من تحقیق کردم، همیشه همه‌چی تقصیر منه 🫥

باید خیلی جنس وجودت ناب باشد…
که دیگران را تحسین کنی و از تماشای موفقیت و خوشبختیِ آنان لذت ببری.

باید خیلی اصیل باشی که رنج‌های دیگران تو را غمگین کند و شادی‌های آنان تو را خوشحال.

باید خیلی از عقده‌ها و کمبودها به دور باشی و از انسانیت، سرشار! و آنقدر قوی که شکست‌ها و ناکامی‌ها، از تو یک انسانِ سَرخورده و حقیر نساخته باشند، انسانی بی‌منطق، که علیه دستاوردها و داشته‌های دیگران جبهه می‌گیرد!

باید خیلی شخصیت محکمی داشته باشی که با وجود چیزهایی که بر تو گذشته، همچنان از اینکه آدم‌هایی هستند که اراده می‌کنند، تلاش می‌کنند و موفق می‌شوند، احساس خوبی داشته‌باشی.

باید آنقدر اصالت داشته باشی، که برای دیگران هم آرزوهای خوب کنی، برای دیگران هم خوشحال باشی و برای دیگران هم خوب بخواهی.

باید به آرامش و خودباوری و رضایت درونی رسیده باشی که بتوانی موفقیت و جسارتِ دیگران را تحسین کنی.

باید خودت را زیاد دوست داشته باشی و با خودت کاملاً کنار آمده باشی.

و چقدر کم‌اند آنان که خودشان را دوست دارند و با خودشان و با جهانشان کنار آمده‌اند...
و چه انگشت شمارند، آنان که به شادیِ کسانی به جز خودشان هم فکر می‌کنند...

نرگس صرافیان طوفان

یه خواهش دارم از شما عزیزان

لطفاً اگر در خیابان مشغول حرف زدن با دوستانتان هستید، صحبتتان را طولانی نکنید و کِش ندهید.

الان چند نفر از کوچه ما می‌گذشتند و خانمی رو به دوستانش می‌گفت؛ شما اگر خیابون طالقانی بگردید، خیابون دزاشیب بگردید، خیابون یاسر بگردید، خیابون ولی‌عصر بگردید، خیابون فرمانیه بگردید و دور شدند و من دیگر صدایشان را نمی‌شنیدم، و نفهمیدم اگر اینجا بگردیم بعدش چی؟!

ممنون میشم رعایت کنید.

صِپاث

حیف است اگر سهم من از زندگی
تنها تماشای زیستنِ دیگران باشد!

ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺷﺮﻗﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻮﺩﮎ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪه ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩهﺍﺵ ﺳﯿﻢﺧﺎﺭﺩﺍﺭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﺮﻟﯿﻦ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩ. ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺷﺪ.

ﻣﺘﻦ ﺯﯾﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪا‌ﯼ ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮ ﯾﺎﺩﺍﺷﺖ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ:
ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﮔﻨﺎه ﺑﺰﺭﮔﯿﺴﺖ. ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﯽﺩﺍﻧﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﮐﻮﺩﮐﯽ بی‌گناه ﮐﻪ ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺩﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻃﻠﻮﻉ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻣﺮﺍ به دﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﯽﺳﭙﺎﺭﻧﺪ. می‌دانم ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﻫﺮﮔﺰ نمی‌میرد ﻭﻟﯽ ﺑﺪﺍﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﮔﻨﺎه ﺑﺰﺭﮔﯿﺴﺖ.

ﻣﺠﺴﻤﻪی ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺩﺭ ۷۰ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ۳۱۷ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎ به ناﻡ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ نام‌گذاری ﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﻫﻢ ﺑﻨﯿﺎﻧﮕﺬﺍﺭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ بزرگ‌ترین ﺑﻨﯿﺎﺩﻫﺎﯼ ﺧﯿﺮﯾﻪ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺷﺪ.

ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﺜﻞ ﺭﺍ ﻫﺮ ﺟﺎﻧﻮﺭﯼ ﺑﻠﺪ است.

خاطرات جنگ
رابرت سانچز

‏سواد از طریق خواندن به دست نمی‌آید بلکه بر اثر اندیشیدن به آنچه مطالعه کرده‌ایم حاصل می‌شود.

‏کارل هیلتی
‏نویسنده‌ و حقوقدان سوییسی (۱۹۰۹ - ۱۸۳۳)

منتشر شده در توئیتر - نشر ناکجا

‏یکی از کاراکترهای به یادماندنی و بسیار آموزنده سریال دائی‌جان ناپلئون، کاراکتر شیرعلی قصاب بود.

