رسم ساتی تا قرن 19 میلادی در برخی از مناطق هند اجرا می‌شد. زمانی که مردی می‌مرد، همسرش باید خودش را در مراسم تدفین، همراه با جنازه‌ی شوهرش در آتش می‌سوزاند. باور عمومی این بود که این کار باعث آرامش روح شوهر و پاک شدن روح زن می‌شود و او در زندگی بعدی همسرش را دوباره ملاقات می‌کند.

اگرچه برخی زنان داوطلبانه این کار را انجام می‌دادند، اما اغلب با فشار خانواده یا جامعه مجبور می‌شدند این رسم را اجرا کنند. در سال 1829 میلادی، استعمارگران بریتانیایی رسم ساتی را ممنوع کردند ولی تا سال ها بعد هم مواردی به صورت مخفیانه رخ می‌داد.

تا سال 1919 در ایالت فلوریدا، روایاتی وجود دارد که نشان می‌دهد شکارچیان برای به دام انداختن تمساح ها از کودکان سیاه پوست به عنوان طعمه استفاده می‌کردند. این رفتار ریشه در دوران برده‌داری داشت؛ زمانی که کودکان برده اغلب به زور از والدین خود جدا می‌شدند و خانواده ها از هم می‌پاشیدند. آنان در معرض انواع خشونت، بهره‌کشی و فروش قرار می‌گرفتند و عمری پر از رنج و محرومیت را تجربه می‌کردند.

حتی پس از لغو رسمی برده‌داری در سال 1865، وضعیت به طور کامل تغییر نکرد. تبعیض نژادی و بی‌عدالتی همچنان ادامه داشت و کودکان سیاه پوست همچنان قربانی بی‌دفاع جامعه‌ای نژادپرست بودند. برخی از آنان ربوده می‌شدند و برای مقاصد شوم و غیرانسانی مورد استفاده قرار می‌گرفتند، که یکی از وحشتناک ترین نمونه های آن، به کار گرفتنشان به عنوان طعمه در شکار تمساح بود.

این روایت ها، بازتابی تلخ از تاریخ سیاه آمریکا هستند؛ تاریخی که نشان می‌دهد چگونه بی‌عدالتی و نژادپرستی می‌توانند جان بی‌گناهان را به ابزاری برای سرگرمی و منفعت تبدیل کنند.

در قرون وسطی، یکی از بی‌رحمانه ترین روش های شکنجه، شکنجه با موش بود. در این روش، قربانی را روی میز یا زمین می‌خواباندند و روی بخشی از بدنش، معمولا شکم یا سینه، یک قفس یا ظرف فلزی می‌گذاشتند که از یک سمت باز بود. داخل قفس، موش های گرسنه یا بزرگ انداخته می‌شدند و گاهی روی قفس آتش یا حرارت شدید اعمال می‌کردند.

موش ها که از گرما می‌ترسیدند، برای فرار از آتش شروع به کندن گوشت بدن قربانی می‌کردند. این فرآیند باعث ایجاد درد شدید، ترس و شوک روانی برای قربانی می‌شد و اغلب منجر به آسیب های جبران ناپذیر یا مرگ می‌گردید.

این روش، علاوه بر ایجاد رعب و وحشت، برای جلب اعتراف یا اطلاعات در محاکم قرون وسطایی استفاده می‌شد. نمونه های تاریخی این شکنجه در اروپا، هند و برخی مناطق خاورمیانه ثبت شده است و نشان دهنده اوج بی‌رحمی انسان ها در دوران گذشته است.

باغ وحش انسانی پدیده‌ای بود که در قرن 19 و اوایل قرن 20 در اروپا و آمریکا رایج شد. در این نمایشگاه ها، انسان ها به ویژه افرادی از آفریقا، آسیا، اقیانوسیه و حتی گاهی اروپا که «غیرعادی» یا «ناقص‌الخلقه» محسوب می‌شدند، به نمایش گذاشته می‌شدند.

