ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺷﺮﻗﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻮﺩﮎ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪه ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩهﺍﺵ ﺳﯿﻢﺧﺎﺭﺩﺍﺭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﺮﻟﯿﻦ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩ. ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺷﺪ.

ﻣﺘﻦ ﺯﯾﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪا‌ﯼ ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮ ﯾﺎﺩﺍﺷﺖ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ:
ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﮔﻨﺎه ﺑﺰﺭﮔﯿﺴﺖ. ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﯽﺩﺍﻧﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﮐﻮﺩﮐﯽ بی‌گناه ﮐﻪ ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺩﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻃﻠﻮﻉ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻣﺮﺍ به دﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﯽﺳﭙﺎﺭﻧﺪ. می‌دانم ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﻫﺮﮔﺰ نمی‌میرد ﻭﻟﯽ ﺑﺪﺍﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﮔﻨﺎه ﺑﺰﺭﮔﯿﺴﺖ.

ﻣﺠﺴﻤﻪی ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺩﺭ ۷۰ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ۳۱۷ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎ به ناﻡ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ نام‌گذاری ﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﻫﻢ ﺑﻨﯿﺎﻧﮕﺬﺍﺭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ بزرگ‌ترین ﺑﻨﯿﺎﺩﻫﺎﯼ ﺧﯿﺮﯾﻪ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺷﺪ.

ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﺜﻞ ﺭﺍ ﻫﺮ ﺟﺎﻧﻮﺭﯼ ﺑﻠﺪ است.

خاطرات جنگ
رابرت سانچز

‏سواد از طریق خواندن به دست نمی‌آید بلکه بر اثر اندیشیدن به آنچه مطالعه کرده‌ایم حاصل می‌شود.

‏کارل هیلتی
‏نویسنده‌ و حقوقدان سوییسی (۱۹۰۹ - ۱۸۳۳)

منتشر شده در توئیتر - نشر ناکجا

‏یکی از کاراکترهای به یادماندنی و بسیار آموزنده سریال دائی‌جان ناپلئون، کاراکتر شیرعلی قصاب بود.

‏این را برای جوانان توضیح می‌دهم که احتمالا آن سریال را ندیده‌اند.
‏شیرعلی قصاب یک مرد قدبلند و زمخت و اخمویی بود که روی ناموس خیلی غیرت داشت. هیچ‌کس جرأت نداشت کلمه‌ای درباره‌ی زن شیرعلی قصاب به زبان بیاورد، چون شیرعلی قصاب بلافاصله با ساطور دنبالش می‌کرد.

‏نکته‌ی جالب و آموزنده این بود که این همه حساسیت و غیرت درحالی بود که همه‌ی مردهای محله و بازارچه با زن شیرعلی قصاب رابطه داشتند!
‏یعنی طرف، زنش با همه رابطه داشت اما این همه فکر و حواسش این بود که هیچ مردی کلمه‌ای درباره‌ی زنش به زبان نیاورد.

‏هروقت دیدید کسی روی موضوعی خیلی افراطی است بدانید واقعیتش ممکن است کاملًا معکوس باشد.
‏کسی که خیلی جانماز آب می‌کشد و روی پیشانی‌اش جای مهر نقش بسته، ممکن است به احتمال زیاد خیلی پدرسوخته‌تر و شیادتر از بقیه است.

‏کسی که خیلی ادای فیمنیست بودن درمی‌آورد، اتفاقاً خودش سر گرفتن مهریه دعوا و هیاهو راه می‌اندازد و موقعیتش فراهم باشد حقوق زنان را زیر پا می‌گذارد.

‏خلاصه بترسید از آن‌ها که افراطی هستند.

‏پیوسته به آرزو تُرا باید خواست...
‏⁧
عطار⁩

‏عاشقش بود...
‏علی‌رغم تمام خصوصیات دل‌آزاری که داشت.
‏زیرا می‌دانست عاشقی، تنها دوست داشتن خوبی‌ها و فضیلت‌ها نیست.
‏عاشقی یعنی دوست داشتنش با وجود همه ایرادات و عیوب.

ویلیام فاکنر⁩

گربه‌ها واسه این آفریده شدن تا آدم بفهمه قرار نیست همه‌‌ی موجودات به یه دردی بخورن.


