یه وقتایی از این که کوتاه میام،باید کوتاه بیام.

آدما می‌تونن ازت نا امید بشن،اما تو رو ادامه بدن.

مدام در حال توبیخ خودم و توجیح بقیه‌ام.

قصه‌های همیشه تکرار
دردایی که نمی‌شن انکار
تختی که شده جای بازی واسه
کابوسای شبونه انگار

درسته که حق انتخاب داری؛ولی تو،تنهایی منو یه تنه خیلی خیلی بزرگ‌تر کردی آدم حسابی.

اینقدر ازم توقع نداشته باش،بهم فضای تشخیص بده.

خیلی وقتا پشت اون لبخندایی که میزنم یه حقیقتایی هست که شنیدنشون تلخه و برای همین نمیگم، شاید هیچوقت نگم. اما همیشه همونجا پشت همون لبخند هستن. فقط تو بیشتر از اونی برای من می‌ارزی که با حقیقت آزارت بدم.

احتیاج دارم اینقدر مشغول باشم که وقت نکنم گوشیمو چک کنم و از این بابت خرسند باشم.

هیچ توجیهی برای کارایی که می‌کنم،ندارم.

کاش هر روز به محض بیدار شدن یکی بهم یادآوری می‌کرد که زندگی منتظر نمی‌مونه.

آدما باید بلد باشن خودشو ابراز کنن؛آدمایی که بلدن،واقعی تر به نظر میان.

بعضی چیزا تو زندگی قابل پیشبینی هست ولی قابل پیشگیری نه.

گذشته خیلی وفاداره؛تا رهاش نکنی همراته.

هر وقت خواستم درستش کنم،بیشتر خراب کردم.

پشیمون شدن سخت تره یا اعتراف کردن به پشیمونی؟

تو که تنها نمی‌مونی آخرش
پشت تو به کوه عشق آدماست

من ولی تو فصل تنها شدنم
واسه من ستاره‌ای روشن نیست

راه رفتنی نمونده که برم
چاره‌ای به غیر برگشتن نیست

نگران حال و روز من نباش
رد شو از کسی که عاشق تو بود

منم آخر به ستاره می‌رسم
جا زیاده زیر این گنبد کبود

#علیرضا_آذر

بعضی‌ها رو صندلیِ ردیف اول زندگیم نشستن درحالی که من ردیف دومشون هم نیستم.

هر چی میگی روزای سخت گذشت؛روزای سخت تر میان پیشواز.

گاهی حریف خودم نمی‌شم، گاهی حریف دنیا.