آنها را در محیط هایی شبیه دهکده یا خانه های سنتی قرار می‌دادند تا بازدیدکنندگان تصور کنند در حال مشاهده زندگی «ابتدایی» یا «وحشی» هستند. هدف ظاهری این نمایش ها «آموزش درباره فرهنگ ها و تفاوت های نژادی» معرفی می‌شد، اما در واقعیت ابزاری برای ترویج نژادپرستی، برتری طلبی اروپایی و تحقیر انسان ها بود. این افراد مانند اشیاء یا موجودات عجیب به نمایش گذاشته می‌شدند و هیچ حق یا آزادی نداشتند.

از مشهور ترین نمونه ها می‌توان به نمایشگاه جهانی پاریس (1878 و 1889) و نمایشگاه جهانی شیکاگو (1893) اشاره کرد. این نمایش‌ها تا دهه 1950 ادامه یافتند و گفته می‌شود آخرین باغ وحش انسانی در سال 1958 بسته شد.

ویورلی هیلز در لوئیزویل، کنتاکی، یکی از مشهور ترین و ترسناک ترین مکان های تسخیر شده آمریکا است. این بیمارستان در سال 1910 برای درمان بیماران مبتلا به سل ساخته شد و با شیوع گسترده بیماری، گسترش یافت و به یک مرکز بزرگ درمان سل تبدیل شد. پس از کشف آنتی‌بیوتیک ها در دهه 1960، بیمارستان کارکرد خود را از دست داد و به تیمارستان روانی و سپس خانه سالمندان تبدیل شد، اما مشکلات مالی باعث تعطیلی آن شد. گفته می‌شود بیش از 64 هزار نفر در این بیمارستان جان خود را از دست داده‌اند.

یکی از معروف ترین بخش های آن اتاق شماره 502 است. در این اتاق یک زن پرستار خودکشی کرد و بعدها پرستار دیگری از پنجره سقوط کرد. بازدیدکنندگان گزارش داده‌اند که صدای جیغ، زمزمه ها و جابه‌جایی وسایل را شنیده‌اند و حتی کابوس های مداوم دیده‌اند.

با اینکه بسیاری از داستان ها بیشتر بر اساس شایعات و افسانه ها هستند، همین وقایع باعث شده ویورلی هیلز به یکی از مقاصد محبوب گردشگری ترسناک تبدیل شود.

یکی از وحشتناک ترین روش های شکنجه در قرون وسطی روش بال خونین بود. در این شیوه، ابتدا دنده های قربانی از ستون فقرات شکافته و به شکل بال عقاب باز می‌شد. سپس ریه های فرد از بدن بیرون کشیده می‌شدند و روی زخم ها نمک پاشیده می‌شد تا درد و سوزش بیشتری ایجاد شود.

نکته‌ای تکان‌دهنده در این شکنجه، استفاده از تریاک بود. برخلاف کاربرد معمول آن برای کاهش درد، در اینجا به قربانی تریاک داده می‌شد تا آخرین لحظه به هوش باشد و درد را کامل حس کند. هدف این بود که فرد بیشترین رنج ممکن را تجربه کند، در حالی که هنوز زنده و آگاه باقی می‌ماند.

این روش، نمونه‌ای از بی‌رحمی وحشیانه‌ای است که در تاریخ شکنجه های انسانی وجود داشته و نشان دهنده شدت خشونت آن دوران است.

از گذشته تا امروز، مردم باور داشتند موجوداتی نامرئی در کنار ما زندگی می‌کنند. در هر فرهنگ اسمشان فرق می‌کند اما ویژگی هایشان شباهت زیادی دارد و همواره نقشی پنهان در زندگی انسان ها ایفا می‌کنند، گاهی دوست و گاهی دشمن، و همیشه مرز میان واقعیت و خیال را مبهم نگه می‌دارند.

🍷 ایران باستان → دیوها در اسطوره ها موجوداتی تاریک و دشمن انسان بودند. با این حال، بعضی روایت ها می‌گویند که انسان می‌توانست با آیین های خاص، آنها را تسخیر کند و از نیروی‌شان استفاده کند.

