چيزهايى هست كه نمی‌دانى…

روی کاناپه ولو شده بودم و داشتم بوی قهوه‌ی کهنه که داغ شده بود را استشمام می‌کردم. صدای سکوت از همه جای خانه به گوش می‌رسيد، حتی می‌شد صدای ذرات معلّق موجود در کابينت را هم شنيد!
اين ساعت از شب که در آن گيج می‌خوردم اصلاً زمان خوبی برای آدم‌های تنها نيست!

راستش من در عصری زندگی می‌کنم که تکنولوژی آدم‌ها را در خود بلعيده است و نمی‌شود اين موضوع را ناديده گرفت! مثل خيلی‌ها جای کتاب، پی‌دی‌اف می‌خوانم، جای نامه، پيام می‌دهم!

جای ملاقات تلفن می‌زنم و آن شب هم در کمال گنگ احوالی در پيج‌های هنری برنامه‌ای به نام اينستاگرام که زاده‌ی همين تکنولوژی‌ست چرخ می‌خوردم.
خيلی اتفاقی به يک صفحه برخوردم که عجيب جذبم کرد! نامرد قلم گيرايی داشت و هر چه نوشته‌هايش را  می‌خواندی سير نمی‌شدی!

در تصاوير و نوشته‌ها غرق شده بودم که يک چيزی توجه‌ام را جلب کرد!
دختری به نام آذر برای آخرين پست کلی کامنت گذاشته بود! و همانطور که داشتم نوشته‌ها را می‌خواندم هی به کامنت‌ها اضافه می‌شد!

آنقدر هم کامنت‌هايش طولانی بود که همان چند کلمه‌ی اولی که قربان صدقه‌ی يارو رفته بود را می‌خواندم و رها می‌کردم! محو صفحه بودم که تلفن خانه خيلی بی‌موقع زنگ خورد!
صفحه را بستم و رفتم و تلفن را جواب دادم!
شماره‌ی ناشناسی بود که هر چه الو گفتم جواب نداد و قطع کرد!

کمی عصبی شدم! اين سومين تماس در اين دو ساعت بود که حرفی نمی‌زد. دوباره برگشتم به حالت قبل و صفحه را باز کردم و ديدم اين دختر همانطور بی‌پروا دارد کامنت می‌گذارد...!
در همان حالت عصبی بدون اينکه بخوانم چه نوشته، زير پست، در پاسخ کامنت‌هايش نوشتم خانوم محترم بس کن ديگه!

ميبينی جوابت رو نميده انقدر کامنت نذار!
صفحه‌ی گوشی را بستم و پرت کردم روی ميز!
در تاريکی نشسته بودم و داشتم به صدای نفس‌های آن مزاحم تلفنی فکر می‌کردم که گوشی به صدا در آمد!
يک نفر دايرکت پيام داده بود: آقای محترم صاحب اون پيج فوت شده

و اون خانوم نامزدشه که توی اين بيست و چند روز هر شب مدام براش کامنت می‌ذاره!
لطفاً ديگه چيزی بهش نگو. گناه داره بنده‌ی خدا!
دستانم يخ کرد و لب‌هايم خشکيد!
دوباره برگشتم به پيجش تا گند کاری‌ام را پاک کنم که کامنت آخر آذر دلم را لرزاند! نوشته بود:

عزيزم شب از نيمه گذشت!
زنگ زدم جواب ندادی،
پيام دادم جواب ندادی،
من ميز را رزرو کرده‌ام و جلوی کافه منتظرم!
کافه‌چی کم‌کم دارد جمع و جور می‌کند که برود،
خواهشاً زودتر خودت را برسان، مردم چپ‌چپ نگاهم می‌کنند!
بدون تو می‌ترسم
اگر باران بگيرد چه؟

گوشی را خاموش کردم و داشتم آخرين نخ سيگار را روشن می‌کردم که دوباره تلفن خانه زنگ خورد!
راستش اين بار بايد به اين شماره‌ی ناشناس و نفسِ شناس بگويم:
فلانی جان!
حرفت را بی‌ملاحظه بگو
نگذار برای وقتی که ديگر نمی‌توانم جوابت را بدهم!
 
على سلطانى
چيزهايى هست كه نميدانى

محبوب من، تمامِ چیزی که ذهنم را مشغول کرده این است که حالِ تو و حال چشم‌هایت خوب باشد.

‏تو قرن هجدهم و دوره‌ی موتزارت، در وین، چیزی به نام کنسرت نداشتیم و اگر چیزی بود، مختص به طبقه‌ی آریستوکرات‌ بود. موسیقی رو مردم تو میخانه‌ها و شاید محفل‌های خصوصی گوش میدادن که اونم همیشگی نبود. ممکن بود ماهها طول بکشه تا یه بار دیگه موزیک به گوشت بخوره.

‏حالا این وین بود، تصور کنید مابقی دنیا به چه صورت بوده همین دویست سال پیش. الان امتیاز گوش دادن طبقه‌ی آریستوکرات به موسیقی با کیفیت، در اختیار همه‌ست و در یک کشور نرمال کیفیت زندگی انسان از امپراطورهای روم بیشتره.

تو مرگِ دلم را ببین و برو ...

می‌فهمم که داری تلاش می‌کنی تا قوی باشی، اما یادت باشه که یه زخم‌هایی هیچ‌وقت خوب نمی‌شن.

سعی کن فراموش‌شون کنی. فراموش کردن هم یه‌جاهایی یعنی قوی بودن. و اگر اون زخم خوب نشد، و فراموش هم نشد، سعی کن باهاش کنار بیای.

بپذیری‌ش و زندگی‌ت رو پیش ببری. به نظرم «پذیرفتن»، حدِ اعلاء و بزرگ‌منشانه‌ی قوی بودنه.

بخشی از نظر چت‌جی‌پی‌تی در مورد پذیرش اینه که گاهی ما می‌خوایم همه چیز رو تحت کنترل داشته باشیم، اما حقیقت اینه که نمی‌شه همیشه همه چیز طبق برنامه‌مون پیش بره. پذیرش یعنی بدونی که تغییرات و نتایج غیرمنتظره بخشی از زندگی هستن و نیازی نیست که همه چیز رو کنترل کنی.

شبیهِ اون لحظه‌ای که محسن نامجو می‌گه "بگذارید باادب باشم دوستان؛ آبِ دهان به این زندگی…"

پس چای دم می‌کنم. بیا بشین بغلم. حرف بزنیم. تو حرف بزن، من بغلت کنم. من گوش بدم، تو لبخند بزن.

برو، نمان.

که کردار ماند ز ما یادگار