فرشاد خجسته کاشانی، مدیر یک مرکز زیبایی در برنابیِ بریتیش کلمبیا، در جریان انجام درمان های موسوم به جوان سازی واژن با دستگاه هایفو، از سوی چند بیمار زن مورد شکایت قرار گرفت. این پرونده ابتدا با شکایت دو زن آغاز شد و پس از درخواست پلیس برای شناسایی شاکیان احتمالی، پنج زن دیگر نیز شکایت های مشابهی مطرح کردند.

بر اساس گزارش دادگاه، شاکیان اعلام کردند که در جریان درمان، رفتارهایی از سوی خجسته انجام شده که با روند معمول و مجاز این روش درمانی مطابقت نداشته است؛ از جمله لمس اندام جنسی و وارد کردن انگشتان به واژن. در نهایت، دادگاه او را در هر هفت فقره اتهام تجاوز جنسی مجرم شناخت.

در سپتامبر 2025، دادگاه عالی بریتیش کلمبیا او را به 11 سال زندان محکوم کرد. خجسته در طول روند محاکمه، اتهامات مطرح شده و تماس های نامناسب با بیماران را انکار کرده بود. همچنین، دادگاه او را ملزم کرد پس از آزادی، محدودیت های تعیین شده را رعایت کند و نام او به مدت 20 سال در فهرست مجرمان جنسی ثبت شود.

در 15 ژوئیه 2024، دِمِریا هالینگزورث، دختر 8 ساله، برای گذراندن تعطیلات تابستانی همراه دخترخاله 12 ساله‌اش به خانه مادربزرگشان در هامبولتِ تنسی رفته بود. طبق گفته خانواده، این دو دختر مدتی پیش از حادثه بر سر یک گوشی آیفون با یکدیگر مشاجره کرده بودند.

آن شب، در حالی که دِمِریا خواب بود، دخترخاله‌اش به سراغ او رفت و با استفاده از ملحفه و روتختی، راه تنفس او را مسدود کرد. پس از مرگ دِمِریا، دختر 12 ساله بدن او را تمیز کرد و دوباره در تخت قرار داد تا مرگش طبیعی به نظر برسد؛ اما دوربین های امنیتی خانه بخشی از این اتفاق را ثبت کرده بودند و تصاویر به کشف حقیقت کمک کردند.

دختر 12 ساله در ابتدا به قتل درجه یک و دستکاری شواهد متهم شد. در ادامه، پرونده او به دادگاه بزرگسالان منتقل شد و در سپتامبر 2024، هیئت منصفه او را به اتهام قتل درجه یک و دستکاری شواهد کیفرخواست کرد.

پسربچه‌ی پنج ساله‌ای که ناپدید شد.

13 سال گذشته و هنوز خبری از او نیست.

6 مرداد 1392، محمدامین وکیلی، کودک پنج ساله اهل نقاب، برای رفتن به کلاس ژیمناستیک از خانه خارج شد؛ اما پیش از رسیدن پدرش، ناپدید شد. خانواده که از بازگشت او خبری نداشتند، جست‌و‌جو برای پیدا کردنش را آغاز کردند.

در جریان تحقیقات، سرنخ هایی به دست آمد که مسیر پرونده را تغییر داد و موضوع را پیچیده تر کرد. با وجود پیگیری های گسترده و گذشت سال ها، هنوز سرنوشت محمدامین مشخص نشده و خانواده‌اش همچنان در انتظار پیدا شدن او هستند.

در سال 2018، پرونده‌ی دیوید بری جونیور، شکارچی غیرقانونی اهل میسوری آمریکا، خبرساز شد. بری و چند نفر از اعضای خانواده‌اش طی چند سال، صدها گوزن را به صورت غیرقانونی شکار کرده بودند. در بسیاری از موارد، آنها سر و شاخ گوزن ها را جدا کرده و لاشه‌ی حیوان را در طبیعت رها می‌کردند.

بری به دلیل تخلفات مربوط به شکار غیرقانونی به یک سال زندان محکوم شد. اما قاضی رابرت جورج، علاوه بر مجازات اصلی، حکم متفاوتی نیز برای او در نظر گرفت : بری باید در دوران حبس، حداقل ماهی یک‌بار انیمیشن «بامبی» را تماشا می‌کرد؛ همان فیلمی که در داستان آن، مادر بامبی توسط یک شکارچی کشته می‌شود.