🍷 فرهنگ اسلامی و عربی → جن ها از آتش بی‌دود آفریده شده‌اند. آنها مثل انسان عقل و اختیار دارند. بعضی از جن ها می‌توانند انسان را تسخیر کنند و بعضی دیگر توسط انسان تسخیر می‌شوند. جنی که در خدمت انسان قرار گیرد، موکل نام دارد.

🍷 فرهنگ غربی → دیمن ها موجوداتی شرور یا فرشتگان سقوط کرده‌اند. در مسیحیت گفته می‌شود که آنها می‌توانند بر انسان مسلط شوند و تنها با آیین «جن‌گیری» از بدن او بیرون رانده می‌شوند.

وجه مشترک همه این باورها این است که رابطه‌ای دوطرفه میان انسان و این موجودات وجود دارد :
گاهی انسان اسیر آنها می‌شود و گاهی با دانش و آیین های خاص، آنها را به خدمت خود می‌گیرد.

ونگ زن یکی از موجودات نادر و جن‌گونه در افسانه های شمال ایران است که تنها عده کمی آن را دیده‌اند. این موجود معمولاً شب ها در مسیر های خلوت، کنار جاده ها یا در باغ ها ظاهر می‌شود و با رفتاری مرموز، افراد تنها را به دام می‌اندازد.

براساس روایت ها، ونگ زن قدرت عجیبی در فریب دارد. او می‌تواند صدای آشنا یا حتی نام کوچک قربانی را تقلید کند، طوری که فرد در آن لحظه گمان می‌کند صدای یک دوست یا آشنا را می‌شنود. این هنر صوتی، وسیله‌ای است تا او قربانی را به سوی خود بکشاند و در دل تاریکی گمراه سازد. کسانی که او را دیده‌اند، می‌گویند ونگ زن شکلی سایه‌گون دارد، ناپیدا و غیرقابل لمس، موجودی که هم‌زمان حس ترس و کنجکاوی را برمی‌انگیزد.

داستان ونگ زن همچون هشداری برای مردم مازندران است تا در شب و مسیر های خلوت تنها قدم نزنند و مراقب صدا های مشکوک باشند. ونگ زن نه تنها یک موجود ترسناک، بلکه بخش ارزشمندی از فرهنگ و فولکلور مازندران است که نسل ها باعث شگفتی و وحشت مردم محلی شده است.

نیکولای مینوویچی، پزشک و جرم شناس رومانیایی اوایل قرن بیستم، تصمیم گرفت احساس واقعی محکومان به اعدام در لحظه مرگ را درک کند. برای این کار، بارها خودش را به دار آویخت و زمان آویزان بودن را کم کم افزایش داد تا اثرات فیزیولوژیکی دار زدن را از نزدیک تجربه کند.

او 12 بار خود را آویزان کرد و در آزمایش های اولیه فقط چند ثانیه ولی در آزمایش های بعدی تا 25 ثانیه خود را آویزان نگه داشت.

در یکی از آزمایش های نهایی، درد شدید در ناحیه گلو و تار های صوتی باعث شد آزمایش را متوقف کند و حتی برای مدتی در بلعیدن غذا مشکل پیدا کرد.

مینوویچی نتایج این تجربه های خطرناک را در کتاب "Studiu asupra spânzurării" منتشر کرد که هنوز منبع معتبر پزشکی قانونی به شمار می‌رود.

او در سال 1941 بر اثر بیماری در ناحیه گردن و تار های صوتی درگذشت.

آزمایش های نیکولای مینوویچی، هرچند در زمان خود جنون آمیز و بحث برانگیز بودند، اما نقش مهمی در درک اثرات دار زدن و پیشرفت پزشکی قانونی داشتند.

