در تایوان، قبیله بومی آتایال تا دهه 1930 سنتی عجیب داشتند‌. مردان برای نشان دادن شجاعت و جلب توجه دختر مورد علاقه‌شان، در جلسه خواستگاری سر بریده شده دشمنان را به عنوان هدیه می‌بردند! این رسم نشان دهنده اهمیت قدرت و افتخار در فرهنگ جنگاوری آنها بود که بعد ها با ورود فرهنگ های مدرن، منسوخ شد.

در 13 دسامبر 1937، ارتش ژاپن پس از محاصره‌ای خونین، شهر نانجینگ، پایتخت وقت چین را تصرف کرد. با سقوط شهر، یکی از تاریک ترین فصل های تاریخ بشر رقم خورد؛ فاجعه‌ای که به نام «کشتار نانجینگ» شناخته می‌شود. در مدت شش هفته، خشونتی هولناک سراسر شهر را فرا گرفت و بنابر برآوردها، بین 150 تا 300 هزار نفر، عمدتاً غیرنظامیان و اسیران جنگی، جان خود را از دست دادند. نیرو های ژاپنی مرتکب جنایاتی شدند که وجدان جهانی را تا امروز می‌لرزاند؛ از قتل عام های گسترده با سرنیزه و آتش گرفته تا تجاوز به بیش از 80 هزار زن، کودک‌کشی، شکنجه نوزادان و ویرانی خانه ها و معابد. فاجعه نانجینگ یادآور آن است که جنگ، وقتی از انسانیت تهی شود، تنها ویرانی و ننگ به جا می‌گذارد.

رسم ساتی تا قرن 19 میلادی در برخی از مناطق هند اجرا می‌شد. زمانی که مردی می‌مرد، همسرش باید خودش را در مراسم تدفین، همراه با جنازه‌ی شوهرش در آتش می‌سوزاند. باور عمومی این بود که این کار باعث آرامش روح شوهر و پاک شدن روح زن می‌شود و او در زندگی بعدی همسرش را دوباره ملاقات می‌کند.

اگرچه برخی زنان داوطلبانه این کار را انجام می‌دادند، اما اغلب با فشار خانواده یا جامعه مجبور می‌شدند این رسم را اجرا کنند. در سال 1829 میلادی، استعمارگران بریتانیایی رسم ساتی را ممنوع کردند ولی تا سال ها بعد هم مواردی به صورت مخفیانه رخ می‌داد.

تا سال 1919 در ایالت فلوریدا، روایاتی وجود دارد که نشان می‌دهد شکارچیان برای به دام انداختن تمساح ها از کودکان سیاه پوست به عنوان طعمه استفاده می‌کردند. این رفتار ریشه در دوران برده‌داری داشت؛ زمانی که کودکان برده اغلب به زور از والدین خود جدا می‌شدند و خانواده ها از هم می‌پاشیدند. آنان در معرض انواع خشونت، بهره‌کشی و فروش قرار می‌گرفتند و عمری پر از رنج و محرومیت را تجربه می‌کردند.

حتی پس از لغو رسمی برده‌داری در سال 1865، وضعیت به طور کامل تغییر نکرد. تبعیض نژادی و بی‌عدالتی همچنان ادامه داشت و کودکان سیاه پوست همچنان قربانی بی‌دفاع جامعه‌ای نژادپرست بودند. برخی از آنان ربوده می‌شدند و برای مقاصد شوم و غیرانسانی مورد استفاده قرار می‌گرفتند، که یکی از وحشتناک ترین نمونه های آن، به کار گرفتنشان به عنوان طعمه در شکار تمساح بود.

این روایت ها، بازتابی تلخ از تاریخ سیاه آمریکا هستند؛ تاریخی که نشان می‌دهد چگونه بی‌عدالتی و نژادپرستی می‌توانند جان بی‌گناهان را به ابزاری برای سرگرمی و منفعت تبدیل کنند.

در قرون وسطی، یکی از بی‌رحمانه ترین روش های شکنجه، شکنجه با موش بود. در این روش، قربانی را روی میز یا زمین می‌خواباندند و روی بخشی از بدنش، معمولا شکم یا سینه، یک قفس یا ظرف فلزی می‌گذاشتند که از یک سمت باز بود. داخل قفس، موش های گرسنه یا بزرگ انداخته می‌شدند و گاهی روی قفس آتش یا حرارت شدید اعمال می‌کردند.