• متال‌باز
• علی مسعودی‌نیا

سوار اسنپ بودم، راننده که پیرمرد جاافتاده‌ای بود، داشت از گرونی گله می‌کرد.

گفت: طفلک جوون‌ها، هیشکی از پس مخارج عروسی برنمیاد. اصلًا من چند وقته تو خیابون ماشین عروس نمی‌بینم. شما ماشین عروس تو خیابون دیدی؟

گفتم: درست می‌گید واقعاً، تو خیابون سفینه فضایی دیدم ولی ماشین عروس نه!
یه لحظه جا خورد که هااا؟ بعد کمی سکوت گفت: آهاااا... آره والا




چند دقیقه بعد که یه موتوری پیچید جلوش با اخم گفت: این موتورها هم همه‌جا هستن، خیابون، خط‌ویژه، پیاده‌رو... هرجا بتونن رد می‌شن.

گفتم: آره واقعاً، اونقدر زیادن که اصلاً تو خونه نشستی پای تلویزیون شام می‌خوری یه موتوری از تو هال و از وسط سفره‌ت رد می‌شه!

راننده دوباره کمی سکوت کرد که ها؟؟؟ :)))

خواستم بگم ببخشید، امروز شوهرعمه‌ی استعاره‌ای اغراق‌آمیزم کنترل ذهنمو دستش گرفته، یکهو دیدی خیلی حرف زدیم منو پیاده کنه خودش با شما بشینه تا ته مسیر ^_^

‏نیلوفر درباره‌ی این کتاب می‌گفت:
‏«همیشه از جادوی درخت‌ها گوشمان پر بوده، این‌که بید مجنون عاشق زاری بوده که بر سر کوهی نشسته و شده بخشی از خاک، قد کشیده و گیس‌های چون کمندش در باد ماندگار شدند، که هربار باد می‌وزد انگار اوست که نام «جان» از دست رفته‌ش را میان کوه و بیابان فریاد می‌زند، درخت انجیر معابد اما شاید قصه‌ای پر راز و رمزتر داشته باشد، درخت مقدسی که تبر اگر به جانش برسد خون از آن فواره می‌کند، و هر خط از کتاب ما را می‌برد پشت پرچین و دیواری به تماشای درخت مقدسی که ریشه‌های آن رو به خورشید قد می‌کشند، که خون کسی در رگ‌هایش جریان دارد، در بند بند جانش!»

‏تخت‌های یک‌نفره یعنی تنهایی / تخت‌های دونفره یعنی دوبار تنهایی.

‏• از کتابِ متال‌باز
‏• علی مسعودی‌نیا

دلم می‌خواهد خیلی چیزها بنویسم.
از تمام نامه‌هایی که همیشه برایت مینویسم و تنها فرستنده و تنها گیرنده‌اش خودم هستم.

فریدون، اینجا خیلی‌ها حتی اسمت را هم فراموش کرده‌اند.
ترسوها، معروف‌تر از تو هستند. مردم برای بزدلان صف می‌بندند و جیغ و هورا می‌کشند.

فریدون، اینجا همه عافیت طلب شده‌اند، همه می‌گویند "به من چه؟!"

هنرمندی باقی‌نمانده اصلاً، هرچه هست، شیره به سر خود و مردم مالیدن است. گوشه‌ای خزیدن و غیب شدن است.
اینجا به کسانی هنرمند می‌گویند، که فقط هنرِ پول درآوردن بلد باشند.

هنرمندی باقی نمانده فریدون. تعهد و شرافتی باقی نمانده‌. همه دنبال اینند که به قول خودت، از نَمَدِ این مملکت، برای خودشان کلاهی ببافند.

شاید باورت نشود، اینجا کسانی در شعرها و جملات مثل نقل و نبات از کلمه‌ی "آزادی" استفاده می‌کنند، که خودشان از اسارت و از بردگی لذت می‌برند و نان‌شان را در روغنِ اسارت مردم می‌زنند.
نمی‌دانم برخی‌ها وقتی خود را در آینه می‌بینند، چطور از حجمِ آن همه رذالت و کراهت، پس نمی‌افتند.

همه به یکدیگر نان قرض می‌دهند و برای یکدیگر نوشابه باز می‌کنند تا شاید به اندازه‌ی نشیمن‌گاه‌شان جا پیدا کنند و عرض اندام کنند.