چنگال مرتد یک ابزار شکنجهٔ تاریخی بود که از یک قطعهٔ فلزی دوشاخه تشکیل می‌شد؛ یک شاخه زیر چانه و شاخهٔ دیگر روی جناغ سینه قرار می‌گرفت و با بندی اطراف گردن ثابت نگه داشته می‌شد. غالباً قربانی را آویزان یا به گونه‌ای معلق نگاه می‌داشتند تا نتواند سرش را پایین بیاورد یا بخوابد؛ در صورتی که سر پایین می‌آمد، دو شاخه فشار شدیدی به ناحیهٔ گلو و سینه وارد می‌کرد. هدف اصلی این ابزار ایجاد رنج شدید روانی و جسمی، واداشتن به اعتراف یا تسلیم و جلوگیری از خوابیدن بود. استفادهٔ تاریخی آن بیشتر در کشور های اروپایی مانند اسپانیا، ایتالیا و فرانسه گزارش شده است.

در ژاپن باستان، آیینی ترسناک و رازآلود وجود داشت به نام هیتوباشیرا که معنای آن «ستون انسانی» است. در این رسم، برای جلب رضایت خدایان و محافظت از سازه ها، انسان ها را زنده در دیوار ها، پایه‌ی پل ها و زیر قلعه ها دفن می‌کردند تا روحشان همچون نگهبانی ابدی از بنا محافظت کند.

مردم باور داشتند قربانی، با جان خود، از بنا در برابر زلزله، سیل یا حملات دشمن دفاع می‌کند. این انسان ها معمولاً کارگران زخمی، اسیران جنگی یا افرادی بودند که به اجبار یا باور مذهبی انتخاب می‌شدند. پس از دفن، دیوار یا سازه روی بدن آنها ساخته می‌شد تا روحشان درون بنا زندانی بماند.

این آیین قرن ها ادامه داشت و در افسانه‌ ها گفته می‌شود که هرگاه سازه‌ای بدون قربانی ساخته می‌شد، فرو می‌ریخت یا دچار بلا می‌گردید. امروزه هیتوباشیرا به عنوان یکی از تاریک ترین و دردناک ترین باور های تاریخ ژاپن شناخته می‌شود.

او اشاره می‌کند که طعم گوشت زن و مرد یکی بوده.

در نزدیکی شهر توکیو، جزیره‌ای به نام میاکجیما قرار دارد؛ یکی از جزایر ایزو که بر فراز یک آتشفشان فعال ساخته شده است. در سال 2000، آتشفشان جزیره یعنی کوه اویاما پس از سال ها سکوت فوران کرد. در مدت چند ماه، بیش از 17 هزار زمین لرزه در منطقه ثبت شد و حجم زیادی گاز گوگرد دی‌اکسید در هوا پخش شد. این گاز به حدی زیاد بود که حتی ماسک های ضدگاز هم دیگر مؤثر نبودند.

به همین دلیل دولت ژاپن دستور تخلیه کامل جزیره را صادر کرد و ورود به آن برای 5 سال ممنوع شد. در این مدت، هیچ‌کس اجازه زندگی یا سفر به میاکجیما را نداشت. در سال 2005، سطح گازها کاهش یافت و ساکنان اجازه بازگشت پیدا کردند اما زندگی در جزیره هنوز آسان نبود. مردم مجبور بودند همیشه ماسک ضدگاز همراه داشته باشند و در صورت هشدار سطح آلودگی، به پناهگاه بروند.

امروزه جمعیت جزیره حدود 2775 نفر است. با وجود اینکه آتشفشان هنوز فعال است و گازهای گوگردی گاهی در هوا دیده می‌شود، زندگی در میاکجیما ادامه دارد. این جزیره حالا به یکی از نماد های مقاومت و سازگاری انسان با طبیعت تبدیل شده است.

قلادهٔ فلزی شاخ‌دار ابزاری بود که برای کنترل بردگان طراحی شده بود. این قلاده به صورت حلقه‌ای محکم دور گردن بسته می‌شد و شاخک های تیز و کوتاهی از آن بیرون زده بودند. شاخک ها مانع عبور از مسیر های تنگ، بوته زارها و فضا های کوچک می‌شدند و هر حرکت یا تماس با موانع را دردناک می‌کردند. حتی نشستن یا دراز کشیدن باعث فشار و زخم می‌شد و استراحت را تقریباً غیرممکن می‌کرد. اگر کسی می‌خواست به فرد کمک کند، شاخک ها خطر و درد را بیشتر می‌کردند. این قلاده نه تنها آزادی حرکت را محدود می‌کرد، بلکه با تحمیل درد و سختی دائمی، کنترل کامل برده ها را تضمین می‌کرد.

