در تایوان، قبیله بومی آتایال تا دهه 1930 سنتی عجیب داشتند‌. مردان برای نشان دادن شجاعت و جلب توجه دختر مورد علاقه‌شان، در جلسه خواستگاری سر بریده شده دشمنان را به عنوان هدیه می‌بردند! این رسم نشان دهنده اهمیت قدرت و افتخار در فرهنگ جنگاوری آنها بود که بعد ها با ورود فرهنگ های مدرن، منسوخ شد.

در 13 دسامبر 1937، ارتش ژاپن پس از محاصره‌ای خونین، شهر نانجینگ، پایتخت وقت چین را تصرف کرد. با سقوط شهر، یکی از تاریک ترین فصل های تاریخ بشر رقم خورد؛ فاجعه‌ای که به نام «کشتار نانجینگ» شناخته می‌شود. در مدت شش هفته، خشونتی هولناک سراسر شهر را فرا گرفت و بنابر برآوردها، بین 150 تا 300 هزار نفر، عمدتاً غیرنظامیان و اسیران جنگی، جان خود را از دست دادند. نیرو های ژاپنی مرتکب جنایاتی شدند که وجدان جهانی را تا امروز می‌لرزاند؛ از قتل عام های گسترده با سرنیزه و آتش گرفته تا تجاوز به بیش از 80 هزار زن، کودک‌کشی، شکنجه نوزادان و ویرانی خانه ها و معابد. فاجعه نانجینگ یادآور آن است که جنگ، وقتی از انسانیت تهی شود، تنها ویرانی و ننگ به جا می‌گذارد.

رسم ساتی تا قرن 19 میلادی در برخی از مناطق هند اجرا می‌شد. زمانی که مردی می‌مرد، همسرش باید خودش را در مراسم تدفین، همراه با جنازه‌ی شوهرش در آتش می‌سوزاند. باور عمومی این بود که این کار باعث آرامش روح شوهر و پاک شدن روح زن می‌شود و او در زندگی بعدی همسرش را دوباره ملاقات می‌کند.

اگرچه برخی زنان داوطلبانه این کار را انجام می‌دادند، اما اغلب با فشار خانواده یا جامعه مجبور می‌شدند این رسم را اجرا کنند. در سال 1829 میلادی، استعمارگران بریتانیایی رسم ساتی را ممنوع کردند ولی تا سال ها بعد هم مواردی به صورت مخفیانه رخ می‌داد.

تا سال 1919 در ایالت فلوریدا، روایاتی وجود دارد که نشان می‌دهد شکارچیان برای به دام انداختن تمساح ها از کودکان سیاه پوست به عنوان طعمه استفاده می‌کردند. این رفتار ریشه در دوران برده‌داری داشت؛ زمانی که کودکان برده اغلب به زور از والدین خود جدا می‌شدند و خانواده ها از هم می‌پاشیدند. آنان در معرض انواع خشونت، بهره‌کشی و فروش قرار می‌گرفتند و عمری پر از رنج و محرومیت را تجربه می‌کردند.

حتی پس از لغو رسمی برده‌داری در سال 1865، وضعیت به طور کامل تغییر نکرد. تبعیض نژادی و بی‌عدالتی همچنان ادامه داشت و کودکان سیاه پوست همچنان قربانی بی‌دفاع جامعه‌ای نژادپرست بودند. برخی از آنان ربوده می‌شدند و برای مقاصد شوم و غیرانسانی مورد استفاده قرار می‌گرفتند، که یکی از وحشتناک ترین نمونه های آن، به کار گرفتنشان به عنوان طعمه در شکار تمساح بود.

این روایت ها، بازتابی تلخ از تاریخ سیاه آمریکا هستند؛ تاریخی که نشان می‌دهد چگونه بی‌عدالتی و نژادپرستی می‌توانند جان بی‌گناهان را به ابزاری برای سرگرمی و منفعت تبدیل کنند.

در قرون وسطی، یکی از بی‌رحمانه ترین روش های شکنجه، شکنجه با موش بود. در این روش، قربانی را روی میز یا زمین می‌خواباندند و روی بخشی از بدنش، معمولا شکم یا سینه، یک قفس یا ظرف فلزی می‌گذاشتند که از یک سمت باز بود. داخل قفس، موش های گرسنه یا بزرگ انداخته می‌شدند و گاهی روی قفس آتش یا حرارت شدید اعمال می‌کردند.

موش ها که از گرما می‌ترسیدند، برای فرار از آتش شروع به کندن گوشت بدن قربانی می‌کردند. این فرآیند باعث ایجاد درد شدید، ترس و شوک روانی برای قربانی می‌شد و اغلب منجر به آسیب های جبران ناپذیر یا مرگ می‌گردید.

این روش، علاوه بر ایجاد رعب و وحشت، برای جلب اعتراف یا اطلاعات در محاکم قرون وسطایی استفاده می‌شد. نمونه های تاریخی این شکنجه در اروپا، هند و برخی مناطق خاورمیانه ثبت شده است و نشان دهنده اوج بی‌رحمی انسان ها در دوران گذشته است.