《در رفتن جان از بدن،
گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن
دیدم که جانم می‌رود...》

و او جانِ من بود؛
بی آن‌که بدانم.

"۹ اسفند ۱۴۰۴"

شبکه‌ی تماشا داره فیلم قتل راجر آکروید رو پخش می‌کنه که قبلا کتابش رو خوندم.
روندش با کتاب خیلی متفاوته و جریانات عقب و جلو شدن :(
خوشم نیومد 💘

در جنگ، درست مثل زندگی، ملال یکی از عظیم‌ترین مشکلات بود. یک فرساینده‌ی آرام بی‌رحم...
خب پس چه چیزی می‌توانست از یک کتاب بهتر باشد؟

📚 کتاب‌فروشی کوچک بروکن ویل
~ کاتارینا بیوالد

◟ : SunovaVibes !🍀  ֶָ֪ ◞

توی دنیای موازی، من وزیر امور خارجه‌ی ایران بودم که بخاطر مواضع مشخصش و باج ندادن به دشمن، همون اول جنگ ترورش می‌کردن. (خداروشکر)

یه چیز کاملا بی‌ربط بگم:
بازیکنای تیم ملی آلمان دین و ایمون ندارن.
این همه گل زدن به یه تیم ضعیف و تازه‌کار، هنره مثلا؟ 😭

آپدیت:
بازیکن آلمان که گل هفتم رو زدی، فکر کردی اون چیپ توی جهنم تبدیل به چماق نمی‌شه بخوره تو سرت؟

انیمیشن "زندگی جدید امپراطور" رو دیدین؟

یه جایی، شخصیت مرد روستایی از پل میفته و آویزون می‌شه. هر لحظه ممکنه به ته دره سقوط کنه. طبیعتا از شتر قصه انتظار داره که بهش کمک کنه و بیارتش بالا؛ اما شتر از کمک کردن امتناع می‌کنه.

مرد روستایی بلند داد می‌زنه: مگه باهم دست ندادیم؟؟؟؟؟؟ (به منظور دوستی)
شتر می‌خنده و می‌گه: می‌دونی چیه؟ درواقع من دست ندادم! سُم دادممم!

همین دیگه.
شنونده‌ای که عاقله، خودش متوجه می‌شه.

♥️.

به رسم تاسوعای هر سال ✨

اللَّهُمَّ ارْزُقْنِی شَفَاعَةَ الْحُسَیْنِ یَوْمَ الْوُرُودِ وَ ثَبِّتْ لِی قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَکَ مَعَ الْحُسَیْنِ وَ أَصْحَابِ الْحُسَیْنِ الَّذِینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْنِ علیه السلام.‌ 🖤

خدایا روزیم گردان شفاعت حسین (ع) را در روز ورود (به صحرای قیامت) و ثابت بدار گام راستینم را در نزد خودت با حسین (ع) و یاران حسین (ع)، آنان‌که بی‌دریغ جان خود را در راه حسین (ع) دادند.

موردعلاقه‌ترین دعا برای من بین تمامی زیارات ✨

رزق امشب که از غیب رسید ❤️

اون موقعی که هنوز گوشی‌های دکمه‌ای بین مردم رواج داشت و برای هر مناسبتی پیام تسلیت یا تبریک برای هم می‌فرستادن، یادمه یه بار پیامی رو توی گوشی بابام دیدم که از طرف یکی از دوستانش فرستاده شده بود.
《یه دوبیتی》
کلاس دوم یا سوم بودم و اصلا درک درستی از مفهوم این شعر نداشتم ولی یادمه که با چند بار خوندن از روش، بدون اینکه متوجه باشم حفظش کردم و تا مدت‌ها توی خلوت خودم می‌خوندمش.
الان بیش‌تر از ۱۵ سال از اون زمان می‌گذره. ده‌ها شعر دیگه دیدم که عاشقشون شدم و حفظ کردم اما حتی یه کلمه هم نمی‌تونم ازشون به یاد بیارم؛ ولی این دوبیتی هنوز توی یه قسمت محافظت‌شده از ذهنم جا خوش کرده. بدون این‌که تا به حال برای کسی بخونمش یا جایی بنویسمش.

فکر می‌کنم امشب، بهترین موقعیته برای به اشتراک گذاشتنش.
"بیش‌تر از همه برای این‌که خودم توی آینده‌ای که قراره سخت‌تر از هر وقت دیگه‌ای باشه، فراموشش نکنم."

《 تاریخ نمی‌رسد به گرد او
چون بود فراتر از زمان، زینب
تا هست نشانی از وفا باشد
جاوید حسین و جاودان، زینب 》