سایکوپاتی یکی از پیچیده ترین اختلالات شخصیتی است که کمتر از 2 درصد جمعیت را شامل می‌شود اما در جرم های سازمان یافته، سیاست و کسب و کار دیده می‌شود. افراد سایکوپات همدلی کمی دارند و احساساتشان بسیار کم رنگ یا مصنوعی است اما ظاهرشان می‌تواند عادی یا حتی جذاب و کاریزماتیک باشد، که تشخیص آنها را دشوار می‌کند. آنها دروغ گفتن، فریبکاری و دستکاری دیگران را به شکل استادانه انجام می‌دهند و بسیاری از مجرمان و حتی مدیران موفق، خصوصیات سایکوپاتیک دارند. این افراد معمولاً تمایلی به درمان ندارند و تغییر رفتارشان بسیار سخت است. سایکوپات ها اغلب هوش بالا و مهارت تحلیل رفتار دیگران دارند و در تصمیم گیری های پرخطر یا حتی جنایت های سازمان یافته موفق عمل می‌کنند. برخلاف سوسیوپات ها که بیشتر محصول تربیت و محیط هستند، سایکوپات ها با بی‌رحمی ذاتی متولد می‌شوند. شناخت آنها می‌تواند از آسیب های روانی، اجتماعی و مالی جلوگیری کند اما همه افراد جذاب و کاریزماتیک، سایکوپات نیستند.

یکی از وحشتناک ترین روش های اعدام در تاریخ اروپا immurement یا مجازات «زنده در دیوار زندانی شدن» بود. در این روش، محکوم را داخل طاقچه یا اتاق کوچک حصار می‌کردند و دور او دیوار می‌کشیدند تا زندانی به طور کامل محصور شود. مرگ معمولاً از خفگی ناشی از کمبود اکسیژن رخ می‌داد اما گاهی جلادان برای طولانی تر کردن عذاب، عمداً خلأ کوچکی ایجاد می‌کردند تا مقدار کمی هوا به محکوم برسد و او ساعت ها یا روز ها با گرسنگی، تشنگی و ترس بمیرد.

این نوع اعدام نه تنها روشی برای مجازات بود، بلکه نمادی از کنترل کامل و وحشت آفرینی علیه مردم به شمار می‌رفت و تاریخ اروپا پر از موارد وحشتناک از این دست است.

نکته تاریخی : این شکنجه در قرون وسطی و اوایل دوران مدرن استفاده می‌شد و به ندرت، صرفاً به عنوان مجازات برای جرایم بسیار جدی یا مخالفت با قدرت حاکم اجرا می‌شد.

در سال 2001 در شهر کوچک گرپینس بلژیک، تیری ژارادین 24 ساله، مردی آرام و بدون سابقه کیفری، با آلیسون کمبیه 15 ساله آشنا شد. او دختر را به بهانه دیدن فیلم و گفت و گوی خصوصی به خانه‌اش دعوت کرد.

در آن دیدار، وقتی آلیسون با تماس فیزیکی مخالفت کرد، ژارادین ماسک معروف Ghostface را به صورت زد و با بیش از 30 ضربه چاقو او را کشت. سپس جسد را روی تخت گذاشت و گل رز قرمز در دهانش قرار داد، و بعد با پدرش و یکی از همکاران تماس گرفت و به جنایت اعتراف کرد.

ژارادین انگیزه خود را «الهام از فیلم Scream» اعلام کرد اما بررسی روان‌پزشکی نشان داد که او هیچ بیماری روانی و سابقه جنایی نداشت. دادگاه قتل را نتیجه تصمیم آگاهانه او دانست و حکم حبس ابد صادر شد.

این پرونده بحث های زیادی درباره تأثیر فیلم های خشونت آمیز بر افراد مستعد برانگیخت اما کارشناسان تأکید کردند فیلم ها به تنهایی عامل خشونت نیستند.