فریدون، چیزی که میان رگ‌های این مردمان در جریان است، خون نیست دیگر، بردگی‌ست، عداوت است، قساوت است، حسادت است، قدرنشناسی‌ست، دورویی‌ست، خودخواهی‌ست، دروغگویی‌ست.
و برای پیدا کردن چند مثقال شرف، باید بالای کوه قاف بروی. البته آنجا هم دیگر پیدا نمی‌شود.

دلم می‌خواهد خیلی چیزها بگویم، خیلی اسم‌ها بیاورم، اما چه فایده؟

کاش خودت بودی و می‌دیدی، کاش بودی
اما فریدون، خودت که بهتر می‌دانی
جهان جای امثال تو نبود و نیست
جهان را ترسوها به ارث می‌برند...

می‌دونی یه پلیس بیشتر از همه از چی می‌ترسه؟!
بیشتر از تیر خوردن، بیشتر از هر چیزی؟

زندان!
زندانی شدن در کنارِ اونایی که خودش انداخته اون تو.


• Better Call Saul

‏یک جوک قدیمی و نه چندان بامزه، اما در عین حال هوشمندانه بود که می‌گفت؛

‏یه بچه‌ای از باباش می‌پرسه چی شد که من رو به دنیا آوردید؟
‏باباش آه می‌کشه و میگه عزیزم تو قرار بود فقط یه بوس کوچولو باشی.



‏همه‌یِ جوک‌های دنیا در واقع همان ماجراهای اسف‌باری هستند که در اثر تکرار زیاد، ماهیت دراماتیک‌شان تبدیل می‌شود به خنده و شادی و خاطره.

‏اگر این حقیقت را بپذیریم، پس می‌شود گفت که بوس و ماچ نیروی محرکه‌ی بقای نسل بشر است.
‏بنابراین ماچ خیلی مهم است.

‏به عقیده‌ی من از خر تو خری این روزها باید کمال استفاده را برد و فقط بوسید. ماچ آخرین فشنگِ تفنگ ماست.

افسانه‌ی راسپوتین
———
روز سردی در سی‌ام دسامبر سال ۱۹۱۶، گروهی از اشراف روسی در کاخ یکی از ثروتمندترین مردان روسیه به نام شاهزاده فلیکس یوسوپوف، تو سن پطرزبورگ، راسپوتین رو به قتل رسوندن. چند روز بعدش، جسد بی‌جان راسپوتین تو رودخانه‌ی نوا در سن پطرزبورگ کشف شد.

یک دهه قبل‌تر از اون روز شوم، راسپوتین که یک آدم رندوم از اهالی سیبری بود، با بخت و اقبالی که یارش بود، در بین اهالی پرنفوذ روسیه سری تو سرا در آورد و به آرومی به یکی از برجسته‌ترین چهره‌های حلقه‌ی درونی تزار نیکلای دوم تبدیل شد.

اصلیتش به روستای پوکرووسکوی برمی‌گرده که سمت کوه‌های اورال روسیه‌ست و سال ۱۸۶۹ به دنیا اومد. تو ۱۸ سالگی با دختری از ولایت خودشون به نام پراسکویا دوبرووینا ازدواج می‌کنه و حاصل این ازدواج هفت تا بچه می‌شه که البته فقط سه تاش به بزرگسالی رسیدن.

راسپوتین حوالی سال ۱۸۹۲ خونه و زندگی رو ول می‌کنه و برای چند ماه میره سمت صومعه‌ای و اونجا به امید تبدیل شدن به یک راهب، در جستجوی روشنگری معنوی سر به بیابون می‌ذاره. این شور مذهبی راسپوتین، همراه با کاریزمای شخصی جذابی که داشت،

باعث شد مورد توجه روحانیون ارتدوکس روسی و اعضای ارشد خانواده‌ی امپراطور روسیه قرار بگیره. سر و زبون داشت، بلد بود حرف بزنه، با اعتماد بنفس بود و آدما رو به شدت جذب خودش می‌کرد. و در کل همین ویژگی‌ها باعث شد اون روحانیون برجسته، راسپوتین رو به خانواده‌ی امپراطور وقت روسیه

یعنی نیکلای دوم و همسرش الکساندرا معرفی کنن. نیکلای دوم و زنش عادت داشتن برای پیش بردن بعضی از کارهاشون، با مشاوران مذهبی غیرمتعارف‌ هم دیدار کنن و کلاً تیپشون از این مدل آدما بود که به فال و رمالی و جادو جنبل باور داشتن و قبلاً این کارها رو بارها انجام داده بودن.