‏این را برای جوانان توضیح می‌دهم که احتمالا آن سریال را ندیده‌اند.
‏شیرعلی قصاب یک مرد قدبلند و زمخت و اخمویی بود که روی ناموس خیلی غیرت داشت. هیچ‌کس جرأت نداشت کلمه‌ای درباره‌ی زن شیرعلی قصاب به زبان بیاورد، چون شیرعلی قصاب بلافاصله با ساطور دنبالش می‌کرد.

‏نکته‌ی جالب و آموزنده این بود که این همه حساسیت و غیرت درحالی بود که همه‌ی مردهای محله و بازارچه با زن شیرعلی قصاب رابطه داشتند!
‏یعنی طرف، زنش با همه رابطه داشت اما این همه فکر و حواسش این بود که هیچ مردی کلمه‌ای درباره‌ی زنش به زبان نیاورد.

‏هروقت دیدید کسی روی موضوعی خیلی افراطی است بدانید واقعیتش ممکن است کاملًا معکوس باشد.
‏کسی که خیلی جانماز آب می‌کشد و روی پیشانی‌اش جای مهر نقش بسته، ممکن است به احتمال زیاد خیلی پدرسوخته‌تر و شیادتر از بقیه است.

‏کسی که خیلی ادای فیمنیست بودن درمی‌آورد، اتفاقاً خودش سر گرفتن مهریه دعوا و هیاهو راه می‌اندازد و موقعیتش فراهم باشد حقوق زنان را زیر پا می‌گذارد.

‏خلاصه بترسید از آن‌ها که افراطی هستند.

‏پیوسته به آرزو تُرا باید خواست...
‏⁧
عطار⁩

‏عاشقش بود...
‏علی‌رغم تمام خصوصیات دل‌آزاری که داشت.
‏زیرا می‌دانست عاشقی، تنها دوست داشتن خوبی‌ها و فضیلت‌ها نیست.
‏عاشقی یعنی دوست داشتنش با وجود همه ایرادات و عیوب.

ویلیام فاکنر⁩

گربه‌ها واسه این آفریده شدن تا آدم بفهمه قرار نیست همه‌‌ی موجودات به یه دردی بخورن.


• متال‌باز
• علی مسعودی‌نیا

سوار اسنپ بودم، راننده که پیرمرد جاافتاده‌ای بود، داشت از گرونی گله می‌کرد.

گفت: طفلک جوون‌ها، هیشکی از پس مخارج عروسی برنمیاد. اصلًا من چند وقته تو خیابون ماشین عروس نمی‌بینم. شما ماشین عروس تو خیابون دیدی؟

گفتم: درست می‌گید واقعاً، تو خیابون سفینه فضایی دیدم ولی ماشین عروس نه!
یه لحظه جا خورد که هااا؟ بعد کمی سکوت گفت: آهاااا... آره والا




چند دقیقه بعد که یه موتوری پیچید جلوش با اخم گفت: این موتورها هم همه‌جا هستن، خیابون، خط‌ویژه، پیاده‌رو... هرجا بتونن رد می‌شن.

گفتم: آره واقعاً، اونقدر زیادن که اصلاً تو خونه نشستی پای تلویزیون شام می‌خوری یه موتوری از تو هال و از وسط سفره‌ت رد می‌شه!

راننده دوباره کمی سکوت کرد که ها؟؟؟ :)))

خواستم بگم ببخشید، امروز شوهرعمه‌ی استعاره‌ای اغراق‌آمیزم کنترل ذهنمو دستش گرفته، یکهو دیدی خیلی حرف زدیم منو پیاده کنه خودش با شما بشینه تا ته مسیر ^_^

‏نیلوفر درباره‌ی این کتاب می‌گفت:
‏«همیشه از جادوی درخت‌ها گوشمان پر بوده، این‌که بید مجنون عاشق زاری بوده که بر سر کوهی نشسته و شده بخشی از خاک، قد کشیده و گیس‌های چون کمندش در باد ماندگار شدند، که هربار باد می‌وزد انگار اوست که نام «جان» از دست رفته‌ش را میان کوه و بیابان فریاد می‌زند، درخت انجیر معابد اما شاید قصه‌ای پر راز و رمزتر داشته باشد، درخت مقدسی که تبر اگر به جانش برسد خون از آن فواره می‌کند، و هر خط از کتاب ما را می‌برد پشت پرچین و دیواری به تماشای درخت مقدسی که ریشه‌های آن رو به خورشید قد می‌کشند، که خون کسی در رگ‌هایش جریان دارد، در بند بند جانش!»