بری حدود هفت ماه از دوران محکومیتش را در زندان گذراند و طبق گزارش مقامات، در این مدت هر ماه فیلم را تماشا کرد. همچنین حق شکار، ماهیگیری و به‌دام‌اندازی او و پدرش برای تمام عمر لغو شد. حکم تماشای «بامبی» جنبه‌ای نمادین داشت و هدف آن این بود که بری بارها با داستانی درباره‌ی پیامدهای شکار و تأثیر آن بر حیوانات روبه‌رو شود.

در 13 اوت 2018، شنان واتس، 38 ساله و باردار، همراه دو دخترش، بلا 4 ساله و سلست 3 ساله، در فردریک، کلرادو ناپدید شدند. یکی از دوستان شنان که نتوانسته بود با او تماس بگیرد، با پلیس تماس گرفت. کریس واتس ابتدا ادعا کرد که از آنها خبری ندارد و حتی مقابل دوربین ها از خانواده‌اش خواست به خانه برگردند؛ اما پلیس خیلی زود به او مشکوک شد.

کریس ابتدا مدعی شد که شنان دخترانشان را کشته و او در واکنش، شنان را به قتل رسانده است؛ اما بعداً اعتراف کرد که خودش هر سه نفر را کشته است. تحقیقات نشان داد او با نیکول کیسینجر رابطه داشت و قصد داشت از شنان جدا شود. این رابطه و تمایل او به شروع زندگی جدید، از عوامل مطرح شده درباره انگیزه قتل بودند، هرچند نمی‌توان گفت تنها دلیل جنایت بوده‌اند.

کریس اجساد را به محل کارش، یک سایت نفت و گاز، منتقل و پنهان کرد. جسد شنان در یک گور کم‌عمق و اجساد بلا و سلست در مخازن نفت پیدا شدند. او در نهایت به قتل هر سه نفر اعتراف کرد و به پنج حکم حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط محکوم شد.

برای دیدن مستند این پرونده کلیک کنید.

نوعی اختلال شخصیت است که در آن فرد معمولاً حقوق دیگران و قوانین اجتماعی را نادیده می‌گیرد. این رفتار می‌تواند به شکل دروغ‌گویی و فریب‌کاری، سوءاستفاده از دیگران برای رسیدن به خواسته های خود، بی‌مسئولیتی، رفتارهای تکانشی، تحریک‌پذیری و بی‌توجهی به قوانین دیده شود.

در روابط با دیگران، به اعتماد و مرزهای شخصی افراد اهمیت چندانی نمی‌دهد. اگر رفتارش باعث آسیب یا ایجاد مشکل شود، مسئولیت آن را نمی‌پذیرد و برای کارهایش توجیه می‌آورد. همچنین احساس پشیمانی یا عذاب وجدان نیز در او کمتر از حد معمول است. این ویژگی ها در طول زمان می‌توانند باعث ایجاد مشکلاتی در روابط، کار و مسائل مالی شوند.

این اختلال یک رفتار موقتی یا واکنشی به یک اتفاق خاص نیست، بلکه الگویی پایدار از رفتار است. الگوی این رفتارها معمولاً از دوران نوجوانی آغاز می‌شود و در بزرگسالی ادامه پیدا می‌کند. بنابراین، برای شناخت ASPD نمی‌توان فقط به یک رفتار، مانند دروغ‌گویی یا قانون‌شکنی، تکیه کرد؛ بلکه باید الگوی رفتاری فرد را در طول زمان و موقعیت های مختلف بررسی کرد.

در کره شمالی، اصطلاح «مجازات سه نسل» به سیاستی گفته می‌شود که بر اساس گزارش های حقوق بشری، در آن پیامد های یک اتهام سیاسی ممکن است تنها متوجه فرد متهم نباشد و اعضای خانواده او نیز تحت تأثیر قرار بگیرند. طبق برخی گزارش ها، افرادی که به مخالفت با حکومت، تلاش برای فرار از کشور یا فعالیت های سیاسی ممنوع متهم می‌شدند، ممکن بود همراه با بستگان نزدیک خود بازداشت یا به اردوگاه های کار اجباری منتقل شوند.