راسپوتین با بینش بالایی که داشت، خیلی زود انگشت گذاشت رو ترس‌ها و امیدهاشون و بلد بود حرفایی رو بزنه که طرف دوست داشت بشنوه. یعنی کالایی رو بهشون می‌فروخت که بهش نیاز داشتن. طی تمامی ملاقات‌هایی که با نیکلای دوم داشت، همیشه تشویقش می‌کرد تا اعتماد بنفس بیشتری به خودش داشته باشه.

تزار هم که عزت نفس چندان بالایی نداشت، شنیدن این حرف‌ها براش جذاب بود. از اون سمت هم الکساندرا، همسر تزار، متوجه شده بود هرچی بیشتر با راسپوتین حرف می‌زنه، اضطراب و نگرانی‌هاش کمتر و کمتر می‌شه. اما چیزی که بیشتر از همه باعث شده بود تزار و همسرش به راسپوتین دل ببندن، پسرشون بود.

اون‌ها تنها یک پسر داشتن که پس از چند دختر به دنیا اومده بود و این پسر تنها امید تخت و تاج پادشاهی بود ولی بعد از به دنیا اومدن متوجه شدن یک نقص بزرگ داره. اون پسر مبتلا به هموفیلی بود. راسپوتین با کاهش درد و رنج تنها پسر و وارث اون‌ها، رابطه خودش با دربار رو خیلی محکم کرده بود.

میگن که راسپوتین ساعت‌های متمادی پای تخت الکسی زانو می‌زد و دعا می‌کرد و این‌طوری از درد و آلامش کم می‌کرد. پسری که هر روز احتمالش می‌رفت که آخرین روز زندگیش باشه با حضور راسپوتین انگار شفا می‌گرفت و از مرگ رهایی پیدا می‌کرد. هموفیلی یک بیماریه که بدن توانایی لخته کردن خون رو نداره

و اگه خون از جایی از بدن سرازیر بشه، ممکنه هیچ‌وقت بند نیاد و در نهایت منجر به مرگ شخص بشه. میگن راسپوتین با تکیه بر طب عامیانه‌ی دهقانی خودش که از روستاهای سیبری برای بند آوردن خونریزی اسب‌ها یاد گرفته بود، همون متد رو روی الکسی هم پیاده می‌کرد و این جواب می‌داد.

اطمینان‌هایی که راسپوتین به مادر الکسی می‌داد، اضطرابش رو آروم می‌کرد و اعتماد بنفس رو بهش برمی‌گردوند و این آرامش رو هم به الکسی منتقل می‌کرد. راسپوتین تنها کسی بود که با اعتماد بنفس بالایی به الکساندرا اطمینان می‌داد که تا زمانی که او در کاخ حضور داره، پسرش در سلامت خواهد بود.

انقدر رند هم بود که از الکساندرا درخواست کرده بود که اجازه نده هیچ پزشکی بالا سرش بیاد و بهتره که پزشکا اصلاً تو کاخ نیان. تنها حضور خودش کافی بود. البته تمامی این چیزها رو باید در بستر زمان و مکان بررسی کنیم. اون دوران دانش پزشکی محدود بود و فقط داروهایی مثل آسپرین در دسترس بود.

آسپرین هم که برای چنین بیماری‌هایی به عنوان داروی درمان در نظر گرفته می‌شد، یکی از عوارضش رقیق کردن خون بود که علائم هموفیلی الکسی رو تشدید می‌کرد. حالا در نظر بگیرین که اجازه ندادن به اومدن پزشکا بالای سر بیمار باعث بهبود وضعیت الکسی شده بود! چون آسپرینی تجویز نمی‌شد.

راسپوتین هم سوار بر این موج شده بود که بله حضور من باعث این بهبود وضعیت شده و داشت از همه چی سواری می‌گرفت. یعنی در حقیقت خودش هم درست نمی‌دونست چی شده که اینطوری شده ولی انقدر رند بود که وضعیت رو به نفع خودش سند بزنه.