یک نقاشی خوب سوراخ‌سوراخ بهتر از ده نقاشی ضعیف و سالم و بی‌سوراخ است. یک تصویر با زیرکار خوب بهتر از ده نقاشی با زیرکار ضعیف است. یک کار خوب هرگز از بین نمی‌رود. یک ایده‌ی درخشان هرگز از بین نمی‌رود. خطی که با زغال روی دیوار آجری کشیده شده از تصویری در قابی بزرگ و گران قیمت ارزشمندتر است. بیشتر کارهای داوینچی از بین رفته‌اند اما همواره زنده مانده‌اند. افکار درخشان هرگز نمی‌میرند.

اولین اقامت من در پاریس به مدت سه هفته در سال ۱۸۸۴ بود. به دیگو ولاسكس، نقاش اسپانیایی قرن هفدهم، علاقه‌ی وافری داشتم. چرا هیچ‌کس به این فکر نیفتاد که من از کارهای او در پرتره‌هایی که در قطع بزرگ می‌کشیدم الهام می‌گرفتم؟! همین طور هیچ‌کس از علاقه‌ی وافر من در جوانی به اتود توماس كوتور، نقاش فرانسوی، خبر نداشت.‌

در اتاق زردم، یک نقاشی کوچک از طبیعت بیجان، و این یک بنفش رنگ. دو کفش بزرگ، از شکل‌افتاده و کهنه. کفش‌های وینسنت، همان کفش‌هایی که یک روز صبح که هنوز نو بودند، آنها را به پا کرد و سفر پیاده‌اش را شروع کرد. از هلند به بلژیک. کشیش جوان تازه مدرسه‌ی الهیات را تمام کرده بود تا مثل پدرش کشیش شود. کشیش جوان به معادن رفت تا برادرانش را ببیند. آنها همان طور بودند که در انجیل نقل شده بود؛ کارگرانی ساده و ستم‌کشیده، تا بزرگان به رفاه برسند!

برخلاف اطلاعاتی که استادانش به او داده بودند، همان استادان عاقل هلندی، وینسنت به مسیحی فکر می‌کرد که فقرا را دوست داشت و روحش پر از ایثار و جملات تسکین‌دهنده بود: برای ضعفا باید با بزرگان جنگید. البته وینسنت از همان وقت دیگر دیوانه شده بود.