در این شیوه، خانواده فرد نیز بدون داشتن نقش مستقیم در اتهام، ممکن بود با محدودیت های شدید، فشار های اجتماعی و شرایط سخت زندگی روبه‌رو شوند. هدف از چنین روشی، ایجاد ترس در جامعه و جلوگیری از شکل گیری مخالفت با حکومت عنوان شده است؛ زیرا افراد می‌دانستند اقداماتشان ممکن است پیامدهایی برای نزدیکانشان داشته باشد.

اصطلاح «سه نسل» به این باور اشاره دارد که مجازات می‌تواند از فرد متهم به والدین، فرزندان و حتی نسل های بعدی او گسترش پیدا کند. برخی از بازماندگان و فراریان کره شمالی گفته‌اند که خانواده ها در چنین شرایطی سال ها با پیامد های این مجازات ها زندگی کرده‌اند.

سال ها گذشته و هنوز جسد او پیدا نشده!

آرمان در نهایت به اتهام قتل اعدام شد.

غزاله شکور در سال 1392، پس از خروج از خانه برای دیدار با آرمان عبدالعالی ناپدید شد. در جریان تحقیقات، آرمان به قتل غزاله اعتراف کرد، اما بعدها این اعتراف را پس گرفت و منکر قتل شد. با وجود اینکه جسد غزاله هرگز پیدا نشد، آرمان در نهایت به اتهام قتل عمد به قصاص محکوم شد و حکم او در سال 1400 اجرا شد. با گذشت سال ها، سرنوشت غزاله و محل جسد او همچنان نامعلوم باقی مانده است.

علی میررضایی، خواننده موسیقی محلی مازندران و اهل بابل، در اسفند 1400 در جریان یک درگیری در یک کافه با جوانی به نام عرفان درزی‌نژاد درگیر شد. این درگیری به استفاده از سلاح سرد انجامید و عرفان بر اثر شدت جراحات جان خود را از دست داد. پس از این حادثه، میررضایی بازداشت و با اتهام قتل عمد روانه دادگاه شد.

دادگاه کیفری پس از بررسی پرونده، حکم قصاص نفس را برای او صادر کرد. در ماه های پایانی پرونده، اجرای حکم حدود سه ماه به تعویق افتاد تا خانواده مقتول فرصت تصمیم گیری برای گذشت یا مصالحه داشته باشند. در این مدت، خانواده، دوستان و بسیاری از مردم مازندران تلاش کردند رضایت اولیای دم را جلب کنند، اما این تلاش ها به نتیجه نرسید.

سرانجام در 11 شهریور 1405، حکم قصاص علی میررضایی در زندان بابل اجرا شد. این پرونده به دلیل شناخته شده بودن او در موسیقی محلی و تلاش های انجام شده برای جلب رضایت اولیای دم، در روزهای اخیر بازتاب گسترده‌ای در رسانه ها و شبکه های اجتماعی داشت.

دستکاری یا انتشار عکس، فیلم یا صدای تغییر‌ یافته و تحریف شده دیگران در فضای مجازی، همیشه فقط یک شوخی ساده نیست. گاهی تغییر در تصویر یا صدا می‌تواند باعث ایجاد برداشت متفاوتی از فرد شود و به آبرو و حیثیت او آسیب بزند. اگر این تغییر یا انتشار عرفاً موجب هتک حیثیت فرد شود، جرم محسوب می‌شود.

طبق ماده 744 قانون مجازات اسلامی (بخش جرایم رایانه‌ای)، اگر کسی تصویر، فیلم یا صدای شخص دیگری را تغییر یا تحریف کند و آن را منتشر کند، یا با اطلاع از تحریف شدن آن، اقدام به انتشارش کند، در صورتی که این کار عرفاً موجب هتک حیثیت فرد شود، به حبس از 45 روز تا یک سال، جزای نقدی از 50 میلیون تا 330 میلیون ریال یا هر دو مجازات محکوم خواهد شد.

برای مثال، ممکن است فردی عکس، فیلم یا صدای شخص دیگری را دستکاری کند و آن را در قالب «شوخی» یا «میم» در فضای مجازی منتشر کند. اما شوخی بودن این محتوا لزوماً مسئولیت کیفری را از بین نمی‌برد. بنابراین اگر این اقدام موجب هتک حیثیت فرد شود، پیامد کیفری خواهد داشت.