موش ها که از گرما می‌ترسیدند، برای فرار از آتش شروع به کندن گوشت بدن قربانی می‌کردند. این فرآیند باعث ایجاد درد شدید، ترس و شوک روانی برای قربانی می‌شد و اغلب منجر به آسیب های جبران ناپذیر یا مرگ می‌گردید.

این روش، علاوه بر ایجاد رعب و وحشت، برای جلب اعتراف یا اطلاعات در محاکم قرون وسطایی استفاده می‌شد. نمونه های تاریخی این شکنجه در اروپا، هند و برخی مناطق خاورمیانه ثبت شده است و نشان دهنده اوج بی‌رحمی انسان ها در دوران گذشته است.

باغ وحش انسانی پدیده‌ای بود که در قرن 19 و اوایل قرن 20 در اروپا و آمریکا رایج شد. در این نمایشگاه ها، انسان ها به ویژه افرادی از آفریقا، آسیا، اقیانوسیه و حتی گاهی اروپا که «غیرعادی» یا «ناقص‌الخلقه» محسوب می‌شدند، به نمایش گذاشته می‌شدند.

آنها را در محیط هایی شبیه دهکده یا خانه های سنتی قرار می‌دادند تا بازدیدکنندگان تصور کنند در حال مشاهده زندگی «ابتدایی» یا «وحشی» هستند. هدف ظاهری این نمایش ها «آموزش درباره فرهنگ ها و تفاوت های نژادی» معرفی می‌شد، اما در واقعیت ابزاری برای ترویج نژادپرستی، برتری طلبی اروپایی و تحقیر انسان ها بود. این افراد مانند اشیاء یا موجودات عجیب به نمایش گذاشته می‌شدند و هیچ حق یا آزادی نداشتند.

از مشهور ترین نمونه ها می‌توان به نمایشگاه جهانی پاریس (1878 و 1889) و نمایشگاه جهانی شیکاگو (1893) اشاره کرد. این نمایش‌ها تا دهه 1950 ادامه یافتند و گفته می‌شود آخرین باغ وحش انسانی در سال 1958 بسته شد.

ویورلی هیلز در لوئیزویل، کنتاکی، یکی از مشهور ترین و ترسناک ترین مکان های تسخیر شده آمریکا است. این بیمارستان در سال 1910 برای درمان بیماران مبتلا به سل ساخته شد و با شیوع گسترده بیماری، گسترش یافت و به یک مرکز بزرگ درمان سل تبدیل شد. پس از کشف آنتی‌بیوتیک ها در دهه 1960، بیمارستان کارکرد خود را از دست داد و به تیمارستان روانی و سپس خانه سالمندان تبدیل شد، اما مشکلات مالی باعث تعطیلی آن شد. گفته می‌شود بیش از 64 هزار نفر در این بیمارستان جان خود را از دست داده‌اند.

یکی از معروف ترین بخش های آن اتاق شماره 502 است. در این اتاق یک زن پرستار خودکشی کرد و بعدها پرستار دیگری از پنجره سقوط کرد. بازدیدکنندگان گزارش داده‌اند که صدای جیغ، زمزمه ها و جابه‌جایی وسایل را شنیده‌اند و حتی کابوس های مداوم دیده‌اند.

با اینکه بسیاری از داستان ها بیشتر بر اساس شایعات و افسانه ها هستند، همین وقایع باعث شده ویورلی هیلز به یکی از مقاصد محبوب گردشگری ترسناک تبدیل شود.

یکی از وحشتناک ترین روش های شکنجه در قرون وسطی روش بال خونین بود. در این شیوه، ابتدا دنده های قربانی از ستون فقرات شکافته و به شکل بال عقاب باز می‌شد. سپس ریه های فرد از بدن بیرون کشیده می‌شدند و روی زخم ها نمک پاشیده می‌شد تا درد و سوزش بیشتری ایجاد شود.

نکته‌ای تکان‌دهنده در این شکنجه، استفاده از تریاک بود. برخلاف کاربرد معمول آن برای کاهش درد، در اینجا به قربانی تریاک داده می‌شد تا آخرین لحظه به هوش باشد و درد را کامل حس کند. هدف این بود که فرد بیشترین رنج ممکن را تجربه کند، در حالی که هنوز زنده و آگاه باقی می‌ماند.

این روش، نمونه‌ای از بی‌رحمی وحشیانه‌ای است که در تاریخ شکنجه های انسانی وجود داشته و نشان دهنده شدت خشونت آن دوران است.