (رحمه الله) айтқан сөздің де меңзегені осы:
“Әдетің - мінезіңе айналады.
Мінезің - сенің тағдырың.”
#ой_түймекке #өміріңді_өзгерт
“Біздің өміріміздің сапасы, өзіміз қалыптастыра білген әдеттеріміздің сапасына байланысты.”
Шаһкәрім атамыз (رحمه الله) айтқан сөздің де меңзегені осы:
“Әдетің - мінезіңе айналады.
Мінезің - сенің тағдырың.”
#ой_түймекке #өміріңді_өзгерт
Forwarded from Orientalist's Notes
Әр тыныс алған сәтіміз — мүмкіндік. Өзіміздің ең жақсы нұсқамызға ұмтылуды тоқтатпау — міне, мәнге ие нәрсе.
Таң атқан сәтте аспанға бір көз тастап ғажаптығын ойла. Қарапайым нығметтерді норма деп қабылдап кеткен кезде өмірімізден дәм кете бастайды.
#ой_түймекке
Таң атқан сәтте аспанға бір көз тастап ғажаптығын ойла. Қарапайым нығметтерді норма деп қабылдап кеткен кезде өмірімізден дәм кете бастайды.
#ой_түймекке
Forwarded from Orientalist's Notes
Әйелім маған “Жазғышбек” деп прикол ұстайды. 😁
Қашан қараса телеграмға н/е ескертпелерге бірнәрсе жазып отырсам керек. “Қалай жаза бересіз, қайдан шыға береді сөздер?” дейді.
Марқұм Олжас Ханафин ұстаз айтушы еді, бірнәрсе оқыған адам жазбай тұра алмайды деп. Ішіне сыймайды, жай ғана. Әйтеуір жазсаң біреу оқыр, пайда алар.
Өзімде де жағдайлар болған, біреудің жазғанынан н/е салған видеосынан ой түйіп, үлкен өзгерістер жасай білген.
Азды-көпті оқырман бар ғой бізде. Ал мен негізі, оқырманы жоқ адамдардан пайда көп аламын. Нағыз өз саласының мамандарында оқырман аз болады (деп негізсіз бірнәрсе жаза салайын 😄). Жоқ, рас. Көп байқадым. Мықты маман, қаралымы және оқырманы аз. Контентін рахаттанып көрем. Миға азық кәдімгідей. Айтпағым, оқырман саны аз болса да пайда берер дүниемен бөлісе беріңіз. Кем дегенде 1 адамға әсер ете аласыз.
P.s. Оқырманы көп мықты мамандар да бар. Менікі жай, негізсіз әңгіме ғой.
#ой_түймекке
Қашан қараса телеграмға н/е ескертпелерге бірнәрсе жазып отырсам керек. “Қалай жаза бересіз, қайдан шыға береді сөздер?” дейді.
Марқұм Олжас Ханафин ұстаз айтушы еді, бірнәрсе оқыған адам жазбай тұра алмайды деп. Ішіне сыймайды, жай ғана. Әйтеуір жазсаң біреу оқыр, пайда алар.
Өзімде де жағдайлар болған, біреудің жазғанынан н/е салған видеосынан ой түйіп, үлкен өзгерістер жасай білген.
Азды-көпті оқырман бар ғой бізде. Ал мен негізі, оқырманы жоқ адамдардан пайда көп аламын. Нағыз өз саласының мамандарында оқырман аз болады (деп негізсіз бірнәрсе жаза салайын 😄). Жоқ, рас. Көп байқадым. Мықты маман, қаралымы және оқырманы аз. Контентін рахаттанып көрем. Миға азық кәдімгідей. Айтпағым, оқырман саны аз болса да пайда берер дүниемен бөлісе беріңіз. Кем дегенде 1 адамға әсер ете аласыз.
P.s. Оқырманы көп мықты мамандар да бар. Менікі жай, негізсіз әңгіме ғой.
#ой_түймекке
❤1